Βασίλης Λαλιώτης ~ Στην Απουσία της Ποιητικής

 

Πηγή : http://www.poiein.gr/archives/20813/index.html

«Στην Απουσία της Ποιητικής»

Βασίλης Λαλιώτης


Κάποτε, πριν μια εικοσαετία πάνω κάτω,
η ποιητική και η εντρύφηση στην ποιητική
αποτελούσε αναπόσπαστο μέρος της ενασχόλησης με την ποίηση
και τη λογοτεχνία γενικότερα.
Η έκδοση ενός βιβλίου για την θεωρία της λογοτεχνίας
αποτελούσε γεγονός κομβικό στην ίδια την καθημερινότητα της λογοτεχνίας.
Όταν κυκλοφόρησε η Αγωνία, (άγχος, κατά άλλους)
της Επίδρασης του Χάρολντ Μπλουμ, για να φέρω ένα παράδειγμα,
οι συζητήσεις έδιναν κι έπαιρναν σε σύνολο το λογοτεχνικό τύπο.
Μετά την κατάρρευση των ανθρωπιστικών σπουδών πανευρωπαϊκά,
που εδώ πέρασε στα ψιλά, διότι ακόμα ίσχυε η επετηρίδα των διορισμών στην εκπαίδευση,
συνέβη σιγά σιγά μια απομάκρυνση της λογοτεχνικής θεωρίας
από την καθημερινή ζωή στην πανεπιστημιακή αίθουσα,
με τη συνακόλουθη εργαλειακή της υποβάθμιση. 
Τώρα η λογοτεχνική θεωρία είναι για να παίρνεις βαθμό,
δεν είναι τροχείο ευαισθησίας και αντίληψης της λογοτεχνίας.
Αυτό σε συνδυασμό με την εμφάνιση του ευπώλητου,
την κατάρρευση της κριτικής σε παρουσιάσεις
και τη χυδαιότητα του επερχόμενου βιογραφισμού,
έφερε κάθε θεωρητική λογοτεχνική απασχόληση στην διαδοχή μόνο αφιερωμάτων σε ονόματα.
Αφρώδη κείμενα που δεν έπαιξαν κανένα ρόλο στη πρόσληψη των συγγραφέων
για τους οποίους έγιναν,
αλλά προορίστηκαν για εναλλακτικός τυφλοσούρτης σε σχολεία και φροντιστήρια,
λογοκλοπές ξένων περιοδικών,
κουτσομπολίστικα άρθρα (ποια είχε γκόμενα ο Σεφέρης) από εφημεριδογράφους της κατωτάτης,
όλο αυτό το μείγμα και μάγμα μετά γλωσσικών, κάθε φορά, υστεριών περί της ελληνικής,
σερβίρεται τα τελευταία χρόνια ως θεωρία λογοτεχνίας προς εύπεπτη κατανάλωση.
Συνδυασμένο με την πανούκλα της διδασκαλίας της δημιουργικής γραφής.
Τα αποτελέσματα είναι φυσικά τα αναμενόμενα.
Πρωτόγονοι εκφραστές και ποιμένες του ποιητικού είναι. 
Μακρυγιάννηδες με σφραγίδα της οδού Χαριλάου Τρικούπη,
με ελληνικά του βάθους λεξικού Μπαμπινιώτη, και αναλύσεων Πατάκη
και πάνω απ’ όλα κατάρρευση των κοινών τόπων, της, ως τώρα, λογοτεχνίας
και αντικατάστασή τους από ένα μείγμα δίψας για δημοφιλία.
Σύμπτυξη ομάδων αμαθών με μεταπτυχιακά,
το τυπικό προσόν στα ύψη και το ουσιαστικό στις τάξεις του δημοτικού,
ένα χαρωπό πανδαιμόνιο που καταναλώνει στίχους σε παρουσιάσεις σαν πατατάκια,
με ήθος συνεστιάσεως σοσιαλδημοκρατών
και, θα έλεγα, παραποιημένου σκυλάδικου,
γιατί το σκυλάδικο είναι πιο αυθεντικό στις κοινωνικές περιχαρακώσεις του. 
Το ότι η άγνοια πριμοδοτεί το θράσος είναι γνωστό.
Αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα χρηματιστήριο δημοσιότητας το οποίο έχει όλα τα χαρακτηριστικά της παραλογοτεχνίας.
Διαμορφώνει μια δική του Ιστορία της λογοτεχνίας
όπου οι παραγωγοί της είναι γεμάτοι καύλα να εκφραστούν
και οι αναγνώστες να διαβάσουν μονορούφι.
Η κατάρρευση στους στοματικούς όρους του λόγου που πάει να μιλήσει γι' αυτό το φαινόμενο
δείχνει απλά την ψυχική οπισθοδρόμηση με όρους ομαδικής υστερίας σ’ αυτό το ψυχικό στάδιο.
Η λογοτεχνία που καταναλώνεται
είναι ακριβώς το στιγμιαίο σουμπλίμ στη διαδρομή ανάμεσα στο στόμα και τον πρωκτό
που κατ΄ ουσίαν συνέχει αυτό το πλήθος τυπικά εγγραμμάτων χωρίς ρίζες παιδείας.
Ανάλαφρο σαν το πέρδεσται, με σοβαρότητα επιστημοσύνης του επιπέδου έλληνας δημοσιογράφος,
διασχίζεται κάποτε από αμφιθυμίες για θεωρία λογοτεχνίας
σε ένα τοπίο όπου οι κοινοί τόποι έχουν γίνει καινά δαιμόνια
τα οποία λογοκλέπτοντας
τείνουν να οικειοποιηθούν παραθεματίες της μικρής και μετρίου λογοτεχνικής εμβελείας.
Η απουσία αυτή μιας λογοτεχνικής θεωρίας, παλιότερα τη λέγανε κριτική,
που να βρίσκεται σε γόνιμο διάλογο με το παρόν των έργων,
αφήνει σιγά σιγά αχαρτογράφητη αξιολογικά τη λογοτεχνική περιοχή,
επιτείνοντας ένα "όλοι εναντίον όλων" για την απόκτηση της φήμης,
προσφιλές στο νεοέλληνα από όλους σχεδόν τους κοινωνικούς χώρους. 
Ο χαρακτήρας που χρειάζεται για να επιβιώσεις και να επιπλεύσεις 
είναι ο ίδιος με της πολιτικής.
Απλά η λογοτεχνία είναι μια ακόμη παροχέτευση της ίδιας της ασθένειας
και της κρίσης αξιών που διέπει τη σύνολη κοινωνία.
Μόνο που, όπως και στους άλλους χώρους παραγωγής, δεν παράγεται λογοτεχνία στο κέντρο της,
γιατί η παραγωγή λογοτεχνίας είναι η πρόφαση της αναρρίχησης στη δημοσιότητα.
Κι έτσι σήμερα περισσότερο κι από την απουσία ποιητικής
η δυσκολία είναι κάθε φορά να ψάξει κανείς,
στις ρωγμές και στην περιφέρεια αυτού του μορφώματος,
αν υπάρχουν ίχνη ότι παράγεται λογοτεχνία.
Στον ίδιο αυτό χώρο και με κρατική διαπλοκή σκανδαλώδη κάποτε,
τα μέλη του λογοτεχνικού κανόνα του 70,
συνεχίζουν από αδράνεια να αναχωνεύουν και να αναδιατάσσουν τις εμμονές
που τους προσέφεραν δημοσιότητα και αναγνώριση
πριν την έλευση του συρφετού των πληβείων
με τους οποίους συγκατοικούν, συγκρούονται
και μοιράζονται κάποτε τα ψιχουλάκια που διαθέτει το κράτος
με εναλλαγή και σε διοικητικές θεσούλες,
η αργομισθία μας να βγαίνει υπό οποιοδήποτε γκουβέρνο.
Αυτό είναι το σκηνικό που καλείται να σπάσει κάθε σοβαρός δημιουργός
και ταυτόχρονα να ανακαλύψει σημεία προσανατολισμού
που θα τον συνδέουν με τους ευρύτερους πολιτιστικούς χώρους
από όπου η σοβαρή λογοτεχνία αρδεύεται. 
Αντιστεκόμενος όσο γίνεται σ’ αυτή τη νέα εγγράμματη βαρβαρότητα.
Το ευχάριστο είναι ότι αρκετοί το επιχειρούν, πετώντας μαργαριτάρια στα γουρούνια.
Το καθήκον μας, ως αναγνώστες, είναι να τα διακρίνουμε και να τα μαζεύουμε.

**********************************

Ο Βασίλης Λαλιώτης γεννήθηκε το 1959 στην Αμαλιάδα.
Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Αθήνα και ισπανικά στη Σαλαμάνκα.
Έχει συνεργαστεί με πολλά λογοτεχνικά περιοδικά.
Έχει πλούσιο ποιητικό και μεταφραστικό έργο.
Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Κωνσταντίνος Καβάφης..ο, απολύτως και πάντοτε, επίκαιρος..

Εν μεγάλη Eλληνική αποικία, 200 π.X.
 

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν στην Aποικία
δεν μέν’ η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ’ όλο που οπωσούν τραβούμ’ εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Aναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ’ η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Aναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς.) Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ’ εξετάζουν,
κ’ ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·
η κατοχή σας είν’ επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Aποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τί να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.—

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα· είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Aποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ’ εμπρός..

 (1928)


(Από τα Ποιήματα 1897-1933 (Αναγνωρισμένα), Ίκαρος 1984)

Κωστής Παλαμάς

..ποιητής, πεζογράφος, θεατρικός συγγραφέας, ιστορικός και κριτικός λογοτεχνίας..

 

Πάτρα, 13 Ιανουαρίου 1859 - Αθήνα, 27 Φεβρουαρίου 1943

 http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CF%89%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%82_%CE%A0%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%BC%CE%AC%CF%82

 

 

Γύριζε

 

«Γύριζε, μὴ σταθῇς ποτέ, ρίξε μας πέτρα μαύρη,
ὁ ψεύτης εἴδωλο εἶν᾿ ἐδῶ, τὸ προσκυνᾷ ἡ πλεμπάγια,
ἡ Ἀλήθεια τόπο νὰ σταθῇ μιὰ σπιθαμὴ δὲ θἄβρῃ.
Ἀλάργα. Μόρα τῆς ψυχῆς τῆς χώρας τὰ μουράγια.

Ἀπὸ θαμποὺς ντερβίσηδες καὶ στέρφους μανταρίνους
κι ἀπὸ τοὺς χαλκοπράσινους ἡ Πολιτεία πατιέται.
Χαρὰ στοὺς χασομέρηδες! Χαρὰ στοὺς ἀρλεκίνους!
Σκλάβος ξανάσκυψε ὁ ρωμιὸς καὶ δασκαλοκρατιέται.

Δὲν ἔχεις, Ὄλυμπε, θεούς, μηδὲ λεβέντες ἡ Ὄσσα,
ραγιάδες ἔχεις, μάννα γῆ, σκυφτοὺς γιὰ τὸ χαράτσι,
κούφιοι καὶ ὀκνοὶ καταφρονοῦν τὴ θεία τραχιά σου γλώσσα,
τῶν Εὐρωπαίων περίγελα καὶ τῶν ἀρχαίων παλιάτσοι.

Καὶ δημοκόποι Κλέωνες καὶ λογοκόποι Ζωίλοι,
καὶ Μαμμωνᾶδες βάρβαροι, καὶ χαῦνοι λεβαντίνοι.
λύκοι, ὦ κοπάδια, οἱ πιστικοὶ καὶ ψωριασμένοι οἱ σκύλοι
κι οἱ χαροκόποι ἀδιάντροποι καὶ πόρνη ἡ Ρωμιοσύνη!»

1908

(Ποιητική συλλογή " Η Πολιτεία και η Μοναξιά "1912)

***

Zbigniew Preisner - L'Aurore (Dawn)

Από την ελληνική ταινία " Κουαρτέτο σε 4 κινήσεις ", 1994,
σε σκηνοθεσία της Λουκίας Ρικάκη

Σύνθεση : Zbigniew Preisner

Ερμηνεία στην ελληνική : Elzbieta Towarnicka

Απόσπασμα από τον Δωδεκάλογο του Γύφτου, Λόγος Ι’, Αναστάσιμος

Σήµερα δε θα ξυπνήσεις     
κάποιον που βαθιά κοιµήθη       
και στο είναι δε θα φέρεις         
την αυγή καινούργιας χτίσης       

Σήµερα θα κατορθώσεις     
κάτι πιο πολύ˙       
τους αθάνατους που πέθαναν       
και τους είχα θάψει εγώ,         
τους αθάνατους που πέθαναν,         
πας για να τους αναστήσεις,       
της ανάστασης εσύ,         

Μουσική!      

(Κ. Παλαμάς, Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου, Λόγος Ι’, Αναστάσιμος, 1907)


***

..Ευχαριστώ τον Ανδρέα Ζερμπίνο που έστειλε τα βίντεο που ακολουθούν..

..μια εκπληκτική επιλογή και παρουσίαση από την Αλίκη..
    
 

***

" Το παραμύθι του Αδάκρυτου, Λόγος ΙΑ' "   
από την ποιητική συλλογή " Ο Δωδεκάλογος του γύφτου" , 1899..έκδοση 1907..

(απόσπασμα)
   

 ..κι ήτανε το πέρασµά του     
  σαν το πέρασµα του νου     
 που σε τίποτε δε στέκει   
    και περνάει από παντού,     
     µόλις ψάχνει κάθε εικόνα,     
      κάθε ιδέα αλαφρά αλαφρά,     
   κι όλα ευτύς τα παρατάει,   
    και γλιστράνε, περιττά,     
       γιατί πάει όπου µιαν έγνοια     
     ωκεάνια τον τραβά     
     να βυθίσει µια για πάντα     
τ’ αβυσσόθρεφτα φτερά..
  
 

από τις σπουδαιότερες ερμηνείες της Χριστίνας Μαραγκόζη
  
 

texni.org...Τάκης Γεράρδης ~ Το μασκέ

http://texni.org/


https://www.facebook.com/www.texni.org

***

Τάκης Γεράρδης ~ Το μασκέ

 

[...]Στο τηλέφωνο, μια σκληρή φωνή τον απείλησε να μαζευτεί,
γιατί το άλλο χτύπημα δεν θα είναι προειδοποιητικό.
Αυτός, ένοχος, όπως όλη αυτή η καταραμένη γενιά του Πολυτεχνείου,
έκανε ώρες να συνέλθει..

http://texni.org/literature/item/38-to-maske

texni.org ~ Λογοτεχνία

http://texni.org/

https://www.facebook.com/www.texni.org

Από την ενότητα Λογοτεχνία  http://texni.org/literature

Δύο ποιητικές συλλογές και ένα διήγημα
ξεκινούν το ταξίδι τους στο χρόνο

Μάνος Πάνου ~ Αυτοσχεδιασμοί σε ήχους jazz

 
http://texni.org/literature/item/19-aftosxediasmoi-se-ixous-jazz

http://texni.org/index.php?option=com_flippingbook&view=book&id=5

***

Τάκης Γεράρδης ~ Το μέντιουμ

http://texni.org/literature/item/21-2013-01-30-17-23-03

***

Πελαγία Σ. Κουκίδου ~ Λίγο νωρίς...λίγο αργά...

http://texni.org/literature/item/22-2013-01-30-18-01-57

http://texni.org/index.php?option=com_flippingbook&view=book&id=6

Τόλης Νικηφόρου ~ Η εξαίσια ηδονή του βιασμού

Τόλης Νικηφόρου

Η εξαίσια ηδονή του βιασμού

http://www.vakxikon.gr/content/view/1252/5814/lang,el/

Άννα Αφεντουλίδου

Αναχωρητής

Τον συνάντησε πρώτη φορά
σ' ένα μαγαζί με φωτοτυπικά μηχανήματα.
Ζέστη αφόρητη,
ένας γελοίος ανεμιστήρας στο ταβάνι
να σε κάνει να βρίζεις κατασκευαστές και ανόητους σχεδιαστές
 και αυτός φορούσε ράσα. 

Δέρμα λευκό απαλό -το μάντευες ολοκάθαρα-
μάτια καστανά,
βαριά τα ματόκλαδα να κλειδώνουν τους πόθους
και φορούσε ράσα.

Αχ! Αναστέναξε.
Είναι μάταιο. Δεν μπορώ να αντισταθώ.
Θα 'χουμε πάλι τα ίδια.
Πάλι θα με καταραστούν.
Πάλι θα μ' αφορίσουν.
Κι ούτε μια πέτρα σ' αυτόν τον κωλότοπο, να ξεθυμάνει για λίγο η οργή τους.
Τις μάζεψε όλες ο Δήμος, μαζί με τους τελευταίους τρελούς.

(5 Μικροϊστορίες)


***


Η Άννα Αφεντουλίδου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη
και σπούδασε Μεσαιωνική και Νεοελληνική Φιλολογία
 στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Έχει ασχοληθεί, σε επίπεδο μεταπτυχιακών σπουδών,
με την ποίηση του Ανδρέα Εμπειρίκου και με τη σύγχρονη κυπριακή λογοτεχνία.
Ζει στην Πρέβεζα και εργάζεται ως φιλόλογος στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.
Έχει εκδώσει μια ποιητική συλλογή με τίτλο Ελλείπον Σημείο,
η οποία συμπεριελήφθη στη μικρή λίστα υποψήφιων βιβλίων πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα,
για τα Λογοτεχνικά Βραβεία 2010 του περιοδικού ΔΙΑΒΑΖΩ.
Το διήγημά της Μύθου Εγκώμιον 

επιλέχθηκε για την ανθολογία διηγήματος Θεσσαλονίκη 2012 από τις εκδόσεις Ιανός.
Κείμενά της έχουν δημοσιευθεί σε εφημερίδες, περιοδικά και ηλεκτρονικές ιστοσελίδες.



  

Γιώργος Μπλάνας - Τερατούργημα

ΤΕΡΑΤΟΥΡΓΗΜΑ

[Σκοτάδι πυκνό. Καθόλου άνεμος. Κανένας ήχος. Σαν ασφυξία τα πάντα γύρω. 

Πάνω στην κορυφή του Καυκάσου ή πολύ μέσα βαθιά σε μια ψυχή· 

όποια ψυχή, χθεσινή, σημερινή, αυριανή. 

Στο βάθος σαλεύει η ζοφερή μορφή της Μέδουσας. 

Πιο μπροστά στη σκηνή 

- γιατί μπορεί να είναι μια θεατρική παράσταση ή ένας εφιάλτης όλο αυτό -

ο Περσέας, ένας πάνοπλος νέος, κρυμμένος πίσω από έναν βράχο. 
Ακούγεται η Μέδουσα:]

 

Στάσου εκεί, βουρκόπαιδο· εκεί, πίσω απ’ το βράχο.

Κανείς δεν πλησιάζει μια γυναίκα ασφυκτικά μοναχική, μέσα σε τόση διαύγεια, 

δίχως απώλειες σε ψυχή.

Εκμεταλλεύσου - σε προτρέπω - την προθυμία μιας νύχτας 

κρεμασμένης απ’ τα χείλη της σιωπής,

κι αν θες να φύγεις αποδώ μόνο με μιαν αυτάρεσκη πληγή που, 

αργά ή γρήγορα, θα ξεχαστεί κι αυτή στην πανδημία της ζωής σου,

μην τολμήσεις να σηκώσεις το βλέμμα από τη γη. Δεν πρόκειται ν’ αντέξεις.

Εκτός αν δεν σου έμαθαν να βλέπεις τα στοιχειώδη· πράγμα μάλλον απίθανο· 

άπληστοι είναι, όχι βλάκες:

ιερείς, στρατιωτικοί, πολιτικοί, φιλόσοφοι (νομοταγείς κι επαναστάτες), 

οικόσιτα μιας μολυσματικής αλήθειας, που ωστόσο δεν τους στέρησε ποτέ τα προς το ζειν.

Πόσες φορές την έφεραν στο χείλος της ασιτίας...άλλος βούρκος αυτός!

Έτσι κι αλλιώς είναι οι μόνοι που υπάρχουν· επαρκώς.

Οι άλλοι, εμείς: τα τέρατα
κι εσείς: οι ευέλπιδες 
- ποιας ακατάσχετης αφέλειας, κανείς δεν φαίνεται να ξέρει·

προς το παρόν 
- οφείλουμε να καταφεύγουμε στα όνειρα, να είμαστε όνειρα, 
να λιμοκτονούμε με τ’ αποφάγια - ο ένας του άλλου - 
των ελπίδων και των φόβων μας.

Κι όταν τους πνίξει από παντού η ανάγκη ν’ ανασάνουν λίγη από κείνη την αιώνια απάτη, 
την έναστρη, ουράνια, τη ζοφερή απάτη του σύμπαντος, ξέρουν αυτοί ποιους διαλέγουν.

Μυρίζεις προσδοκία από μακριά: 
σκέψεις υπόδουλες, 
θρεμμένες με την νοσηρή ευφρόσυνη, την άρρωστη κινητικότητα του εξαπατημένου δούλου· 
πράξεις ανόητες - ανόητε - που δεν οδηγούν πουθενά εκτός πυθμένα.

Τα στάσιμα νερά είναι, βέβαια, πάντα νερά: βρώμικα, σκουληκιασμένα, αλλά νερά. 
Τέλος πάντων, μπορούν το ελάχιστο, το στοιχειώδες: να πνίξουν τον ανύποπτο.

Κατάλαβες, βουρκόπαιδο; 
Θέλει ένα δόντι εξυπνάδας στη μασέλα του ζώου, που πασχίζει να σκεφτεί μέσα του, 
καθένας για να κυλιστεί στο βούρκο της πραγματικότητας, δίχως να πνιγεί.

Κι αν δεν κάνω λάθος, είσαι ακόμη ζωντανός. Ανύποπτος, κάπως ανόητος, αλλά ζωντανός.

Κράτα το βλέμμα σου, λοιπόν, και κράτα την απόσταση 
που θα σου δώσει μια σίγουρη 
- καίτοι μολυσματική, κάπως οδυνηρή και πάνω απ’ όλα χρόνια - 
διάκριση στον βάλτο της πόλης σου.

Άλλη η δική μου αρρώστια. Δεν είναι για τα μάτια σου.

Πες μου τώρα τι θέλεις. Έχει σημασία να το ακούσεις.

Όσο για μένα...ξέρω καλά πως δεν ανέβηκες τόσο σκοτάδι χάριν πνευματικής αναψυχής.

Αν και δείχνεις αρκετά αφελής, ώστε να σ’ έπεισαν, ίσως, 
πως θ’ αντικρίσεις στην ερημιά κάποιο είδος αλήθειας.

Φαίνεται πως οι σοφοί άρχισαν ήδη να μιμούνται τις σαύρες. Ή μήπως όχι; Μίλα!

Η φωνή δεν ενέχει κινδύνους, όταν την πετάς σαν πέτρα 
καταπάνω στα κουφάρια που άφησε πίσω της μια όποια αμήχανη σιωπή. 
Δεν σκέπτεται καν· όσο κι αν σκεφτείς.

Η ρητορική, αγόρι μου, η ρητορική: τερατώδης επινόηση!

Πώς; Δεν ακούω τίποτε. Βουβάθηκες; Τι σου συμβαίνει; Μη μου πεις!

Είσαι από κείνα τ’ αφόρητα έλλογα πλάσματα, 
που νομίζουν πως δεν πρέπει να χαραμίζουν τα λόγια τους σε πράγματα αθέατα;

Δεν σου φτάνει η φωνή μου, για να ξέρεις πως υπάρχω;

Μα, δεν αγάπησες ποτέ; Από το βλέμμα αγάπησες εσύ; Μιαν εικόνα αγάπησες, όπως όλοι;

Σκέψου τι είναι μια εικόνα. Σκέψου ποια λέξη άκουσες, όταν αγάπησες· αν αγάπησες. 
Σκέψου ποια λέξη αγάπησες, όταν αγάπησες· αν αγάπησες.

Δεν αγάπησες· το νοιώθω! Άκου, λοιπόν! Ακούς τα φίδια; 
Είναι τα φίδια που σαλεύουν στο σκοτάδι.

Πες μου τι βλέπεις...Όχι, όχι, μην σηκώνεις τα μάτια! Τι βλέπεις σου ζητάω να μου πεις.

Άσε το βλέμμα σου. Τι ξέρει αυτό; Άκου και πες μου τι βλέπεις.

Τα μαλλιά μου, ε; Βλέπεις ένα κεφάλι γυναικείο με φίδια· όχι μαλλιά.

Σε κατάλαβα. 
Άρπαξες την πρώτη εικόνα που βρήκες στριμωγμένη στο δισάκι της αφέλειάς σου.

Ανόητε! 
Αν τυλίγονταν απάνω σου μαλλιά κατάμαυρα σαν φίδια ένα βράδυ μεθυσμένο με φιλιά,
αν ένοιωθες κάποτε κάπου μέσα στο σκοτάδι πως θέλεις να σε πνίξουν, 
παρά να μείνει το σώμα σου χωρίς το σώμα της αγάπης μιαν άλλη νύχτα, 
θα μπορούσες να δεις μιαν άλλη λέξη 
εκεί που βλέπεις άλλη μια φρίκη.

Ωστόσο, είμαι βέβαιη πως κάτι δεν πάει καλά μ’ εσένα. Τι ακριβώς σου είπαν;

Γυρίζει ακόμη ελεύθερος εκείνος ο φιλόσοφος, 
που νομίζει πως ξέρει όσα δεν ξέρει 
και μάλιστα καλύτερα απ’ όσα ξέρει; 
Ή μήπως δεν γεννήθηκε ακόμη;

Σιγά σιγά· όλα με την σειρά τους.

Εδώ πάνω η Ιστορία είναι ολόκληρη κάθε φορά μες στο σκοτάδι: 
η ανάσα ενός θηρίου πληγωμένου.

Τέλος πάντων. Αυτά δεν σε αφορούν· ακόμα.

Καλύτερα να σου μιλήσω για τα χέρια μου.

Σου είπαν πως είναι χάλκινα; Ίσως. 
Εγώ δεν τα κοίταξα ποτέ. Δεν χρειάστηκε ή δεν θέλησα. 
Τι ν’ αγκαλιάσω εδώ πάνω; Τις αναμνήσεις μου;

Οι αναμνήσεις γίνονται χειρότερες κι απ’ τον χειρότερο χαλκό, 
όταν δεν έχουν κανένα μέλλον ν’ ακονίσουν:

αρκετά εύπλαστες ώστε να πάρουν το σχήμα της συμφοράς σου, 
αλλά πάντα απαθείς, ανέστιες, στις επικλήσεις της ψυχής·

εκτός, ίσως, από κάποιαν ανυπόφορη αίσθηση σκουριάς, 
που καλύπτει ίσα ίσα τις πληγές με μια ψευδαίσθηση ανακούφισης.

Ωστόσο, το ψεύδος καταντά τρέλα, όταν δεν μπορείς να δεις την κόψη που το χάραξε μέσα σου·
 έστω, τη χαρακιά.

Δεν σου μίλησαν, υποθέτω, για τον παραλογισμό που μ’ έφερε εδώ πάνω.

Φυλάγονται, βουρκόπαιδο, από τους προβληματισμούς. 
Ξέρουν πως δεν ξέρουν ποια λέξη μπορεί ν’ ανοίξει ξαφνικά τα σπλάχνα του Άδη 
κάτω από τους κήπους τους 
και φυλάγονται.

Εν πάση περιπτώσει όλο και κάτι θα σου είπαν.

Δεν μπορεί να μην κοιμήθηκες μια τουλάχιστον φορά, 
ακούγοντας εκείνη την μπαγιάτικη ιστορία για τη Νύμφη 
που ενέδωσε στην ρώμη του Ποσειδώνα μέσα στον Παρθενώνα!

Τους φαντάζομαι να φτύνουν τις λέξεις μία μία 
σαν να τοξεύουν το κουνάβι της προστυχιάς τους: Νύμφη, ρώμη, Παρθενώνας...

Λοιπόν, βουρκόπαιδο, ερωτεύτηκα 
κι ο έρωτας δεν έχει νόημα, αν δεν σταθεί στην άκρη μιας τρέλας, 
αν δεν σπάσει κάτι ανεπίτρεπτο στα δόντια της νύχτας.

Τα λουλούδια, τ’ απογεύματα, οι μελαγχολικές σκιές 
και κάποιο ανύποπτο πουλί πάνω απ’ το κύμα, 
ανήκουν στη βουλιμία μιας άλλης ανθρωπότητας, 
πολύ ψεύτικης, πολύ φοβισμένης, ώστε να συμβιβαστεί με τη θηριωδία της.

Εγώ προτίμησα να νοιώσω την άγρια λάμψη της πέτρας στο σώμα μου
- αυτό νομίζω εξαγρίωσε την παρθένα της λογικής -
προτίμησα ν’ αγκαλιάσω ένα ζώο μέσα στο σκοτάδι, ένα ζώο υγρό, σκληρό, ανόσιο, αρχαίο.

Μόνον έτσι μπορείς ν’ αγκαλιάσεις ολόκληρο το τίμημα του έρωτα· και μόνο από θεό.

Δεν μόλυνα τον Ναό της. 
Τον τρόμο που απαιτεί ναούς για να είναι ανθρώπινος μόλυνα: τον λαχτάρησα και τον χόρτασα.

Και οργίστηκε η έλλογη παρθένα και λογίστηκε η σκύλα η Αθηνά την τάξη της λατρείας της.

Κάποτε γύριζε στα πεδία των μαχών και σκύλευε κουφάρια, 
καθάριζε τον κόσμο απ’ τ’ αποφάγια ενός τετράποδου, που σάλευε προς το δίποδο.

Έτσι την τραγουδούσαν οι ποιητές, 
όταν ήξεραν να πληγώνουν τις λέξεις με την γλώσσα τους,
και το αίμα ήταν ο οργασμός του ρόδου στην άκρη του αγκαθιού 
κι ο θάνατος τρόμος γλυκύτατος, 
καρπός του δέντρου καθενός: 
η φλέβα ρίζα κι η καρδιά δυο φύλλα σαλεμένα στον άνεμο της σάρκας.

Ναι τότε, πριν αρχίσουν να σκούζουν σκέψεις, να μαϊμουδίζουν εικόνες· 
πριν, πολύ μέσα πριν.

Ύστερα επινόησε την ιερότητά της, κι ο κόσμος έγινε πραγματικό σφαγείο· 
μια ιδέα, βουρκόπαιδο. Το κτίσμα που βεβήλωσα ήταν μια ιδέα.

Κι έτσι το σύμπαν μπορεί και στέκεται στα δυο του άκρα
- ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο - αλλά τυχαίνει να είναι τα μπροστινά.

Λοιπόν, αν όπως δείχνει ο οπλισμός των χεριών σου 
- τον οπλισμό της καρδιάς σου πραγματικά τον αγνοώ - 
ήρθες εδώ για να στερήσεις τα σκοτάδια από ένα τέρας, 
ν’ αποδείξεις την δύναμη των φώτων, 
πρέπει να δουλέψεις στα τυφλά.

Όχι γιατί το βλέμμα μου θα σε αφοπλίσει, 
αλλά γιατί δεν πρόκειται να δεις τίποτε μέσα στο σκοτάδι σου.

Νόμισες πως είμαι τόσο τιποτένιο πλάσμα, ώστε να μείνω εντελώς ανοχύρωτη εδώ πάνω;

Σε περίμενα, ανόητε. 
Περίμενα κάποια στιγμή να φτάσει κάποιος που δεν θα βλέπει, 
κάποιος που δεν θα ξέρει τι σημαίνει τ’ όνομά μου,

κάποιος που θα σκοτώσει μια λέξη ανεπίστρεπτη πολύ μέσα του, 
πολύ πριν με σκοτώσει για τα καλά.

Μέδουσα σημαίνει «Κυρίαρχος», βουρκόπαιδο. 
Σκέψου ποιον τρόμο αντικρίζει η αυτή η άναυδη λέξη: «Κυρίαρχος»...

Όχι, άφησε καλύτερα! 
Κλείσε καλά τα μάτια κι έλα να τελειώνουμε. 
Έτσι κι αλλιώς, ένα ψέμα σ’ έφερε εδώ πάνω. 
Ή μήπως ήταν λάθος;


Γιώργος Μπλάνας - ΤΕΡΑΤΟΥΡΓΗΜΑ 

*******

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%AD%CE%B4%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B1_%28%CE%BC%CF%85%CE%B8%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AF%CE%B1%29

 http://www.stougiannidis.gr/medussa.htm 


http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%B5%CF%81%CF%83%CE%AD%CE%B1%CF%82 


*******

Ο Γιώργος Μπλάνας, γεννήθηκε το 1959 στην Αθήνα, όπου ζει και εργάζεται μέχρι σήμερα.
 Σπούδασε ηλεκτροτεχνία και βιβλιοθηκονομία.
Εργάστηκε σαν ταχυδρομικός διανομέας, βιβλιοθηκάριος, πωλητής βιβλίων, 
διαφημιστής και επιμελητής εκδόσεων.


Από το 1987 έχει εκδώσει 7 βιβλία με ποίηση

Η ΖΩΗ ΚΟΛΥΜΠΑ ΣΑΝ ΦΑΛΑΙΝΑ ΑΝΥΠΟΠΤΗ ΠΡΙΝ ΤΗ ΣΦΑΓΗ [1987]  
Η ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΗ ΑΝΘΗΡΟΤΗΤΑ ΣΟΥ [1990]  
ΝΥΧΤΑ [1991]  
ΠΑΡΑΦΟΡΟ [1997] 
ΑΝΝΑ [1998]
Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ [2000]
ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ [2002]

Στον τόμο ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΑΙΩΝΑ [2005], 
είναι συγκεντρωμένα τα 4 πρώτα ποιητικά βιβλία του.

Η ποιητική σύνθεση ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΓΕΩΡΓΙΟ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ 
κυκλοφόρησε σε ειδικό ένθετο της εφημερίδας Η ΑΥΓΗ, στις 25 Μαρτίου του 2007.

 
Μετέφρασε, μεταξύ άλλων :

ΤΣΑΡΛΣ ΜΠΟΥΚΟΒΣΚΙ 
ΛΩΡΕΝΣ ΦΕΡΛΙΝΓΚΕΤΙ 
ΑΛΛΑΝ ΓΚΙΝΣΜΠΕΡΓΚ
ΚΡΕΓΚΟΡΥ ΚΟΡΣΟ 
ΝΤΥΛΑΝ ΤΟΜΑΣ 
ΧΕΝΡΥ ΤΖΕΪΜΣ
ΕΖΡΑ ΠΑΟΥΝΤ 
ΙΣΣΑ
ΓΟΥΪΛΙΑΜ ΜΠΛΕΪΚ
ΕΝΤΓΑΡ ΑΛΛΑΝ ΠΟΕ
ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ
ΜΑΤΣΟΥΟ ΜΠΑΣΟ
ΑΡΧΙΛΟΧΟ
ΟΜΗΡΟ 
ΣΟΦΟΚΛΗ

 
Πραγματοποίησε κριτικές εκδόσεις έργων του ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΒΙΖΥΗΝΟΥ

 
Διασκεύασε ποίηση για να διαβαστεί από παιδιά:

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΟΙΗΣΗ 
Η ΕΡΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΧΡΥΣΟΡΡΟΗΣ

*******

Μιχάλης Κατσαρός - 14 χρόνια μετά..

Μια ιδιαίτερη μορφή  της ελληνικής λογοτεχνίας
Ο Μιχάλης Κατσαρός γεννήθηκε στην Κυπαρισσία το 1919 ή το 1920
Το πρωϊνό της 21ης Νοεμβρίου του 1998 πεθαίνει σε ηλικία 78 ετών

 ***

Μιχάλης Κατσαρός (1919 ή 1920 - 1998)

 

Η διαθήκη μου, 1953

Αντισταθείτε
σ' αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι
και λέει: καλά είμαι εδώ.

Αντισταθείτε σ' αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι
και λέει: Δόξα σοι ο Θεός.

Αντισταθείτε
στον περσικό τάπητα των πoλυκατοικιών
στον κοντό άνθρωπο του γραφείου
στην εταιρεία εισαγωγαί - εξαγωγαί
στην κρατική εκπαίδευση
στο φόρο
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε
σ' αυτόν που χαιρετάει απ' την εξέδρα 

ώρες ατέλειωτες 

τις παρελάσεις

σ' αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει
έντυπα αγίων, λίβανον και σμύρναν

σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε πάλι 
σ' όλους αυτούς που λέγονται μεγάλοι
στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε
στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες
σ' όλα τ' ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε
πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι

σ' όλους που γράφουν λόγους για την εποχή
δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα

στις κολακείες τις ευχές τις τόσες υποκλίσεις
από γραφιάδες και δειλούς 

για το σοφό αρχηγό τους.

Αντισταθείτε στις υπηρεσίες 

των αλλοδαπών και διαβατηρίων
στις φοβερές σημαίες των κρατών 

και τη διπλωματία
στα εργοστάσια πολεμικών υλών

σ' αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια
στα θούρια
στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους
στους θεατές
στον άνεμο
σ' όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς
στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας

ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ
αντισταθείτε.

Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την Ελευθερία..

...............................

Ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας εξιστορεί :

..Όταν ο Μιχάλης το 1953 έγραψε το "Κατά Σαδδουκαίων", 

έστειλε στο "Δημοκρατικό Τύπο" ένα απο τα ποιήματα,

τη "Διαθήκη μου", προς δημοσίευση.

Έπεσε πανικός.

Στην προσπάθειά τους να τον απαξιώσουν,

το δημοσίευσαν αφού όμως πρώτα το λογόκριναν αγρίως.

Το κουρέλιασαν.
Αφαίρεσαν τις αναφορές για αντίσταση:
-στην κρατική εκπαίδευση
-στο φόρο
-σ'αυτόν που χαιρετάει απ' την εξέδρα ώρες ατέλειωτες τις παρελάσεις
-στον πρόεδρο του εφετείου
-στις υπηρεσίες αλλοδαπών και διαβατηρίων
-στις φοβερές σημαίες των κρατών
-στη διπλωματία
-στα εργοστάσια πολεμικών υλών
-στα θούρια.

Η οργισμένη απάντηση του ποιητή ήταν ένα συγκλονιστικό ποίημα : το "Υστερόγραφο"

..........................................

Υστερόγραφο

Η διαθήκη μου πριν διαβαστεί
- καθώς διαβάστηκε -
ήταν ένα ζεστό άλογο ακέραιο.
Πριν διαβαστεί
όχι οι κληρονόμοι που περίμεναν
αλλά σφετεριστές καταπατήσαν τα χωράφια.

Η διαθήκη μου για σένα και για σε
χρόνια καταχωνιάστηκε στα χρονοντούλαπα
από γραφιάδες, πονηρούς συμβολαιογράφους.
Αλλάξανε φράσεις σημαντικές
ώρες σκυμμένοι πάνω της με τρόμο
εξαφανίσανε τα μέρη με τους ποταμούς
τη νέα βουή στα δάση
τον άνεμο τον σκότωσαν -
τώρα καταλαβαίνω πια τι έχασα..
ποιος είναι αυτός που πνίγει.

Και συ λοιπόν
στέκεσαι έτσι βουβός με τόσες παραιτήσεις
από φωνή
από τροφή
από άλογο
από σπίτι
στέκεις απαίσια βουβός σαν πεθαμένος:

Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν..

Μιχάλης Κατσαρός

***

Το 1945 δημοσίευσε το πρώτο του ποίημα «Το Μπαρμπερίνικο Καράβι» 

στο περιοδικό «Ελεύθερα Γράμματα» του Δημήτρη Φωτιάδη.

Παρέα του ήταν ποιητές και λογοτέχνες όπως οι :

Παπαδίτσας, Δεπούντης, Γιώργος Γαβαλάς, Νάνος Βαλαωρίτης, Κλείτος Κύρου, 

Τάσος Λειβαδίτης και Αλέκος Αργυρίου.

Εργάστηκε στην Πολεμική Αεροπορία απ΄ όπου και απολύθηκε λόγω των φρονημάτων του.

Έγινε εκδότης αθλητικού περιοδικού, 

έπαιξε κομπάρσος σε ελληνικές ταινίες και ταυτόχρονα έγραφε ποιήματα.

Στην ηλικία των 34 ετών (1953), 

εκδίδει το «Κατά Σαδδουκαίων» με εξώφυλλο του Νίκου Κούνδουρου

Το μελοποιεί ο κουμπάρος του, Μίκης Θεοδωράκης. 

Το "Οροπέδιο", που γράφτηκε το 1950, μελοποιήθηκε από τον Γιάννη Μαρκόπουλο

Ιδιόρρυθμος και συχνά παραληρηματικός, δεν χώρεσε ποτέ σε καλούπια.

Ο Μίκης τον βρήκε γύρω στο 1953 σε ένα παγκάκι άστεγο 

και τον πήρε να τον φιλοξενήσει σε ένα σπίτι στο Χαλάνδρι. 

Εκεί μελοποιήθηκε το "Κατά Σαδδουκαίων".

Όταν παντρεύτηκε ο Μίκης την Μυρτώ και γέννησε την Μαργαρίτα 

ο Κατσαρός του έγραψε τη Μαργαρίτα - Μαγιοπούλα.

Ποιητής - ζωγράφος - μουσικός, 

κάποια στιγμή εκδίδει έναν δίσκο 3Μ3Μ=6Μ 

στον οποίον αυτοσχεδιάζει ποιήματα παίζοντας Ινδική Φόρμιγκα.
Για τον δίσκο αυτό δηλώνει : 

"Αυτοσχεδίασα σ’ αυτό το δίσκο την ποίησή μου, η οποία είναι πανκ..

Πολλές φορές οι πανκ στις συγκεντρώσεις τους βάζουνε αυτά τα περίεργα τραγούδια"

Aριστερός που δεν χωρούσε πουθενά, αισθανόταν εξόριστος στην ίδια του την Χώρα. 

Και φυσικά δεν χωρούσε σε γραφειοκρατίες γι' αυτό και πορεύτηκε μόνος του.
Φίλοι του πέραν του Θεοδωράκη, ήταν ο Μίμης Δεσποτίδης 

και οι Μιχάλης και Λεωνίδας Κύρκος.

Μετά την απελευθέρωση εργάστηκε σαν εκφωνητής του Στρατιωτικού Ραδιοφώνου. Απολύθηκε από την Χούντα.

Το 1981 αποκαταστάθηκε και πήρε κάποιους βαθμούς στην Πολεμική Αεροπορία 

και έτσι κατόρθωσε να ζήσει σχετικά αξιοπρεπώς.

Έγραψε πολλές συλλογές αλλά ποτέ δεν απέκτησε την μεγάλη φήμη
Βασανίστηκε από τα S.S. για πολλούς μήνες στις φυλακές Χατζηκώστα.
Τα ποιήματά του συχνά λογοκρίθηκαν ακόμα και από τούς δικούς του

Τα ποιήματά του μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες 

και μελοποιήθηκαν από τους Μ. Θεοδωράκη, Γ. Μαρκόπουλο και Α. Κουνάδη.

Το "Κατά Σαδδουκαίων" παρουσιάστηκε μελοποιημένο από Γερμανό συνθέτη 

στο "Κουήν Ελίζαμπεθ Χωλ", στο Σάουθ Μπανκ του Λονδίνου 

Ο αγγλικός τύπος τον παρέβαλε με τους ποιητές Μπρεχτ, Χο Τσι Μινχ και Παντίλα

****

Μιχάλης Κατσαρός: η δική μου μέρα

Κατσαρός λέγομαι επίθετον παραληφθέν
από ετών
ποιητής το επάγγελμα στίχων
κι' ακόμα ποιητής ωδών και τραγουδιών.
Ας πω και για μένα
όπως ρήτωρ για την Μαρία
από άμβωνα κρητικόν.
Όχι ποιος είμαι και τι ζητώ
αλλά τι κάνω μία μέρα.

Πιστέψατέ με 

ξυπνώ
σε σεντόνια όπου τα υφαίναν
ειδικώς για ηδονή
και πλένω το πρόσωπό μου.

Μετά περπατώ σε αλλέες
πάρκα δρόμους καφετηρίες
μετά μπαίνω σε τρόλεϋ
λεωφορεία τραίνα και
εστιατόρια
θαυμάζω κότες ψητές
ίστερ λαμ
πομ ντε τερ
βόδια
αρνιά
αρακά
κατάλογοι μαγειρείων ρεστωράν
και γράφω:
0 + 0 = 0.
Πιστέψατέ με γράφω ποιήματα
όπως αυτό το βιβλίο και το άλλο
και πάω στο σινεμά
βλέπω το έργο
βλέπω το γήπεδο
βλέπω τη σκηνή θεάτρου.

Το βράδυ πάντα γράφω επιστολές
σε φίλους εραστές και γυναίκες
με χρυσά φύλλα συκής ντροπής
και αργά τα μεσάνυκτα κοιμάμαι
τέλειωσε η ημέρα 

έζησα 

και διηγούμαι
σαν ποιητής και γω για μένα.

Τι να προσθέσω, ότι όλη η μέρα
είχε από μένα κατέβει
ότι ο ήλιος έλαμπε και ότι
έζησα σαν Ντενίσοβιτς* μια μέρα;

Αν είναι περίεργη τότε
φορέστε μια κάπα
και όλοι, ας κατεβείτε επιτέλους
να ζήσετε πάλι
αυτή τη δική μου μέρα

Κατσαρός λέγομαι
Πιστέψατέ με, δεν θα με συναντήσετε.


*

http://www.λέσχη.gr/forum/showthread.php?428-%CE%91%CE%BB%CE%B5%CE%BE%CE%AC%CE%BD%CF%84%CF%81-%CE%99-%CE%A3%CE%BF%CE%BB%CE%B6%CE%B5%CE%BD%CE%AF%CF%84%CF%83%CE%B9%CE%BD-%CE%9C%CE%B9%CE%B1-%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%99%CE%B2%CE%AC%CE%BD-%CE%9D%CF%84%CE%B5%CE%BD%CE%AF%CF%83%CE%BF%CE%B2%CE%B9%CF%84%CF%82
 
[(από το βιβλίο του Μιχάλη Κατσαρού : αλφαβηταριον , ποιήματα α-ω - εκδ. μνημη, 1978)

Από το οπισθόφυλλο:

Κάποτε λόγιοι ή ταραξίες πολίτες Αθηνών 

έκαμαν μεγάλη φασαρία για το περίφημο "Αλφαβητάριον του Ηλίου". 

Εγώ θυμούμαι το δικό μου Αλφαβητάριον με τη Ρόδω, Ρήνα, Βελή που το 'χασα τότε - ζωγραφισμένο με μπλε-κόκκινο μολύβι 

και δεν γνωρίζω αν ήτο του Ηλίου ή Αθηνών ή άλλων πεπτοκότων ατόμων ή ημερομηνιών. 

Αν κάηκε δεν είμαι εγώ που το 'καψα. 

Τώρα, 1978, εκδίδω με την "Μνήμη" το νέο "Αλφαβητάριο" ποιήματα από Α μέχρις Ω 

εις ανάμνηση του σχολείου Ματίνα - Μενελάου και Ευγενίας 

                που μου το δίδασκαν στην Κυπαρισσία..] 

 ****

                                                             

Εργογραφία

Μεσολόγγι, Αθήνα, έκδοση του περιοδικού Ποιητική Τέχνη, 1949

Κατά Σαδδουκαίων, Αθήνα, 1953

Οροπέδιο, Αθήνα, 1956

Πας - Λακίς - Michelet, Φιλοσοφική μπροσούρα, Αθήνα, Παγκόσμιος Φιλοσοφία, τ.18, 1973

Χρονικόν Μορέως μετά Τσοτερπίου χωρίου Λιβεριανού, Αθήνα, Μνήμη, 1973

Μπαλάντα στους ποιητές που πέθαναν νέοι, Αθήνα, περ. Επιθεώρηση Τέχνης, 1/1959

Οι συλλέκτες της Μονόχρα, Αθήνα, Γνώση, 1974

Σύγγραμμα, Αθήνα, Κέδρος, 1975

Σύγχρονες μπροσούρες, Αθήνα, Καρανάσης, 1977

Το κράτος εργοδότης και 10 άρθρα Ελευθέρων Κομμουναρίων, Αθήνα, 1978

Πρόβα και ωδές - ποιήματα - επίμετρο Μάνου Ελευθερίου, Αθήνα, έκδοση του περ. Αντί, 1975

Ενδύματα, Αθήνα, Ανδρομέδα, 1977

Αλφαβητάριον - Ποιήματα Α-Ω, Αθήνα, Μνήμη, 1978

Ανθολογία ποιημάτων, Αθήνα, Κάκτος, 1979

Ονόματα, Αθήνα, Νεφέλη,1980

3Μ-3Μ=6Μ, Αθήνα, Νεφέλη, 1980

4 Μαζινό, Αθήνα, Θεμέλιο, 1982

Μείον ωά, Αθήνα, Δωδώνη, 1984

Ο πατέρας του ποιητή, Αθήνα, Ζαχαρόπουλος, 1987

Μία έκτη - Έκτακτη έκδοση εφημερίδος βιβλίων, φύλλα 1-4, 1-12/1992

Αυτοκρατορική πραγματικότητα - 3η σύγχρονη μπροσούρα 

Δίγλωσση έκδοση, Μετάφραση στα αγγλικά Μιχάλης Σταματιάδης. Αθήνα, Ίδμων, 1995

Καζαμία Ελλήνων, Αθήνα, Μανδραγόρας, 1996

Κορέκτ - Φόβος ποιητή, Αθήνα, Μανδραγόρας, 1996

Σύγγραμμα, Αθήνα, Ζαχαρόπουλος, 1997

Εννέα το επτά, Αθήνα, Ίδμων, 1998

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Μενέλαος Αναγνωστόπουλος..

Πέτρος Πανδής..

Αγγελική Ελευθερίου

ΚΑΠΟΤΕ
θα παρακαλέσω
– όπως δεν παρακάλεσα ποτέ –

θα πέσω στα γόνατα 

κάποιου θεατρώνη με βαμμένα μαλλιά
να με πάρει κι εμένα
στον πλανόδιο θίασό του

Θα μου ζητήσει άδεια
και προϋπηρεσία
και συστάσεις

Δεν έχω τίποτα

Ο αόρατος θίασος
που αφιέρωσα τη ζωή μου
δεν είχε τέτοια πράγματα

Όμως – τώρα – 

κάπως πρέπει να πεθάνω κι εγώ
Έλεος δηλαδή.

***

ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ήρθα να σε βρω
και είχα μια χαρά που τα κατάφερα
κι έλεγα μέσα μου τι καλά έκανα, τι καλά

Βοήθησα κιόλας να μαζέψουμε
χαρτιά βιβλία ρούχα

και σ’ άρεσε πολύ

και το ‘πες

Είπες και κάτι άλλο
κι έγινε τότε φανερό πως ήτανε ανάγκη πια
να έχω έρθει

Αλήθεια, γιατί δεν ήρθα.

***

Από την ποιητική συλλογή : Άδεια θέση
Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2011

****

Η Αγγελική Ελευθερίου, αδελφή του Μάνου Ελευθερίου,

 γεννήθηκε στην Ερμούπολη της Σύρου, στις 25 Ιανουαρίου 1940.

Σπούδασε στη Σχολή Θεάτρου Τέχνης του Κάρολου Κουν. 

Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές: 

Μια γυναίκα (Κέδρος 1978), 

Ωδίνες (Κέδρος 1983), 

Αργά τ’ απόγευμα (Καστανιώτης 1990), 

Από τότε (Πλανόδιον 1995), 

Θα καπνίζω (Γαβριηλίδης 2004), 

Άδεια θέση (Γαβριηλίδης 2011).

Επίσης έχει εκδώσει παιδικές ιστορίες με τίτλο Όταν μιλώ με τα παιχνίδια μου (Γνώση 1983).

Ποιήματά της έχουν μελοποιήσει ο Μίκης Θεοδωράκης, 

ο Γιάννης Μαρκόπουλος και ο Ηλίας Ανδριόπουλος.

***** 

Τα τραγούδια με τον Μαρκόπουλο, στο δίσκο του «Ορίζοντες», 1981

 και με τον Ανδριόπουλο , στο δίσκο «Τα λόγια της αγάπης«, 1989, 

έχουν κυκλοφορήσει με αρκετά αλλαγμένους τους στίχους 

σε σχέση με αυτούς που τους είχα δώσει 

κι αυτό έγινε εν αγνοία μου. 

Αντίθετα ο Θεοδωράκης δεν άλλαξε ούτε ένα «και»…

Αγγελική Ελευθερίου

Alea jacta est....Στις όχθες του Ρουβικώνα

Alea jacta est...Ο κύβος ερρίφθη...
Τη φράση είπε ο Ιούλιος Καίσαρας όταν αποφάσισε να κηρύξει εμφύλιο πόλεμο
  

Νικόλας Ευαντινός 

από την ποιητική συλλογή  " Ρουβίκωνας στα μέτρα μας "
Εκδόσεις Μελάνι, 2011

*

Δεύτερη ποιητική συλλογή του τραγουδοποιού Ευαντινού, 

ο οποίος με την… τραγουδιστή, αποφθεγματική του ποίηση, 

σε μεταφέρει στα σύνορα των κόσμων, σε μια παγκοσμιοποίηση κοινωνιών, 

όπου ο άνθρωπος επικοινωνεί εξερευνώντας την ψυχή του.

Συνδέσεις με το παρελθόν, με ιστορικές αναφορές και μυθολογικές παρεκβάσεις, 

ο Ευαντινός φοβάται το μέλλον,

αδημονώντας να αλλάξει το παρόν, το τώρα, αυτό που κατοικεί και τον πνίγει, 

γι’ αυτό αντιστέκεται με τις λέξεις, τα τραγούδια. 

Μια δύναμη μυαλού είναι το βιβλίο αυτό. 

(από το Vakxikon.gr) 

*

Στις όχθες του Ρουβικώνα

 
 Ρουβίκωνα στα μέτρα τους
δεν βρίσκουν.

Νυχθημερόν 

αποστηθίζουν στρατηγικές μαχών
συνταιριάζοντας νέφη.

Προστάγματα προβάρουν
χαμηλόφωνα

τις σπάθες ακονίζουν
βραδυκίνητα

και για να κοιμηθούν,

βάζουν σε αλφαβητική σειρά
λογής Ονομασίες
παράδρομων ασήμαντων
της Ρώμης

με μάτια άυπνα
στο κόκκινο της συγκλητικής τηβέννου.

Στρατοπεδευμένοι
στον ίσκιο των βουνών
νιώθουν τα γένια και τα νύχια να μακραίνουν

νέοι, σφριγηλοί και ρωμαλέοι

αυτοί που δεν θα ξαναγίνουνε Ρωμαίοι.

Γιατί

Ρουβίκωνα στα μέτρα τους 

δεν βρίσκουν.

***

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9F_%CE%BA%CF%8D%CE%B2%CE%BF%CF%82_%CE%B5%CF%81%CF%81%CE%AF%CF%86%CE%B8%CE%B7 


http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A1%CE%BF%CF%85%CE%B2%CE%AF%CE%BA%CF%89%CE%BD%CE%B1%CF%82 


http://www.epohi.gr/portal/politismos/book/11040-%CE%9D%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BB%CE%B1%CF%82-%CE%95%CF%85%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BD%CF%8C%CF%82-%CE%A1%CE%BF%CF%85%CE%B2%CE%AF%CE%BA%CF%89%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%BC%CE%AD%CF%84%CF%81%CE%B1-%CE%BC%CE%B1%CF%82


http://www.lexima.gr/lxm/read-1752.html


http://www.vakxikon.gr/content/view/800/474/lang,el/ 


http://www.musiccorner.gr/?p=18015


***

       


..Νικόλας Ευαντινός με τη ματιά της Μαρίας - Μαρία, το αερικό μας..  



 

Ντίνος Χριστιανόπουλος - " Όταν σε περιμένω "

Το άρθρο από NAFTEMPORIKI.GR


Αντισυνταγματικές οι νέες περικοπές στις συντάξεις


Αντισυνταγματικές έκρινε, σύμφωνα με πληροφορίες, 

σχεδόν ομόφωνα η Ολομέλεια του Ελεγκτικού Συνεδρίου, 

τις διατάξεις του υπουργείου Οικονομικών 

με τις οποίες επέρχονται νέες μειώσεις από 5% έως 15% στις συντάξεις, 

και με τις οποίες ανεβαίνει από 1.1.2013 το όριο συνταξιοδότησης στο 67ο έτος της ηλικίας.

Αντισυνταγματική κρίθηκε επίσης η ρύθμιση με την οποία από την αρχή του νέου έτους

 καταργούνται για τους συνταξιούχους τα επιδόματα (δώρα) Χριστουγέννων και Πάσχα, 

όπως και το επίδομα θερινής άδειας.

Ειδικότερα, η Ολομέλεια έκρινε ότι η, για πέμπτη συνεχόμενη φορά, μείωση των συντάξεων

 μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, είναι αντίθετη σε πλειάδα συνταγματικών διατάξεων.

 Συγκεκριμένα, γνωμοδότησε ότι οι διατάξεις για τις μειώσεις των συντάξεων 

και την περικοπή των δώρων 

προσκρούουν στα άρθρα 2, 4, 22 και 25 του Συντάγματος. 

Με άλλα λόγια, προσκρούουν στη συνταγματική υποχρέωση σεβασμού 

και προστασίας της αξίας του ανθρώπου, 

στις αρχές της ισότητας και της αναλογικότητας και στην προστασία της εργασίας.

 Ανεξάρτητοι Ελληνες: Απόφαση-κόλαφος

«Κόλαφο» για τα σχέδια της μνημονιακής κυβέρνησης 

χαρακτήρισε ο εκπρόσωπος των Ανεξάρτητων Ελλήνων, Χρ. Ζώης, 

την απόφαση της ολομέλειας του Ελεγκτικού Συνεδρίου.

το πλήρες κείμενο εδώ :

http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=2249226

 *******

Χριστιανόπουλος

ως αντίδοτον

στα βαρύγδουπα 

λόγια ένθεν κακείθεν

Όταν σε περιμένω 

 
Όταν σε περιμένω και δεν έρχεσαι,
ο νους μου πάει στους τσαλακωμένους,
σ’ αυτούς που ώρες στέκονται σε μια ουρά,
έξω από μια πόρτα ή μπροστά σ’ έναν υπάλληλο,
κι εκλιπαρούν με μια αίτηση στο χέρι
για μια υπογραφή, για μια ψευτοσύνταξη.

Όταν σε περιμένω και δεν έρχεσαι,
γίνομαι ένα με τους τσακισμένους.

Ντίνος Χριστιανόπουλος

 από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)

Νίκος Χειλαδάκης - " Για την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας "

..από τον Γιώργο Πολυμενάκο..τον ευχαριστούμε..

 *******

Νίκος Χειλαδάκης  

1952 - 2012

"Για την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας"

 - Αποσκότησόν μου. (~ Μη μου κρύβεις τον ήλιο)
Διογένης προς Αλέξανδρον
...
«Μη με σκοτίζεις, ρε μαλάκα.»

Βέβαια
Κάπως πιο κομψά
Μας διασώζει ο Λαέρτιος
Τη στιχομυθία
Κι έμεινε πια
Στα εγχειρίδια ιστορίας.
Μα εγώ
Που είμαι «μανούλα» στα τερτίπια της φιλολογίας
Το γράφω ακριβώς όπως ειπώθηκε.
[ Άλλωστε
Τι σόι κυνικός αλήθεια θα 'τανε
Αν διάλεγε άλλο τρόπο
Αν άλλες λέξεις χρησιμοποιούσε
Για να σοκάρει τους μελλούμενους;]

«Μη με σκοτίζεις, ρε μαλάκα.»

Χρυσοντυμένος στο φαρί* του ο βασιλιάς
- Τι στήσιμο, τι άρτιο σκηνικό, τι πόζα! -
Δεκαοχτώ χρονώ το κωλοπαίδι
Κι αυτός σκατόγερος
Αλλά με φήμη σεβαστή στο πανελλήνιο
Την επερίμενε

Την επερίμενε σας λέω
Την έλευση του βασιλέα…

Νίκος Χειλαδάκης
από τη συλλογή ΥΚΣΩΣ ή ΙΞΩΣ, 1993

***

*φαρί=άτι, πολεμικό άλογο

***
http://www.poiein.gr/archives/499/index.html

http://www.kozan.gr/?p=17144 

***

Νίκος Χειλαδάκης : 1952 - 2012

Υπήρξε εκδότης τοπικής εφημερίδας 

και δημοσιογράφος, ιδιοκτήτης και διευθυντής ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών σταθμών.

Έχει εκδώσει 3 Ποιητικές συλλογές:

1.1 «Ποιήματα», Εκδόσεις Θεωρία, Αθήνα 1986

1.2 «ΙΚΣΩΣ ή ΙΞΩΣ», Εκδόσεις Εκάτη, Αθήνα 1996

1.3 «Αιρετικά και Ερωτικά», Εκδόσεις Εκάτη, Αθήνα 2006.

Έχει μεταφράσει το ποίημα του Oscar Wilde 

“ Η μπαλάντα της φυλακής του Ρήντινγκ» , Εκδόσεις Εκάτη, Αθήνα 1999.

Έχει αποδώσει στα Ελληνικά μέρος του οδοιπορικού 

του διάσημου Τούρκου περιηγητή του 15ου Αιώνα Εβλιά Τσελεπή 

με τίτλο «ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ» Εκδόσεις Εκάτη, Αθήνα 1992.

Έχει αποδώσει στα Ελληνικά από τον ίδιο Τούρκο περιηγητή

και έχει μεταφράσει από το Βρετανό αβά Covel κομμάτια των οδοιπορικών τους 

σε ένα βιβλίο με τίτλο «Από Κωνσταντινουπόλεως εις Αδριανούπολη» 

Εκδόσεις Εκάτη, Αθήνα 1994. 

Έχει οργανώσει και παρουσιάσει εκατοντάδες ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές 

και υπάρχουν κριτικά κλπ κείμενα του σε διάφορα περιοδικά και εφημερίδες. 

Ποιήματα του έχει μελοποιήσει ο Μιχάλης Κουμπιός και άλλοι συνθέτες. 

***

Η Μπαλάντα της φυλακής του Ρήντινγκ, το τελευταίο έργο του Όσκαρ Ουάιλντ, 

γράφτηκε μετά την έξοδό του από την φυλακή 

όπου παρέμεινε έγκλειστος από το Νοέμβριο του 1895 μέχρι τον Μάϊο του 1897 

(για το “έγκλημα” του ότι ήταν ομοφυλόφιλος). 

Είναι εμπνευσμένο από την εμπειρία του συγγραφέα 

και αφιερωμένο στη μνήμη του κατάδικου C.T.W. 

που απαγχονίστηκε τον Ιούλιο του 1896 μέσα στη φυλακή.
Βγαίνοντας από τη φυλακή ο Όσκαρ Ουάιλντ 

εξουθενωμένος δεν βρήκε άλλη δύναμη

παρά μόνο για να γράψει την «Μπαλάντα της φυλακής», 

κάνοντας έτσι ν’ αντηχήσουν για μια ακόμη φορά οι κραυγές απόγνωσης 

που βγαίνουν κάθε πρωί απ’ όλα τα κελιά. 

Το μόνο πράγμα που θα μπορούσε ακόμα να τον ενδιέφερε 

είναι οι κατάδικοι με τους οποίους μοιραζόνταν τον πόνο του.
Στις τελευταίες φράσεις του «De Profundis» 

ο Όσκαρ Ουάιλντ υπόσχεται ότι «η τέχνη μου θα ταυτίζεται απο δω και πέρα με τον πόνο». 

Η «Μπαλλάντα της φυλακής του Ρήντινγκ» αποτελεί την εκπλήρωση αυτής της υπόσχεσης.


Ποτέ δεν είδα άνθρωπο 

να κοιτάζει με τέτοιο πόθο τη μικρή γωνιά του γαλάζιου, 

που οι κατάδικοι ονομάζουν ουρανό...

Κι όμως. 
Κάθε άνθρωπος σκοτώνει ό,τι αγαπά 
κι ας τοξέρει ο καθείς: 
άλλος μ' ερωτικά γλυκόλογα, ο δειλός με φιλί 
κιο αντρείος με σπαθί.

εδώ, σε μετάφραση της Κατερίνας Παπά

http://www.peri-grafis.com/ergo.php?id=867

http://www.skroutz.gr/books/389104.%CE%97%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%B9%CE%BF-2012-Oscar-Wilde.html

Θωμάς Ιωάννου - " Δελτίο θυέλλης "

Πόσο θ' αντέξεις ακόμα
Σ' αυτή τη χιονισμένη πλαγιά
Όπου κάνουν σλάλομ
Και ελεύθερη κατάβαση
Επιδέξιοι σκιέρ
Τεχνίτες του στίχου
Που αποφεύγουν έγκαιρα
Κάθε λογής λόγου εμπόδιο

Αργά ή γρήγορα
Θα βρεθείς σε κάποιο γκρεμό
Ξεχνώντας να βάλεις τελεία
Ή ακόμα χειρότερα
Θα σου συμβεί μια αστεία πτώση
Παραλείποντας καίρια ερωτηματικά
Θα γίνεις θέαμα στα μάτια
Ενός κοινού απαιτητικού
Διψασμένου για κάθε είδους
Θαυμαστικό εξευτελισμό

Παράτα τα όσο είναι καιρός
Έρχεται χιονοθύελλα
Κι είμαστε πια οριστικά αγνοούμενοι
Ανάμεσα σε τόσα αποσιωπητικά


 
Θωμάς Ιωάννου
από τη συλλογή Ιπποκράτους 15, 2011
εκδόσεις Σαιξπηρικόν 

***
Ο Θωμάς Ιωάννου γεννήθηκε το Δεκέμβρη του 1979 στην Άρτα. Μεγάλωσε στην Πρέβεζα.
Σπούδασε Ιατρική στην Αθήνα. Ειδικεύεται στη Νευρολογία.

Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά (Σημειώσεις, Οδός Πανός,Μανδραγόρας, Ένεκεν).

Η συλλογή ‘’ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ 15’’ , εκδόσεις Σαιξπηρικόν, είναι το πρώτο του βιβλίο.

Ζει και εργάζεται στα Ιωάννινα.

***

http://www.poiein.gr/archives/16770/index.html

http://www.poema.gr/afieromatext.php?id=136&pid=

***

..ευχαριστώ θερμά τον Γιώργο Πολυμενάκο που μου το έστειλε..