Δέντρο


Δέντρο

Ξημέρωμα παραμονή
είπε στο σκλάβο μια φωνή
“το δέντρο δεν ανάβει”
αλαφιαστήκαν οι θνητοί
του χρόνου μέρα σαν κι αυτή
να βάλουμε καράβι.

Φέρε το πρόγραμμα να δω
ρόλο μου δώσαν βαρετό
θα κυβερνάμε πάντα
πέθανε πια το “οὐκ ἀεὶ”*
πλοίο,σημαία, Κυριακή
και στην πλατεία μπάντα**

Εδώ κοστίζουν τα λεπτά
περάστε τσούρμο τα παιδιά
μη μπαίνουν ένα ένα
ταρατατζούμ ταρατατζούμ
όποιος γελά να κάνεις ζουμ
και πιο πολύ σ' εμένα.

Κι εσύ μην κάθεσαι κι ακούς
βάλε να στύψουν τους φτωχούς
να βγάλουμε παράδες
γιατί σε χρόνους χαλεπούς
κεράσαμε τους μουσικούς
γλυκά και λεμονάδες.

Σε φωτισμένες κάμαρες
μάσκες μπροστά στις κάμερες
ψηλά, στης Γης το κέντρο
ευχές για κείνους που πεινούν
και μες στο κρύο βλαστημούν
το στοιχειωμένο δέντρο.

Ζ.Κανταδόρος

*βλέπε Αγάθων – 448-400π.Χ.
**βλέπε Κ. Καρυωτάκης – Πρέβεζα.

Μονοπάτια


Νεφέλη

Βουβά ποτάμια
με τ' αναχώματα μικρά, ν' αναριγούν
πυκνά καλάμια
δάχτυλα πλέκονται και σφίγγουν να ενωθούν
γλιστρούν τα λόγια και τυλίγονται σαν χέλι
πικρή Νεφέλη.

Δυο περιστέρια
κανάτια ολάνοιχτα π' αχόρταγα κοιτούν
πέφτουν τ' αστέρια
στο χρονοπήγαδο κι οι νύμφες οδηγούν
βουνά και σύννεφα πλημμύρισαν με μέλι
γλυκιά Νεφέλη.

Μικρό ξωκλήσι
κοιμίζει δώδεκα το χιόνι στην κορφή
σκιές στη δύση
χείλη που τρέμουν, μουρμουρίζει μια πηγή
κι έν' απερίσκεπτο παιδί τινάζει βέλη
γυμνή Νεφέλη.

Ζ.Κανταδόρος

Οι θεοί πίνουν τον καφέ τους στο χιόνι...

Life or Meth ?

Ένας στίχος για τον κρυστάλλινο θάνατο.

 

Το "Ms. Crystal Meth" δημοσιεύτηκε πρώτη φορά το 2000 στην Heavener Ledger, μια τοπική εφημερίδα στην Oklahoma. Γράφτηκε πιθανόν το 1999 από την Samantha Reynolds για να χρησιμοποιηθεί από την κόρη της σε μια σχολική ενημερωτική δράση για τα ναρκωτικά. Η πληροφορία που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο μαζί με διαφορετικές εκδόσεις του ποιήματος, ότι γράφτηκε από μια εθισμένη έφηβη λίγο πριν πεθάνει φαίνεται τελείως λαθεμένη.

  (Το Samantha Reynolds ίσως αποτελεί ψευδώνυμο του αρχικού συγγραφέα όμως αυτό είναι δική του επιλογή.)

Σύνδεσμοι(links):

 Ms. Crystal Meth

by Samantha Reynolds

 

Ακολουθεί μια δική μου απόδοση του ποιήματος στα Ελληνικά.

Πάγος

Η λαμπερή ζωή που τάζω

σε προσκαλεί να δοκιμάσεις

ίσως ακίνδυνη να μοιάζω

δεν έχεις τίποτα να χάσεις.

Κράτησ' αν θες τη συμβουλή μου

σκέψου καλά, μην επιμένεις

τόσο χαζός δε ζεις... πεθαίνεις.

Γκρεμίζω σπίτια, τα σκορπώ

και τις φαμίλιες σας μπορώ να τις χαλάσω

δικά μου παίρνω τα παιδιά, τα κατακτώ

κι άλλα πολλά θα κάνω εγώ δουλειά σαν πιάσω.

Κάθε μου κόκκος για διαμάντι θα κοστίζει

πιότερο ακόμα από χρυσό θα με νογάς

κι αν κάποιος κάπου σ' αντικρίζει

η δυστυχία σου του Γκόγια ένας καμβάς.

Αν τύχει κάποτε κι εσύ με χρειαστείς

θυμήσου, εύκολα τριγύρω θα με βρεις

γυρνώ σαν φάντασμα στις πόλεις, στα στενά

σε περιμένω μέσα κι έξω απ' τα σχολειά.

Ζω σε παράγκες ρημαγμένες, σκοτεινές

ζω στη χλιδή, ζω μες στα φώτα

πέρα στις κάτω γειτονιές

κι ίσως στου γείτονα την πόρτα.

Σ' ενός χημείου τους σωλήνες

μη γελαστείς μορφή πως πήρα

παρά σε μπάνια και κουζίνες

στον πάγκο, κάτω απ' το νιπτήρα.

Σε λαγκαδιές μπορώ να γίνω

και στου παιδιού σου το συρτάρι

τον τρόμο ξέρω να σου δίνω

σάμπως ο χάρος θα σε πάρει.

Απ' τα πολλά βαφτιστικά μου

κάποιο στη μνήμη σου θα μείνει.

Το 'χεις ακούσει τ' όνομά μου.

Με λένε μεθαμφεταμίνη. (crystal meth, ice)

Η δύναμή μου τρομερή.

Δοκίμασε, θα καταλάβεις.

Όμως αν κάνεις την αρχή

ίσως να φύγεις δεν προλάβεις.

Μπορεί ν' αφήσω να σωθείς

μια φορά μόνο, μα θυμήσου

Αν δοκιμάσεις δυο και τρεις

θα σου κουρσέψω την ψυχή σου.

Μες στη σαγήνη μου θα γίνεσαι ληστής

και θα ξεχάσεις την αλήθεια

πράξεις φριχτές θα τις μπορείς

γι' αυτή την άθλια συνήθεια.

Με την εθιστική γητειά μου

θα σε καλώ να εγκληματήσεις

για να μπορείς στην αγκαλιά μου

εικονικές χαρές να ζήσεις.

Απ' τον πατέρα σου κρυφά

θ' απλώνεις χέρι στα λεφτά

και τη μητέρα θα φορτώνεις παραμύθια.

Θα χύνουν δάκρυα πικρά

όμως μη νοιάζεσαι στ' αλήθεια.

Να λησμονήσεις ηθικές

και τα διδάγματα του χτες

θα είμαι πια συνείδησή σου

κι οι τρόποι μου θα 'ναι δικοί σου.

Στερώ γονείς απ' τα παιδιά

παιδιά αρπάζω από γονείς

κι απ' του Θεού την αγκαλιά.

Φίλους χωρίζω, θα το δεις.

Όλα μπορώ να στα στερήσω

την περηφάνια, τη θωριά σου

ούτε στιγμή δε θα σ' αφήσω

δίπλα θα στέκομαι σκιά σου.

Θα παρατήσεις ό,τι φτιάξεις

την οικογένεια, το σπίτι

φίλους, λεφτά θα τα πετάξεις

θα μείνεις μόνος σαν σπουργίτι.

Όλα θα γίνονται δικά μου

μέχρι τα πάντα να μ' αφήσεις

κι όταν τελειώσω τη δουλειά μου

θα 'ναι ένα θαύμα αν επιζήσεις.

Αν με όλ' αυτά με δοκιμάσεις

ξέρε καλά, δεν κάνω αστεία

τα λογικά σου να ξεχάσεις

θέλω μονάχα μια ευκαιρία.

Θα σακατέψω το κορμί σου

τη σκέψη σου θα κατευθύνω

θα μου ανήκει η ύπαρξή σου

ένας δυνάστης σου θα γίνω.

Τους εφιάλτες στο πλευρό σου

που θα 'βρεις στο άθλιο σου στρώμα

και τις κραυγές μες στο μυαλό σου

όσο θα σ' απομένει ακόμα

τα οράματά σου τρις την ώρα

τρεμάμενα όνειρα ιδρωμένα

θέλω να ξέρεις είναι δώρα

και τα 'χω στείλει εγώ για σένα.

Γρήγορα η ώρα θα περάσει

και θα το νιώσεις στην ψυχή σου

ένας τον άλλο δε θα χάσει

για πάντα θα 'μαι εγώ μαζί σου.

Θυμήσου πως θ' αλλάξεις γνώμη

όλοι μετάνιωσαν μ' εμένα

μα ήρθες εσύ κι έρχεσαι ακόμη

δεν έχω ψάξει εγώ για σένα.

Όταν την πόρτα μου χτυπούσες

σου 'παν να φύγεις, το θυμάσαι;

Τη δύναμή μου αμφισβητούσες

τάχα να λες πως δε φοβάσαι.

Μπορούσες τότε να γυρνούσες

μακριά μου φεύγοντας, την πλάτη.

Τη μέρα εκείνη αν ξαναζούσες

θα 'λεγες όχι στην απάτη;

Μην αψηφάς τη δύναμή μου

δεν έχει τέλος, στο φωνάζω.

Παίρνω τη μάνα σου μαζί μου

και σε μια πόρνη την αλλάζω.

Εμπρός λοιπόν, σε περιμένω

δως' μου κατάρες και χολή

μα να διαλέξεις επιμένω

ζωή γυρεύεις ή γυαλί;(πάγος, κρύσταλλο)

Μες στη ζωή σου θα γνωρίσεις

ρότες παράξενες και δρόμους

άλλους χαρούμενα θα ζήσεις

κι άλλους με βάσανα στους ώμους.

Όμως ποτέ μη σε κερδίσει

το μονοπάτι το δικό μου

μιλιούνια το 'χουνε βαδίσει

παγίδα θάνατου και τρόμου.

Τώρα που μ' έχεις πια γνωρίσει

θα πρέπει εσύ ν' αποφασίσεις

μονάχα εσύ θα βρεις τη λύση.

Εσύ την τύχη σου θα ορίσεις.

Φτωχά τα λόγια να μιλάμε.

Θα σου χαρίσω δυστυχία

απίστευτη σ' ανθρώπου μάτια.

Πιάσε το χέρι μου να πάμε

βαθιά και ξέφρενη πορεία

στης κόλασης τα σκαλοπάτια.

Απόδοση στα Ελληνικά: Ζάχος Κανταδόρος

-μάθε για τον πάγο- 

Ζάχος Κανταδόρος ~ Κινούμενο Άστρο

Φίλοι μου, 

η Κινούμενο Άστρο ίσως και να 'ταν μια γυναίκα,

δε θυμάμαι πια.

Το κινούμενο άστρο ίσως και να 'ταν το κατασκευασμένο δείγμα

της αλαζονείας μας.

Τα ποιήματα όμως αυτά δεν γράφτηκαν για ανθρώπους, ούτε για μηχανές.

Γράφτηκαν για ένα ταξίδι χωρίς αρχή.

Ένα ταξίδι που -ίσως- ποτέ δε μαθαίνουμε αν τελειώνει.

Κανταδόρος

http://texni.org/literature/item/183-kinoymeno-astro

***

Κατ’ εικόνα

Έρχονται πάντα μοναχοί σάμπως φοβούνται

τα μάτια κλείνουν και τ’ αυτιά να μη θυμούνται

φώτα του δρόμου στα ταξίδια τους τα νέφη

είν’ ένας κόσμος ο θυμός κι όλο τους γνέφει.

Τη βρίσκει ο φάρος μοναχή να βηματίζει

οχιά σε ξέπυρα λιθάρια νανουρίζει

κι απόψε λύσσα κι ευλογιά θα μοιραστούνε

αυτά τα σάρκινα στοιχειά που την ποθούνε.

Αυτή η φωνή μες στο κενό που ταξιδεύει

αυτό το κύμα που δε βρέχει κι αγριεύει

τι κι αν ουρλιάζω τρέχει ο χρόνος και τον χάνω

ψέμα κι αλήθεια τι μετρούν σαν δεν τη φτάνω.

Έρχετ’ η μνήμη μουσαφίρισσα να τάξει

τα δευτερόλεπτα τ’ ονείρου πριν χαράξει

μαντήλι δένω στο λαιμό κι η Δεισδαιμόνα

χαρίζει πύρινες ματιές στον κατ’ εικόνα.

***

Προσομοίωση βιβλίου

http://texni.org/index.php?option=com_flippingbook&view=book&id=52

Μενέλαος Αναγνωστόπουλος (Αλέξανδρος Μπάρας)

" Λέων Αφρικανικός - Σουδάν, 1901 "

[από την πρώτη του ποιητική συλλογή, "Συνθέσεις" (1933)]

Αφιερωμένο στον Γιώργο Πολυμενάκο

Η πινακίδα αυτή, βαλμένη στο κλουβί του

για τους περίεργους του «Ζωολογικού»,

πόσες φορές δεν ξέβαψεν από τα καλοκαίρια

που πέρασαν και πέρασαν,

πόσες φορές δεν βάφτηκε ξανά..

Σε τόσα έτη αιχμαλωσίας

πόσα και πόσα χιλιόμετρα ανυπομονησίας

περπατημένη σε δέκα τετραγωνικά..

Εικοσιτετράωροι αιώνες

τον έκαναν νευρασθενή

χωρίς να τον δαμάσουν.

Δεν πιάστηκε δα και μικρός για να μην έχει παρελθόν

να μη θυμάται..

Απεναντίας - Η μνήμη του στον τόπο της :

..Εκείνες, του Μπαχρ-Ελ-Γκαζάλ, οι νύχτες, 

τότε, οι τόσο φωτεινές..,

οι πρώτοι του έρωτες κάτω απ' τ' άστρα..,

οι θριαμβικές διαδρομές στα μάκρη της ερήμου,

τα χόρτα απ' όπου τις γαζέλες καιροφυλακτούσε...,

οι βράχοι που ήλιος τροπικός τους πυρπολούσε..,

ο ποταμός που ξεδιψούσε,

πού είναι; πού είναι;

πόσος καιρός πέρασε; πόσος καιρός;

Εικοσιτετράωροι αιώνες

τον έκαμαν νευρασθενή

χωρίς να τον δαμάσουν :

Το όλον του ακόμα μεγαλοπρεπές

όσο κι αν πέρασαν τα έτη,

παρ' όλες τις μεγάλες κακουχίες

που υπέφερε μες στον Παγκόσμιο Πόλεμο

με οικονομίες στις τροφές και άλλες αθλιότητες.

Το θηριώδες απ' τα μάτια του δεν έφυγε

όσο κι αν πέρασαν τα έτη :

δεμένοι, οι μυς στο σώμα του σφιχτά

κι ωραία πάντα η χαίτη

όσο κι αν πέρασαν τα έτη.

Δεν αγριεύει πια, δεν εξανίσταται

- όχι πως του' γινε συνήθεια η σκλαβιά και πως την υποφέρει -

αλλά μονάχα από συναίσθηση περιφρονεί

και στέκεται στο ύψος του.

Η Κυριακή σαν έρχεται, το ξέρει, από λεπτή διαίσθηση,

την έμαθε, με το συνωστισμό της,

με τ' αναιδή κυνάρια στων κυριών τις αγκαλιές

πόρχονται και γαβγίζουνε έξω από το κλουβί του,

που χαίρονται τον κόσμο ενώ διαρκώς πεθαίνει...

Δεν πιάστηκε δα και μικρός για να μην έχει παρελθόν

να μη θυμάται..

..Ω, νύχτες του Μπαχρ-Ελ-Γκαζάλ, κάτω από τ' άστρα!

(κι ω, τύχη του, τόσο όμοια

με κάποιες των ανθρώπων!)...

*Το Μπαχρ-Ελ-Γκαζάλ βρίσκεται στο νότιο Σουδάν..

Artist : Greg Haines ~ 183 TIMES ~ From album "Digressions"

http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&cnode=461&t=284

Ιωσήφ Μπρόντσκι ~ Στη μνήμη του Φέντια Ντομπροβόλσκι

Ιωσήφ Αλεξάντροβιτς Μπρόντσκι

(Josif Brodskij)

Νόμπελ Λογοτεχνίας 1987

Συνεχίζουμε να ζούμε.

Διαβάζουμε ή γράφουμε στίχους.

κοιτάζουμε τις όμορφες γυναίκες,

που χαμογελούν στον κόσμο, από τα εξώφυλλα

των εικονογραφημένων περιοδικών.

Σκεφτόμαστε τους φίλους μας

επιστρέφοντας σπίτι και διασχίζοντας ολόκληρη την πόλη

στο μισοπαγωμένο και κουνιστό τραμ:

συνεχίζουμε να ζούμε.

Μερικές φορές βλέπουμε τα δέντρα,

τα οποία

με μαύρα γυμνά χέρια

στηρίζουν το ατελείωτο βάρος τ’ ουρανού,

ή λυγίζουν κάτω από το βάρος τ’ ουρανού,

που τις νύχτες θυμίζει τη γη.

Βλέπουμε τα δέντρα,

που 'ναι ριγμένα στη γη.

Συνεχίζουμε να ζούμε.

Εμείς, με τους οποίους τόσο πολύ συζητούσες

για τη σύγχρονη ζωγραφική,

ή με τους οποίους έπινες στη γωνιά

της λεωφόρου Νιέβσκι

μπύρα - 

σπάνια σε μνημονεύουμε.

Κι όταν σε μνημονεύουμε,

τότε αρχίζουμε να οικτίρουμε τους εαυτούς μας,

στις γυρτές πλάτες μας,

την αποκρουστική εργατική καρδιά μας,

η οποία αρχίζει άβολα να στριφογυρίζει

στο στήθος

μετά τον τρίτο όροφο.

Και περνάει από το μυαλό

μια όμορφη μέρα

μ’ αυτήν - μ’ αυτήν την καρδιά -

να κάνουμε κάποια ανοησία,

και τότε ένας από εμάς

φεύγει μακριά οκτώ χιλιάδες χιλιόμετρα

προς δυσμάς από σένα

στο βρώμικο ασφαλτοστρωμένο πεζοδρόμιο,

έχοντας πέσει τα βιβλία από τα χέρια του,

το τελευταίο πράγμα που θα δει

είναι τα τυχαία ταραγμένα πρόσωπα,

ένα τυχαίο πέτρινο τοίχο ενός σπιτιού,

κι ένα κομμάτι ουρανού να κρέμεται από τα σύρματα -

του ουρανού,

που στηρίζεται στα ίδια εκείνα δέντρα

τα οποία μερικές φορές προσέχουμε...

Josif Brodskij, Στη μνήμη του Φέντια Ντομπροβόλσκι, 1960

Μετάφραση από τα ρωσικά Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης ©

Πάμπλο Νερούδα, 1904 - 1973

Πάμπλο Νερούδα

(φιλολογικό ψευδώνυμο του Νεφταλί Ρικάρντο Ρέγιες Μπασοάλτο) 

Η ποίηση

(Όταν ήρθε να με βρει η ποίηση)

Κι ήταν σ' αυτήν την ηλικία

όταν ήρθε να με βρει η ποίηση...

Δεν ξέρω, δεν ξέρω από πού ξεπρόβαλε 

απ' το χειμώνα ή από το ποτάμι...

Δεν γνωρίζω ούτε πώς, μήτε πότε

Όχι, δεν ήσαν φωνές, δεν ήσαν λέξεις ούτε η σιωπή...

Μα με καλούσε από κάποιο δρόμο 

απ' τα κλαδιά της νύχτας

ξάφνου ανάμεσα στους άλλους, 

ανάμεσα σε βίαιες φωτιές

ή επιστρέφοντας μοναχός

στέκονταν εκεί δίχως πρόσωπο -

με άγγιζε...

Δεν ήξερα τι να πω, 

δεν ήξερε το στόμα μου να ονομάσει...

Τυφλοί ήσαν οι οφθαλμοί μου

και κάτι τι μπήγονταν στην ψυχή μου,

πυρετός ή χαμένες φτερούγες...

και σχηματίστηκα μοναχός,

αποκρυπτογραφώντας αυτήν την πληγή

κι έγραψα την πρώτη συγκεχυμένη γραμμή,

αόριστη, ασώματη, καθαρή ανοησία,

γνώση

εκείνου που τίποτα δεν ξέρει

κι είδα ξάφνου τον ουρανό

εκκοκισμένο κι ανοιχτό

πλανήτες, παλλόμενες φυτείες,

διάτρητη σκιά κοσκινισμένη από βέλη, 

από φωτιά και λουλούδια,

η νύχτα που κυλάει και συντρίβει

το σύμπαν.

Κι εγώ, η έσχατη ύπαρξη

μεθυσμένος απ' το απέραντο έναστρο κενό 

κατ' εικόνα και ομοίωση του μυστηρίου

ένιωσα καθάριο κομμάτι της αβύσσου...

κυλούσα μαζί με τ' άστρα,

διαλύθηκε η καρδιά μου μέσα στον άνεμο...

(μτφ. Τάκης Βαρβιτσιώτης)

***

Ο Ταχυδρόμος (Il Postino)

Ιταλική κινηματογραφική ταινία, παραγωγής 1994.

Σκηνοθεσία: Michael Radford

Η ταινία αφηγείται τη φιλία του νεαρού ταχυδρόμου Μάριο Ρουόπολο (Massimo Troisi) 

με το Χιλιανό κομμουνιστή ποιητή Πάμπλο Νερούδα (Philippe Noiret) 

και τον έρωτα του πρώτου για την όμορφη Μπεατρίτσε Ρούσο (Maria Grazia Cucinotta). 

Το σενάριο είναι βασισμένο στο μυθιστόρημα Ardiente Paciencia του Antonio Skarmeta, 1985

και ακολουθεί αρκετά πιστά την πλοκή του,

με τη διαφορά ότι η ιστορία εκτυλίσσεται στην Ιταλία του '50 αντί για τη Χιλή του '60.

***

Αν και ταινία χαμηλών τόνων με «σινεφίλ» χαρακτηριστικά, 

ο Ταχυδρόμος γνώρισε απροσδόκητα θερμή υποδοχή από το ευρύ κοινό 

και κέρδισε διεθνείς διακρίσεις.

Έλαβε το Βραβείο Όσκαρ Πρωτότυπης Μουσικής για τη σαιζόν 1995, 

ενώ ήταν υποψήφιος σε τέσσερις ακόμα κατηγορίες 

που συνήθως περιλαμβάνουν μόνο αμερικανικές παραγωγές: 

Καλύτερη Ταινία, Σκηνοθεσία, Α' Ανδρικός Ρόλος, Διασκευασμένο Σενάριο.

Η υποψηφιότητά του για Καλύτερη Ταινία, 

τού στέρησε το δικαίωμα να διεκδικήσει το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, 

για το οποίο θα ήταν το αδιαφιλονίκητο φαβορί.

Επίσης το 1996 έλαβε τρία Βραβεία της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 

(τα λεγόμενα βρετανικά Όσκαρ): 

Σκηνοθεσίας, Μουσικής, Καλύτερης Μη Αγγλόφωνης Ταινίας.

Ο πρωταγωνιστής Μάσιμο Τροΐζι 

είχε μυστικά αναβάλει μία εγχείρηση καρδιάς 

για να προχωρήσουν ομαλά τα γυρίσματα, 

με αποτέλεσμα να πεθάνει από έμφραγμα, λίγο πριν την ολοκλήρωσή τους, σε ηλικία 41 ετών.

Με τις υποψηφιότητές του για Όσκαρ

(ως πρωταγωνιστής και ένας εκ των σεναριογράφων - 

συνέβαλε σημαντικά στην προσαρμογή του πρωτότυπου μυθιστορήματος και των χαρακτήρων, 

στα δεδομένα της νότιας Ιταλίας) 

είναι ένας από τους μόλις επτά που έχουν προταθεί για το βραβείο μετά θάνατον.

Η ταινία συνέβαλε στην παγκόσμια προβολή της Σαλίνα και ειδικά της παραλίας Πολάρα, 

η οποία όμως έχει υποστεί ζημιές τα τελευταία χρόνια λόγω του τουριστικού ρεύματος.

Σε πολλές αγγλόφωνες χώρες, η ταινία κυκλοφορεί με το πρωτότυπο ιταλικό όνομά της, 

ώστε να μη συγχέεται με την ταινία The postman του Κέβιν Κόστνερ 

που κυκλοφόρησε το 1997.

(Πηγή: Βικιπαίδεια)

***

***

Γιάννης Στεργιόπουλος ~ Αναχωρήσεις και Υπαναχωρήσεις

http://texni.org/literature/item/158-anaxoriseis-kai-ypanaxoriseis

Χριστίνα Γεραλή ~ Διαστάσεις

http://texni.org/literature/item/148-diastaseis

Γιάννης Στεργιόπιουλος ~ Η Μύηση

Από την ποιητική συλλογή:  Τα απομεινάρια εκκολάπτονται αχνά

που φιλοξενείται στην ιστοσελίδα:  

texni.org

***

Η μύηση

Θρόϊσμα νοτισμένο,

πικραμύγδαλου δροσιά,

άφθαρτα βλαστάρια

ευτυχίας μυστικά.

Στον πολύχρωμο τον σμάλτο

των πανσέδων, το κορμί σκορπά,

στον φλογόμορφο ρυθμό

απρόσμενης χαράς.

Αίσθηση πραγματικότητας 

που νιώθουν μόνο τα όνειρα,

σαν ο ξαφνιασμένος χτύπος

τρέμει, της καρδιάς.

Προαπόλαυση με εγγύηση

διαρκείας σπάνια.

Μούδιασμα φερμένο

απ' της νιότης τη μεριά,

λίγα απομεινάρια

εκκολάπτονται αχνά.

Απ' τα φύλλα της γλαδιόλας

τα σπαθάτα, το κορμί τρυπά

μια ρομφαία απελπισίας,

πύρινης φωτιάς.

Ένδειξη κανονικότητας,

πως ζουν ακόμα τα όνειρα,

μέσ' των λουλουδιών την άσπρη

σάρκα, δεν ξυπνάς.

Προϋπόθεση στη μύηση

να 'ναι όλα μυστικά..

Ανδρέας Ζερμπίνος ~ Επανάσταση

Επανάσταση

 

Ποιος απ' όλους θα μιλήσει;

Μάλλον θ' ανοίξω τα χέρια,

τα παιδικά μου καλοκαίρια ήταν μικρά.

Τώρα, μόνο φαντάζομαι...

...μακριά μου ταξιδεύουν οι νύχτες.

Θα μιλήσω

όταν κλείσω την πόρτα.

Βέβαια, δε θα μου συγχωρήσετε

ότι δεν περίμενα

έναν επίδοξο επίλογό σας.

20 / 5 / 13

Χρόνια Πολλά και δημιουργικά, Ανδρέα!

Γιάννης Στεργιόπουλος ~ Προδοσία

        


  Χτυπά στο στήθος μου η καρδιά τ' Ιούδα,
στα γόνατα κεφάλι ακουμπισμένο,
τα δάκρυα στέγνωσε η άσπρη πούδρα,
λάσπη στο πρόσωπό μου το βαμμένο.
Τα πιόνια όλα παρατεταγμένα,
τα άσπρα τα τετράγωνα κενά
και μέσ' τα χέρια μου τα ματωμένα
τρέμει η ξεριζωμένη μου καρδιά.
Τίναξα από τα πόδια μου τη σκόνη,
με το ραβδί το κύμα χτύπησα,
στο παραπέντε στρίβω το τιμόνι,
την κόλαση περνάω σύρριζα.
Οι Ιούδες πάντα κουβαλάνε θλίψη,
στο δρόμο φορτωμένοι με σκοτάδι,
σ' αθέατα σημεία κάθε βράδυ
σκορπούν της προδοσίας τα φιλιά
κι ύστερα από λίγο βγάζουν φτερά,
   στην αγκαλιά τους μέσα με παίρνουν στοργικά.

Ξεστρατισμένες ώρες, μέρες τρέχουν,
αφίξεις καθυστερημένες βρέχουν,
την έκσταση και καταδίκη αντέχουν
σ' αυτοσυγκέντρωσης απόγευμα.
Απόκομμα πικρών, παλιών εικόνων,
οδυνηρό ζωής ξεφύλλισμα,
στην τάξη των αμνών και δολοφόνων,
στην πρώτη τη γραμμή εγώ μπροστά.
Κι αυτή η παράσταση έφθασε στο τέλος,
σβηστά τα φώτα, άδεια η σκηνή,
το τελευταίο αυτόγραφο με βέλος
το κάρφωσα στην άλλη μου ζωή.
Κοιτάζω απ' το παράθυρο το χιόνι
να πέφτει μέσ' τις άγρυπνες τις νύχτες,
σταμάτησα του ρολογιού τους δείχτες
μέσα στης προδοσίας τα φιλιά.

Τα πιόνια όλα παρατεταγμένα
τα άσπρα τα τετράγωνα κενά
και μέσ' τα χέρια μου τα ματωμένα
σπάω την προδομένη μου καρδιά.
Οι Ιούδες πάντα κουβαλάνε θλίψη
στο δρόμο φορτωμένοι με σκοτάδι,
σ' αθέατα σημεία κάθε βράδυ
σκορπούν της προδοσίας τα φιλιά
κι ύστερα από λίγο με λόγια γλυκά,
   στην αγκαλιά τους μέσα με κλείνουν παντοτινά.

 

Συλλογή * Ρούχα επίσημα φορώ, αγαπημένες νότες το υλικό *
Γιάννης Στεργιόπουλος
Κατερίνη 26-5-2013

Γιώργος Δημακάκος ~ Όμορφος κόσμος

Τετάρτη πάλι, κι η ζωή φτάνει στη μέση

Τριγύρω ψάχνω αναπτήρα και κλειδιά

 Το κινητό πάντα ανοικτό, είπες θα πάρεις

     Της μίας χρήσης οι στιγμές και τις τζογάρεις

Ό,τι με σκότωσε αρχίζει να μ’ αρέσει

Αυτό που είμαι, μου ταιριάζει τελικά

Έχω αρχίσει να γυρνώ μες στα κανάλια

Λαθρεπιβάτης στου γυαλιού την εποχή

 Η μοναξιά που μ’ ακουμπά δεν έχει χρώμα

γι’ αυτό στο τίποτα αντέχω λίγο ακόμα

Αυτούς που φύγανε για άγνωστα λιμάνια

πόσο τους ζήλεψα σαν έφτασε η βροχή

Βγαίνω απ’ το σπίτι, θέλω λίγο να ξεφύγω

κι ένας ζητιάνος με ρωτά για ένα τσιγάρο

Τριγύρω φάτσες με χαμόγελα θλιμμένα

κι ένα αμάξι με παράθυρα σπασμένα

Αυτός ο δρόμος πώς στενεύει λίγο λίγο

Στον ουρανό φτάνει μονάχα ένα φουγάρο

   Γι’ αυτό η πουτάνα η συννεφιά δε λέει να σβήσει

και τους γιακάδες μου σηκώνω μες στο κρύο

Μες στης πλατείας το ρολόι ο χρόνος τρέχει

    για όλους αυτούς που πια κανείς δεν τους προσέχει

Πάλι δεν πρόλαβες να πεις ούτε ένα αντίο

και δεν αφήνεις ό,τι μένει να μ’ αφήσει..

Γιώργος Δημακάκος ~ Προσοχή στο κενό

 

Γραμμή Ομόνοια – Πειραιάς, κοντά στις δέκα

Τριγύρω φώτα, τρομαγμένα ξωτικά

Στα σπίτια οι πόρτες τους κλειστές κι αναρωτιέμαι

πόσα είναι αλήθεια της ζωής τα μυστικά

 

Με μαύρο σπρέι κάποιοι πάλι μου φωνάζουν

Μα δεν ακούω, έχει θόρυβο πολύ

Μες στο βαγόνι οι μοναξιές ματιές αλλάζουν

στα ίδια σώματα, το βράδυ, το πρωί

 

Μία στο τούνελ, μια στο φως, τι σου θυμίζει;

Ίσως τις νύχτες και τις μέρες που περνούν

Οι σκάλες τρέχουνε μπροστά κι όμως διστάζεις

και οι φωνές απ’ τα μεγάφωνα γελούν

 

Πόσο κρατάει μια στιγμή μες στο βαγόνι;

Κανείς δεν μπόρεσε στ’ αλήθεια να μου πει

Ποιος απ’ τους φόβους μας κρατάει το τιμόνι;

Ίσως αυτός που ακουμπάμε πιο πολύ

 

Δεν με τρομάζουν οι σταθμοί που’ χουν περάσει

αλλά αυτοί που περιμένουν να με βρουν

Εσύ κατέβηκες νωρίς, μ’ έχεις ξεχάσει

 κι εγώ θα βγω πριν απ’ αυτούς που μ’ αγαπούν..