Χρήστος Φλουρής - " Δελφίνια "

Μου ‘παν οι ντόπιοι που γνωρίζουν τα νερά καλά
πως στον κολπίσκο κάτω απ’ το μπαλκόνι μου
συχνά - πυκνά εμφανίζονται δελφίνια.
Συνήθως ώρα πρωϊνή, στο πρώτο φως.
Πηδούν απ’ το νερό , ακροβατούν για λίγο στον αέρα
τινάζοντας τα ευλύγιστα ασημένια σώματά τους
κι ύστερα χάνονται αφήνοντας για ώρα αρκετή
κύκλους ομόκεντρους πολλούς στην επιφάνεια
 να δεικνύουν το σημείο της καταβύθισής τους..

Μα πρέπει - μου ‘παν - να παραφυλάς μ’ επιμονή
νά' χεις το βλέμμα σου στραμμένο προς τα εκεί
νά' χεις την ακοή σου έτοιμη ν’ ακούσει
τους υποθαλάσσιους συριγμούς
που προηγούνται πάντοτε της άφιξής τους,
πρέπει να θέλεις να τα δεις..
Γιατί η εκτίναξή τους στον αέρα
πάντοτε διαρκεί για ελάχιστο, για τόσο μόνο
όσο διαρκεί μια ακριβή στιγμή
σ’ ολάκερη, σ’ ολάκερη την ύπαρξή μας…

Χρήστος Φλουρής - " Θα πρέπει "

θα πρέπει να ήρθες όταν έπεσε το φως
σαν τον θαλασσινό αέρα να τρύπωσες απ’ τις γρίλιες
αλλιώς πώς να εξηγήσω την σαρωτική αταξία των χαρτιών
απάνω στο γραφείο, πώς τα’ ανακατεμένα μου μαλλιά
και το αρμυρό μου δέρμα;
και σίγουρα πέρασες πρώτα απ’ την αυλή
κι έσεισες τους βασιλικούς και χάιδεψες το γιασεμί
αλλιώς πώς να εξηγήσω την γλυκιάν οσμή
που συνεπήρε την όσφρησή μου;

θα πρέπει σίγουρα να με αγαπά πολύ ο θεός
αλλιώς γιατί να μπει στον κόπο
να μου παραδώσει κατ’ οίκον τη μνήμη σου
και μάλιστα σε ώρα προχωρημένη;
και πώς να εξηγήσω αλλιώς ετούτη
την πληρότητα που νιώθω
στο σώμα, στο μυαλό, στα συναισθήματα
ενώ εσύ είσαι μακριά;

θα πρέπει να με αγαπά πολύ το αδύνατον
αλλιώς πώς εξηγείται να είμαι εδώ
ανάμεσα στα μηρυκαστικά μου ποιήματα
αναμασώντας συνεχώς τα ίδια λόγια
και ταυτόχρονα να ελευθερώνομαι
μονάχα συλλαβίζοντας δρα-πέ-τευ-ση;
και πώς ενώ βρίσκομαι πια χιλιόμετρα μακριά
από την άρνησή σου
να με πονούν ακόμη μέσα μου βαθιά
λέξεις όπως το «μη», το «δεν», το "άσε με";

Χρήστος Φλουρής - " Αναρρίχηση "

αναρρίχηση   
    
 

προσχεδίαζα τις κινήσεις μου προσεκτικά
πάντοτε ως τώρα
περνώντας τις προθέσεις μου
-νύχτα συχνά και λάθρα-
ανάμεσα απ’ τα συρματοπλέγματα που είχαν στηθεί
για να εμποδίσουν- τάχα- την διαφυγή τους
από τους αφελείς που δεν υποψιάζονταν
πως οι προθέσεις και τα όνειρα
δεν καταδέχονται φραγή
και πως από ένστικτο ή από ανάγκη επιβίωσης
συχνά αναπτύσσουν ικανότητες δεινές
αναρριχήσεως…

    χρήστος φλουρής