texni.org ~ Λογοτεχνία

http://texni.org/

https://www.facebook.com/www.texni.org

Από την ενότητα Λογοτεχνία  http://texni.org/literature

Δύο ποιητικές συλλογές και ένα διήγημα
ξεκινούν το ταξίδι τους στο χρόνο

Μάνος Πάνου ~ Αυτοσχεδιασμοί σε ήχους jazz

 
http://texni.org/literature/item/19-aftosxediasmoi-se-ixous-jazz

http://texni.org/index.php?option=com_flippingbook&view=book&id=5

***

Τάκης Γεράρδης ~ Το μέντιουμ

http://texni.org/literature/item/21-2013-01-30-17-23-03

***

Πελαγία Σ. Κουκίδου ~ Λίγο νωρίς...λίγο αργά...

http://texni.org/literature/item/22-2013-01-30-18-01-57

http://texni.org/index.php?option=com_flippingbook&view=book&id=6

Μάνος Πάνου - " 24 Νοεμβρίου "

 

 

..Αμέτρητες ευχές σε έναν πολύ σημαντικό άνθρωπο και δημιουργό..

Μάνος Πάνου - " Αρχάγγελος "

   
Άλλος πήγα στον πόλεμο
και ξαναβγήκα άλλος

Τι δεν μπορούσα με δίχως άρματα τους εχθρούς να πολεμήσω
Τι ως είμουν πάντα μπρος στραμμένος,
η πλάτη μου ολόγυμνη,
τροφή για τα σπαθιά τους

Πεσμένος τώρα μπρούμητα
σφίγγω το χώμα στις παλάμες
πηλό το κάνω με το αίμα
και άγαλμα το πλάθω,
με τέχνη απ' τα παλιά

Νάχω να σας θυμάμαι,
στο μαύρο σκότος
που' ρχεται
στα μάτια μου εμπρός

Ψυχοπόνεσέ με
Αρχάγγελέ μου Μιχαήλ
Παρόμοια όπως δεν έκανες
με τον ολόχλωμό σου τρόμο
και τη βουβή σου αντάρα
που' στειλες στο μέσο της ψυχής μου
και την εγκρέμισες
χωρίς κανένα λόγο

Αφανισμό και διάλυση τώρα μου φέρνεις
και στο λαμπαδιασμένο σύμπαν με κερνάς

Σπλαχνίσου με
και δωσ' μου μαζί μου νάχω
τ' άμορφο κι άτεχνο άγαλμα

Που μοιάζει τη ζωή μου..

Μάνος Πάνου - " Πινακίδες "

    

Κι απ' εδώ να αρχίζαμε, κάπου πάλι θα χανόμασταν

Είπα


Το ξέρει και γι' αυτό μένει μαζί μου

  Να καρφώνει πινακίδες κατεύθυνσης

  Σε κάθε διάδρομο..

Μάνος Πάνου - " Αυτοσχεδιασμός σε ήχους jazz "

Όταν έρχονται οι μνήμες
Μας βρίσκουν πάντα εδώ
Γονυπετείς ικέτες

Στις χαρακιές του μυαλού
Εσύ που μ' έλειψες τόσο
Περπατάς αγέρωχα

Ο καταρράκτης μας όταν ξεκινάει
Μας ρουφάει
Χωρίς έλεος και χωρίς τέλος

Ποιος να ορίζει
Τη χαρά μας
Ποιος ο μεσεγγυητής της δικαίωσής μας, της στιγμής μας

Το δύσκολο
Είναι να ονειρεύεσαι
Τα πρωϊνά

Γλαυκός ουρανός
Κυανά πετάγματα γλαρόπουλων
Ατάκτως και απεγνωσμένως

Η μαστωδυνία
Είναι από τον πόνο της καρδιάς
Έρχεται από τα μέσα

Το ματζόρε
Κατέβηκε από μόνο του τα σκαλιά σιγά σιγά
Και άραξε στην ανέχεια

Η στιχομυθία
Έγινε με τον καιρό
Στιχοπλοκή

Η στλεγγίδα
Έχασε το σχήμα της
Από τη χρήση της πάνω στο πετσί μας

Η ώχρα του προσώπου μας
Από την Αναγέννηση ακόμη εχρησιμοποιείτο
Για καλλιεπείς πίνακες

Ότε και Όταν
Ότινος και Οτιδήποτε
Εμείς οι άλλοι

Τα ένζυγα μέσα
Ενέχουν
Σκοπιμότητα

Η ενδώσμωση
Του σύμπαντος κόσμου
Εντός μας

Η ανάκτηση
Της παιδικής μας ηλικίας
Ένα ξεφτυσμένο και ξεφτυλισμένο όνειρο

Χανόμαστε μεταξύ μας
Γιατί οι λέξεις μας
Δεν εδράζονται στον ίδιο ορισμό

Ανάλωση
Φύρα, απώλειες και αβυσσαλέες αποκλίσεις
Από την ορθόδοξη συνταγή

Μπροστά στο αναλόγιο
Και με όλα γραμμένα στη λεπτομέρεια
Δεν βγαίνει η φωνή μας

Αναμφήριστη
Η αμόλυντη και αμφίσημη
Ευπρέπειά μας

Η νοερή νίψις
Της νόησής μας
Δεν μας καθιστά εγρήγορους

Η ζωή μας όλη
Ένα φαγητό ανάλαδο
Με των άλλων τις ορμήνειες

Αχ, η νοσογόνος και ευεπίφορη ευδοκίμηση της γης
Μας αφήνει στο τέλος
Άστεγους και ορφανούς

Η μήνις των κραταιών θεών
Μας αναγγέλει ο μηνύτωρ
Είναι δικιά μας μήνις, μιαροί

Η πληρότητα, σκεφτήκατε ποτέ
Πόσο κενό
Εμπεριέχει;

O πρεπούμενος
Μας έχει κάνει ανηλεή ζημιά
Εμάς τους απάτριδες

Η μεσημβρία πώς ανέχεται
Το μεσοδόκιο
Ανάμεσα στις φτέρνες μας;

Οι άγγελοι δεν έχουν γειτονιά
Είναι πάντα μόνοι
Για να μας έχουν στην αποκλειστική κυριότητά τους

Η πυλαία φλέβα μας
Ενώνει εμάς
Και τους πεθαμένους μας

Αν είναι να πεθάνω
Προσφέροντάς σου ένα γάργαρο γέλιο
Ας είναι

Η αυλή και οι αλάνες
Έχουν στοιχειώσει
Και κάνουν σκαλομαρία στην πλάτη μας

Το μεσόνιο των ερώτων μας
Μέσα στο νου μας
Στήνει χορούς πτωματικούς

Τι νάναι η ευαισθησία άραγε
Νάναι η ανασφάλεια και η ορμή μας
Να ζούμε μέσα από άλλους;

Είχα έναν πυράκανθο
Να τον προσέχω
Και μου μαράθηκε χωρίς ένα αντίο

Σύνεση
Μέτρο και ισορροπία
Αυτά, και εμείς αλλού

Ποτέ μου δεν αγάπησα τη φύτρα μου
Κι όμως την αναζητώ αενάως
Αυτήν ως όλον και- αχ -ως ολοκλήρωση

"Ντροπή"
Ετεροπροσδιοριζόμενη
Αλλά αυτοπροσδιοριζόμενη από εμάς τους ριψάσπιδες, εν τέλει

Αποκάλυψη και φανέρωση
Των σπλάχνων μου
Δεν επιτρέπω σε κανένα ανακριτή μου

Το σπείραμα της συνείδησης
Δεν έχει τελειωμό και πόνο
Φτάνει σε εξωτικά αστέρια και συνεχίζει αδιαφορώντας για μας

Η τρεμεντίνα
Μας δίνει απλόχερα το τράτο
Να προτείνουμε κάτι άλλο

Άντεξα όλα τα τραχώνια
Δεν άντεξα όμως με τίποτε
Που μ' έδιωξες από το σπίτι σου

Σε διευκόλυνα σε όλες τις τράνσιτο μεταφορές σου
Όταν όμως κατάλαβα ότι τα τραίνα δεν ήρθαν ποτέ σε μένα
Άρχισα να πηδάω πάνω τους, τρώγοντας σανό και αναζητώντας σε

Πρόδωσα τους φίλους μου
Όταν ένιωσα σε δύσκολες στιγμές
Ότι είμουν φύσει μονήρης

Μονιά, με λέτε, με ένα κέρας
Όχι με δυο
Μομφές σ' εμένα; Τον μέγα αποκωδικοποιητή;

Ο σταυρός
Προέρχεται από το "ίστημι"
Και ίσως και από το "ιστίο"

Η ιστόρηση της ύπαρξής μας
Από τους επόμενους
Θ' αναφέρεται μόνο στους προγόνους μας

Θέλω να κοιμηθω
Σε μια ζεστή αγκαλιά
Και να νιώσω το γλυκερό σιωπηλό νερό και το πύαρ

Άδηλη αλλά και άρρητη και αδίσταχτη
Και αδηφάγος και αδήριτη
Η ανάγκη μου νάχω κάποιον να λέω "καληνύχτα"...

Μάνος Πάνου - " ο ήχος απ' το σφύριγμά μου "

Και τ’ αύριο προσχωρώντας μεσ’ στην αιώνια άνοιξη των ανθέων

Περιμένοντας την επαφή σε ατραπούς ενθυμήσεων

Παραμένει με την φρούδα ελπίδα
άλλων παρελθόντων καταστάσεων
άλλων παρελθόντων προσώπων
άλλων παρελθόντων καιρών

Μιας μονης ροπής το αγκάλιασμα
Ενός μονου ασθενούς το ρίγος
Ενός μονου κροταλλίσματος την αρχή

Μέσα εδώ στροβιλιζόμενο το άγγιγμα διαφαίνεται για πρώτη φορά
Μέσα εδώ και πουθενά αλλού
Αρχίζει το παράλληλο των επιπέδων να μας πνίγει
Μας αλλοιώνει

Και του γνώριμου σφυρίγματός μου τον ήχο θα ξεχάσεις.

Μάνος Πάνου - " Ξ ε ν η τ ι ά "

 
    
Δεν είμαστε πια σε θέση

Να επιβάλουμε στ’  άστρα να ερμηνεύουν τη δικιά μας τροχιά


Θα φύγουμε, θα πάμε στα ξένα

θα ξεκινήσουμε μια καινούργια ζωή, σου υπόσχομαι


Αποσιωπώντας σου το γεγονός 

πως χρόνια τώρα είμαστε στην ξενητιά

ζητώντας απελπισμένα ασπίδες απ’  την πατρίδα..

Μάνος Πάνου - " Μ ο ν ό γ ρ α μ μ α "

Τώρα που η γειτονιά σου έγινε στοχασμός του ήλιου
Θαρθώ να στήσω γιορτές
Θαρθώ γυμνός να κατοικήσω την συγκατάβασή σου
Κι εσύ θάσαι δίπλα μου μ' ένα κατάρτι στα μαλλιά
Και μ' ένα γαλάζιο τοπίο ανάμεσα στα μάτια σου.


Είσαι το θεώρημα μέσα σ' ευθείες φωτός.
Είσαι το γεγονός μου.
Σε χάνω στην αντίληψη της μέρας.
Σε ξαναβρίσκω εκεί που μονάζει η άνοιξη.

Ο χρόνος περνά με αμηχανία από μπρος σου.
Κι εσύ του γνέφεις βαστώντας το μονόγραμμα των εποχών μου..

 

Μάνος Πάνου - " Α π α ξ ί ω σ η "

Ήσυχα, απλά και ήρεμα
Γύρισε και μου είπε
Ότι ήμουν ηθικός στην ζωή μου
Από φόβο μπρος στην εξουσία

Κι εγώ που έφερα την ζωή μου ως εδώ,
έχοντας ένα, δικής μου έμπνευσης, σύστημα αξιών
Κι εγώ που ξέρω
Κι εγώ που υπέφερα μόνος μου
ακροβατώντας ανάμεσα σε πολλούς άγνωστους κόσμους
και φοβίες


Τώρα που τελείωσε η παράσταση
Όχι μόνο ούτε ένα χειροκρότημα
Αλλά και μια απόλυτη σιωπή

Η πλήρης απαξίωση του ερασιτέχνη ακροβάτη

Να τι εισπράττω

Καθώς αποσύρομαι στο παρασκήνιο
Και στον εαυτό μου
Να συνεχίσω τις πρόβες