Γιάννης Στεργιόπουλος ~ Αναχωρήσεις και Υπαναχωρήσεις

http://texni.org/literature/item/158-anaxoriseis-kai-ypanaxoriseis

Γιάννης Στεργιόπιουλος ~ Η Μύηση

Από την ποιητική συλλογή:  Τα απομεινάρια εκκολάπτονται αχνά

που φιλοξενείται στην ιστοσελίδα:  

texni.org

***

Η μύηση

Θρόϊσμα νοτισμένο,

πικραμύγδαλου δροσιά,

άφθαρτα βλαστάρια

ευτυχίας μυστικά.

Στον πολύχρωμο τον σμάλτο

των πανσέδων, το κορμί σκορπά,

στον φλογόμορφο ρυθμό

απρόσμενης χαράς.

Αίσθηση πραγματικότητας 

που νιώθουν μόνο τα όνειρα,

σαν ο ξαφνιασμένος χτύπος

τρέμει, της καρδιάς.

Προαπόλαυση με εγγύηση

διαρκείας σπάνια.

Μούδιασμα φερμένο

απ' της νιότης τη μεριά,

λίγα απομεινάρια

εκκολάπτονται αχνά.

Απ' τα φύλλα της γλαδιόλας

τα σπαθάτα, το κορμί τρυπά

μια ρομφαία απελπισίας,

πύρινης φωτιάς.

Ένδειξη κανονικότητας,

πως ζουν ακόμα τα όνειρα,

μέσ' των λουλουδιών την άσπρη

σάρκα, δεν ξυπνάς.

Προϋπόθεση στη μύηση

να 'ναι όλα μυστικά..

Γιάννης Στεργιόπουλος ~ Προδοσία

        


  Χτυπά στο στήθος μου η καρδιά τ' Ιούδα,
στα γόνατα κεφάλι ακουμπισμένο,
τα δάκρυα στέγνωσε η άσπρη πούδρα,
λάσπη στο πρόσωπό μου το βαμμένο.
Τα πιόνια όλα παρατεταγμένα,
τα άσπρα τα τετράγωνα κενά
και μέσ' τα χέρια μου τα ματωμένα
τρέμει η ξεριζωμένη μου καρδιά.
Τίναξα από τα πόδια μου τη σκόνη,
με το ραβδί το κύμα χτύπησα,
στο παραπέντε στρίβω το τιμόνι,
την κόλαση περνάω σύρριζα.
Οι Ιούδες πάντα κουβαλάνε θλίψη,
στο δρόμο φορτωμένοι με σκοτάδι,
σ' αθέατα σημεία κάθε βράδυ
σκορπούν της προδοσίας τα φιλιά
κι ύστερα από λίγο βγάζουν φτερά,
   στην αγκαλιά τους μέσα με παίρνουν στοργικά.

Ξεστρατισμένες ώρες, μέρες τρέχουν,
αφίξεις καθυστερημένες βρέχουν,
την έκσταση και καταδίκη αντέχουν
σ' αυτοσυγκέντρωσης απόγευμα.
Απόκομμα πικρών, παλιών εικόνων,
οδυνηρό ζωής ξεφύλλισμα,
στην τάξη των αμνών και δολοφόνων,
στην πρώτη τη γραμμή εγώ μπροστά.
Κι αυτή η παράσταση έφθασε στο τέλος,
σβηστά τα φώτα, άδεια η σκηνή,
το τελευταίο αυτόγραφο με βέλος
το κάρφωσα στην άλλη μου ζωή.
Κοιτάζω απ' το παράθυρο το χιόνι
να πέφτει μέσ' τις άγρυπνες τις νύχτες,
σταμάτησα του ρολογιού τους δείχτες
μέσα στης προδοσίας τα φιλιά.

Τα πιόνια όλα παρατεταγμένα
τα άσπρα τα τετράγωνα κενά
και μέσ' τα χέρια μου τα ματωμένα
σπάω την προδομένη μου καρδιά.
Οι Ιούδες πάντα κουβαλάνε θλίψη
στο δρόμο φορτωμένοι με σκοτάδι,
σ' αθέατα σημεία κάθε βράδυ
σκορπούν της προδοσίας τα φιλιά
κι ύστερα από λίγο με λόγια γλυκά,
   στην αγκαλιά τους μέσα με κλείνουν παντοτινά.

 

Συλλογή * Ρούχα επίσημα φορώ, αγαπημένες νότες το υλικό *
Γιάννης Στεργιόπουλος
Κατερίνη 26-5-2013

Γιάννης Στεργιόπουλος ~ " Τα απομεινάρια εκκολάπτονται αχνά "

Η Πρώτη Ποιητική Συλλογή
του Γιάννη Στεργιόπουλου
σε ηλεκτρονική μορφή
φιλοξενείται
στον ιστοχώρο texni.org


http://texni.org/literature/item/83-ta-apomeinaria-ekkolaptontai-axna



 Το έργο που κοσμεί το εξώφυλλο
είναι της Ζωής Στεργιοπούλου-Ρίζου,
ονομάζεται  "Ψυχή"
και είναι μικτή τεχνική σε ξύλο

***

Η θλίψη

 

Δεν ξέρω τι θα χάσω,
κοντά σου αν δε φθάσω.
Δεν, μη--δεν..
Πώς να σε ξεχάσω.

Θα κατεβάσω το καπέλο μου
στα μάτια, να φανούν
ανύποπτες εικόνες,
παρελθόν δειλό, παρόν στη θλίψη.
Θ' ανοίξω λίγο χώρο ν' απλωθεί
η καρδιά μου, να χαθεί
το μούδιασμα του κοιμισμένου
ταξιδιώτη από τη θλίψη.

Δεν θέλω να σε πιάσω,
φοβάμαι μη σε σπάσω.
Δεν, μη--δεν..
Δεν θα σ'αναγκάσω.

Μ' άσπρα φτερά και ράμφη κίτρινα
πουλιά μου, πάρτε μου
τις τόσες Ερινύες,
τις αμφιβολίες π' έχει η θλίψη.
Σε κορυφή ασυντρόφευτη θα βγω,
με πρόσκαιρης χαράς
αντίσταση αραγμένη,
που επιπλέει ασάλευτη στη θλίψη.

Θέλω να ξαποστάσω,
σε λίγο θα σχολάσω.
Ναι, μηδέν.
Ναι, θα με κρεμάσω..

***

Ο από μηχανής θεός

Γύρισες πίσω
μ' ένα ασημένιο μεγάλο αεροπλάνο,
από αλήτικη ελευθερία
πέρα στης πόλης την αμαρτία,
στη ραβδωτή κίτρινη άμμο πεθαμένος,
πάνω ένας γλάρος ξαφνιασμένος,
μάτια γεμάτα αγωνία.

Μες την κατακόκκινη ηδονή
των εραστών πάλι πεθαίνω,
σε σκοτεινή κορφή πυραμίδας,
μέτρα εκατό, μακρύ σταυρό να κουβαλάω,
αρχαίος ήρωας μυθικός, σπαρταράω.
Κουρελιασμένο, καμμένο δέρας Τυφλίδας.

Ο από μηχανής θεός να λείπει,
στο έργο παίζω μόνο εγώ.

Είχα καιρό να βγω πάλι στη σκηνή,
στον πρώτο ρόλο πάντα εσύ,
με μια σπρωξιά προς το σπαθί,
στην αίθουσα του θρόνου, χαμένος,
στα δόκανά σου πιασμένος.

Πέταξα ψηλά
μ' ένα ασημένιο, μαζί σου, αεροπλάνο,
για αλήτικη ελευθερία
μέσα στης νύχτας την αναιμία,
ζωγραφιά ξασπρισμένη, μια μουτζούρα η ζωή μου,
τη σπασμένη ψυχή μου
ξανακολλώ μ' άσπρη ταινία.

Στη σειρά ραδιόφωνα να παίζουν στον χρόνο,
μονάχα μια πράξη στο έργο
της χαμένης ελπίδας,
πλάκωσε η νύχτα, αστέρια αχνά σιγά ακουμπάω,
τη λάσπη για ρούχο στο κορμί μου φοράω.
Στραβός ο δείκτης της δικής μου πυξίδας.

Κι ο από μηχανής θεός προστάζει,
δικό σου πάλι το κοινό..

Γιάννης Στεργιόπουλος ~ Τα απομεινάρια εκκολάπτονται αχνά

Η Πρώτη Ποιητική Συλλογή
του Γιάννη Στεργιόπουλου
σε ηλεκτρονική μορφή
φιλοξενείται
στον ιστοχώρο texni.org


 Το έργο που κοσμεί το εξώφυλλο
είναι της Ζωής Στεργιοπούλου-Ρίζου,
ονομάζεται  "Ψυχή"
και είναι μικτή τεχνική σε ξύλο

http://texni.org/literature/item/83-ta-apomeinaria-ekkolaptontai-axna

 

Γιάννης Στεργιόπουλος ~ Η συνάντηση

 

Χαμόγελο ενθαρρυντικό και τακτοποιημένο,
υπομονή διακριτική, το στόμα ξεραμένο.
Επώδυνη συνάντηση σε χώρο περιπάτου,
      ο ιπποτικός χαιρετισμός στέκεται στη σειρά του.   

Προβλέψιμος διάλογος με κάννες υψωμένες,
με φόβο απ' ώρα ακίνητες, πατούσες μουδιασμένες.
Σφύριγμα συνθηματικό και ψεύτικη βιασύνη,
το πιο μεγάλο αμάρτημα γίνεται αγιοσύνη.

Με σίγουρη προστακτική που κράζουν τα παγόνια
τους θεατές αδειάζουνε χιλιάδες τα βαγόνια,
τρίτη φορά που αντηχεί το γκόγκ το ασημένιο,
μόνο με πρώτη διανομή σε κύκλο χωματένιο.

Κλείνει η μέγγενη αργά και φαίνεται το στίγμα,
παλιός ο μάστορας μ' αυτό είναι μεγάλο πλήγμα.
Το πλήθος την ανάσα του κρατά αναστατωμένο,
 είναι στιγμές που το κοινό πάντα είναι μοιρασμένο.

Ψηλά τ' αστέρια ο ουρανός κρατάει κολλημένα
μα το φεγγάρι ξέφυγε κι ήρθε κοντά σε μένα,
γύρισα κι άλλαξα πλευρό μέσα στην αγκαλιά του
  κι ο ταύρος ο γυαλιστερός έλαμπε στα στερνά του..

Γιάννης Στεργιόπουλος 
Κατερίνη 22-3-2013

***

Βίντεο :

Περίπατος στη Νιγρίτα - Δημητριάδη, Μικρούτσικος

https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=VGO-7WG8EiE

Γιάννης Στεργιόπουλος ~ " Κουβέντες μεθυσμένες "

Λιγνά ζουμπούλια 
που παγώνουν στα περβάζια,       
χυμένο γάλα
η ομίχλη στις πλαγιές,      
μπρος στα βλαμμένα κόκκινα φανάρια
        καμμένα λάστιχα οδηγούν τις Κυριακές.      

Ο αφρός της μπύρας
ξεχειλίζει στο ποτήρι,
στα μπαρ οι άνδρες
πως φοβούνται τη σιωπή,
δεν μου έχεις κάνει ποτέ χατήρι,
 να 'ρθεις για λίγο να τα πούμε μια στιγμή.     

Έστω για τρεις
κουβέντες μαύρες μεθυσμένες,
στην  ευγλωττία 
του αλκοόλ θα κρεμαστώ,
με νικοτίνη δηλητηριασμένες
     τις πιο κρυφές αναστολές μου ξεπερνώ.       

Σαν τον στρατιώτη 
με το σάκο του στον ώμο, 
το τελευταίο
δρομολόγιο καρτερώ,
έχω μπροστά μου άπειρο χρόνο,
σε σιδερένιες νύχτες τρένων να χαθώ.    

Θα βγάλω της στιγμής
πικρή φωτογραφία,
για φόντο
θα 'χω την αιώνια σκηνή 
και η παλιά μας η ιστορία,
θα ξαναγεννηθεί και πάλι απ' την αρχή.

Γιάννης Στεργιόπουλος
Κατερίνη 5-2-2013

Γιάννης Στεργιόπουλος ~ " Πατρίδα "

Σπάταλες ευχαριστίες και ευγνωμοσύνη
μπλέκονται με λέξεις που ξεσχίζουν την καρδιά,
σύντομη διάλεξη, ωδή στην  καλοσύνη,
  με σπασμένο σκελετό στα μάτια μου, γυαλιά.    

Το κεφάλι μέσ' τα δυό μου χέρια πως βουίζει,
η έπαρση τ' αδύναμου μυαλού φεγγοβολά,
μεγαλοπρεπής αναίδεια να ξεχειλίζει
      και το λαγοπόδαρο καμένο στη φωτιά.      

Αποτελεσματική επαγρύπνηση θ' απλώσουν
σιδερένια κιγκλιδώματα π' έχω μπροστά,
μνήμες ζωντανές και τύψεις πάλι θα κλειδώσουν,
όλη τη ζωή μου, φαύλο κληροδότημα.

Τις ελπίδες μου τις φετινές δεν θα τις σώσουν
μάρμαρα με ανακατωμένα χρώματα,
τα φανερωμένα μυστικά θα με προδώσουν 
και εσύ γυρνάς το βλέμμα και κοιτάς μακριά. 

Γιάννης Στεργιόπουλος
Κατερίνη 20-1-2013

Γιάννης Στεργιόπουλος ~ " Προσφιλής δαίμονας "

             


Μιλώ σιγά, εμπιστευτικά στον εαυτό μου,
πνίγεται η φωνή του μανιασμένου τρόμου,
τα ωρυόμενα φαντάσματα του δρόμου,
να τα εμπρός μου.    

Στις αυλακιές του χωματόδρομου πεσμένος,
σε δένδρα κούφια και δαιμονικά χωμένος,
με ομίχλες νοτισμένες το πρωί ντυμένος,
παγωμένος.      

Παλιός αγαπητικός,   
τραυματισμένος αμνός,
δυσεύρετος θησαυρός
στα έγκατα του φόβου κρυμμένος     
κι ο προσφιλής δαίμονας μ' αγκαλιάζει,
με μάτια κάρβουνο μ' αναγκάζει,
τις εντολές να πατήσω διατάζει
              κι ήδη το χέρι μου μ' αίμα στάζει.            

Στον άδειο γαλανό ουρανό θα επιστρέψω,
τη δύσκολη αγαλλίαση θα αγκαρέψω
και με μπλοκάρισμα το νου θα καταστρέψω,
           θα αχρηστέψω.           

Κι ίσως να πω πως ξαναβρήκα την καρδιά μου
αφού να ζω θα έχω μόνο τ' όνειρά μου,
κόστος μεγάλο που πληρώνω έρωτά μου,
        στα στερνά μου.      

Κριός πολιορκητικός 
και γοερός ο σπασμός,     
δυσάρεστος συνοδός
ο ήλιος στέκει μαρμαρωμένος,
στου πόνου το πικρό το εργαστήρι
λεπίδι παίρνω για χαρακίρι,
το τελευταίο κρασί στο ποτήρι,
θα μου το κάνεις αυτό το χατήρι.

Γιάννης Στεργιόπουλος 
Κατερίνη 30-1-2013

Γιάννης Στεργιόπουλος ~ " Το πείραμα "

Ανεξέλεγκτο πάθος κι ορμή,
μπερδεμένο κουβάρι δίχως αρχή,
καμπουριασμένο τέρας με τρομάζει
κι ο δίκαιος πατέρας μ' αγκαλιάζει.
Με οδηγεί μην πέσω σ' ολισθηρή παρέκκλιση,
μου εξηγεί πως να δεχθώ την πρόκληση.
Μεγάλο δράκο να σκοτώσω,
το πείραμα να αποτελειώσω,
το φάντασμα στο μαξιλάρι
να σφίγγει αργά το χαλινάρι,
το φωτοστέφανο τ' αθώου,
τα μάτια του σφαγμένου ζώου,
στη μάχη περικυκλωμένο,
τρελό και εκμηδενισμένο.
Σκορπώ και λάμπω, σαν άστρο λάμπω
και μ' άγρια πάλη, σε παρακάμπτω?
Στον ήλιο κράνος που γυαλίζει,
πέφτει, σηκώνεται, τρεκλίζει
με εκδικητικές ουσίες
γυαλιστερές μου οπτασίες.
Λογαριασμούς και χρέη κλείνω,
τη χαραγμένη μνήμη σβήνω,
γεμάτος είναι ο ταύρος βέλη,
τον κουβαλάνε δυό αγγέλοι,
μεγαλοφυία σπαταλημένη,
αξιοπρέπεια ταραγμένη.
Μα γιατί Θεέ μου,
τον Ιώβ σου τυραννάς, γιατί?
Μεγάλος και καταραμένος,
σε στενοσόκακα θαμμένος,
Χριστός στο στήθος λαβωμένος
στα γόνατά μου ακουμπισμένος,
με ευλάβεια γέρνει νικημένος,
με κόκκινο χρωματισμένος,
πρώτη φορά ευτυχισμένος,
αβάσταχτα αγαπημένος. 
Πιστός φρουρός μου και σύντροφός μου,
σαν άγριο θεριό βροντά ο ουρανός μου.

Γιάννης Στεργιόπουλος
Κατερίνη 24-1-2013

Γιάννης Στεργιόπουλος ~ Ερήμην

      

Η νύχτα έπιασε νωρίς στους τρεις δρόμους μπροστά
κι οι φοβισμένες οι σκιές προβάλλουν στη σειρά,
επείγουσας ανάγκης βάρδια, ύλη σκοτεινή,
στην άστεγη τη στάση επιβάτης στη γραμμή.

Το μπράτσο μου γραπώνεις με υπέρτατη σπουδή,
ερήμην μου με διάλεξες γι' αυτήν την εκδρομή,
μ' ευαισθησία εγγυημένη, συνέπεια σπάνια,
στρατολογήθηκα στο σώμα, στα όπλα ζώθηκα.

Αστροφωτισμένος, ταλαιπωρημένος, ήρωας τρανός.

Τα φώτα ταλαντεύονται σε σχήματα θαμπά,
χρωματισμένα κόκκινα πετράδια ψεύτικα,
 στην πέτρα εικόνες σκαλισμένες λιώνουν στη βροχή,
υπάκουος ακολουθώ μορφή γοητευτική.

Ερήμην μου η άφιξη μα ηγεμονική,
στο δίσκο το κεφάλι μου, τιμή ιπποτική,
 στα φωτισμένα συντριβάνια η μπάντα ξεψυχά,
παιάνες λυπημένους παίζει και μοιρολογά.

 Φρεσκοστολισμένος, νεκροφιλημένος, άγιος μικρός. 

Γιάννης Στεργιόπουλος   

Κατερίνη 9-2-2013    

Γιάννης Στεργιόπουλος ~ " Το σκορ "

     

 

Η λάμπα ξεψυχάει στου τοίχου τις σκιές,
μεσάνυχτα μετράει ανάσες γρήγορες,
της θείας της σιωπής το βέλος κοφτερό,
   Αγιος Σεβαστιανός, βλέμμα καρτερικό.   

Μέσα στη χρυσή του μπέρτα ο Matador,   
θριαμβευτικά , λαμπρά κοιτάει το σκορ.
Στα άδεια μου χλωμά ζυγωματικά,
πικρά φιλιά μου δίνει εμπιστευτικά.

Ρινίσματα ατσαλιού που γδέρνουν τα πλευρά,
φωτάκια αναμμένα, στολίδια περσινά,
τ' αστέρια ταξιδεύουν με τραίνα γρήγορα,
         τις αναμνήσεις σβήνω να φύγω μακριά.         

Πίσω στην αρένα γυρίζει ο Matador,
γονατίζει για το τελευταίο ancor,
σ' αγαπώ του λέω χαμηλόφωνα,
   πέρα, δώθε πάνε τ' άγρια θεριά.  

Τρέμει το ρολόι του παλιού σταθμού,
του διαδρόμου η ομίχλη σκέπασε τον νου,
όλα είναι ψέμα και πυκνός καπνός,
          μονάχα ο πόνος είναι αληθινός.        

Γιάννης Στεργιόπουλος
Κατερίνη  23-12-2012

Γιάννης Στεργιόπουλος ~ " Ουρανός "

Οι βάρκες τραβηγμένες στη στεριά
  στ' ακίνητο ριγούν μαγευτικό τοπίο, 
βουβά κι υπάκουα,
μη και ξυπνήσουν το θηρίο.
Κι ο γαλανός, ο ουρανός,
σαν τότε παιδικός.
Αγία επιβλητική εσύ
αναλαμπή χρυσή,
στην πρώτη σου εκδρομή.
Κι ο γαλανός, ο ουρανός,
με διαμαντένιο φως,
σε επιφάνεια λαμπερή.
Οι κραδασμοί την αγάπη μου
δονούν τη σιωπηλή. 

Βότσαλα με χίλια χρώματα,
ανακατεμένα χρώματα,
τα λυτά σου μαλλιά,
δίχτυα με τραβάνε ψηλά.
Ενάντιος καιρός, αρχαίος χρησμός,
πάνω σε φύκια νεκρά και κοχύλια
βαδίζω σκυφτός.   
Χαλαρά τα γκέμια εμπρός,
στέκομαι μετέωρος,
χάσματα με περιζώνουν
κι οι θεοί μ' αποκληρώνουν,
οι μοίρες το 'παν φανερά.    

Κι ο κόκκινος, ο ουρανός,
μια στήλη καίει άλατος,
στην τελική μου αποθέωση.
Στην μεγάλη της πρεμιέρα,
με ιδιόμορφη βλάστηση,
   κάηκε η παράσταση..    

Kατερίνη 10-12-2012
Γιάννης Στεργιόπουλος  

Γιάννης Στεργιόπουλος - " Ο από μηχανής θεός "

Γύρισες πίσω
μ' ένα ασημένιο μεγάλο αεροπλάνο,
από αλήτικη ελευθερία
πέρα στης πόλης την αμαρτία,
στη ραβδωτή κίτρινη άμμο πεθαμένος,
πάνω ένας γλάρος ξαφνιασμένος,
μάτια γεμάτα αγωνία.

Μες την κατακόκκινη ηδονή
των εραστών πάλι πεθαίνω,
σε σκοτεινή κορφή πυραμίδας,
μέτρα εκατό, μακρύ σταυρό να κουβαλάω,
αρχαίος ήρωας μυθικός, σπαρταράω.
Κουρελιασμένο, καμμένο δέρας Τυφλίδας.

Ο από μηχανής θεός να λείπει,
στο έργο παίζω μόνο εγώ.

Είχα καιρό να βγω πάλι στη σκηνή,
στον πρώτο ρόλο πάντα εσύ,
με μια σπρωξιά προς το σπαθί,
στην αίθουσα του θρόνου, χαμένος,
στα δόκανά σου πιασμένος.

Πέταξα ψηλά
μ' ένα ασημένιο, μαζί σου, αεροπλάνο,
για αλήτικη ελευθερία
μέσα στης νύχτας την αναιμία,
ζωγραφιά ξασπρισμένη, μια μουτζούρα η ζωή μου,
τη σπασμένη ψυχή μου
ξανακολλώ μ' άσπρη ταινία.

Στη σειρά ραδιόφωνα να παίζουν στον χρόνο,
μονάχα μια πράξη στο έργο
της χαμένης ελπίδας,
πλάκωσε η νύχτα, αστέρια αχνά σιγά ακουμπάω,
τη λάσπη για ρούχο στο κορμί μου φοράω.
Στραβός ο δείκτης της δικής μου πυξίδας.

Κι ο από μηχανής θεός προστάζει,
δικό σου πάλι το κοινό.


Κατερίνη 10-11-2012

Γιάννης Στεργιόπουλος - " Άγριος έρωτας "

Ξηλώνω άκυρο χρόνο
και μέσ' σ' ανάμνησης τεράστιο οικοδόμημα θωρακισμένο,
κεφάλι αρωματισμένο,
τριγυρισμένο με γκρίζο φράχτη σιδερένιο,
ψιθύρισμα σβησμένο,
το βλέμμα ατόφιο σμαλτωμένο

κι αναταράζω το παρόν που στέκει
κι όλο κοιτάζει ναρκωμένο.        

Ξεχώνω από τον χρόνο,
τον ξεχασμένο ηρωϊσμό; εγωϊσμό; του στρατιώτη,
παλιά γιατί, πολλά διότι,
του Ισκαριώτη,
το χαριτωμένο κυνισμό του πότη,
βίαια ξεσπάσματα και κρότοι
τινάζονται σε μια έκρηξη, λαμπρά αστέρια
κόκκινα, σαν νιότη.          

Χρωματισμένη στη δυνατή την αντηλιά η ύλη
έρχεται αναδρομικά διαποτισμένη,
στη δυνατότητα του ξανανιώματος και περιμένει
στην ποικιλόχρωμη οθόνη,
παράθυρο με φωτεινές σχισμές ματώνει
στον ήχο της καμπάνας που στον ουρανό ψηλά ανεβαίνει,
ύλη στο φως φυλακισμένη.
Στενή του χείμαρου η κοίτη
τα πόδια μου αργά ποτίζει,
με παρασέρνει,
καινούργια λόγια ακούει ο έρωτάς μου
γοητευμένος, τρομαγμένος,
προσπάθειες καινούργιες ξαναρχίζει,
αναθαρρημένος κι αναταράζει όσα μ' αγγίζουν,
στην αγκαλιά του μέσα κλείνει όσα ελπίζουν.
Παρηγορητικός δεν είναι ο έρωτας, άγριος είναι,
ναι, είναι σε θρόνο καθισμένος.
Ολόϊσιες οι ίριδές μου,
επιθυμιές χρωματιστές μου,
επιστροφές μου, καταστροφές μου...


Kατερίνη 5-11-2012

Γιάννης Στεργιόπουλος - " Μοναχικό Κυπαρίσσι "

Το φως του φεγγαριού οδηγεί τους διαβάτες
ν' ανοίξουν δρόμους μέσα από το σκοτάδι,
τα σκηνικά ήδη στημένα στις στράτες,
κατάλληλη η κοψιά μου για το παζάρι.
Ταξίδι στη φτηνή, τη δεύτερη θέση,
μ' ένα φλιτζάνι τσάι ξεθωριασμένο,
το φορτηγό, παλιό σαραβαλιασμένο,
μπαμπάκια δέματα πεσμένα στη μέση.

Της ερημιάς δρομέας, αρνί της πόλης,
κάτω από σύννεφα βαριά, φουσκωμένα,
μιας θλιβερής, προσποιητής, μοιάζω, νιότης.
Τα πρόσωπα στεγνά, πελεκημένα
κι ο παρατηρητής από το θεωρείο
κοιτάζει μακριά αν έρχεται πλοίο.

Στο τρένο πάνω στριμωγμένοι επιβάτες,
κράμα ομοιόμορφο, τακτοποιημένο,
με το φορτίο του ο καθένας στις πλάτες
κι απ' το χερούλι τ' όνειρο κρεμασμένο.
Ταξίδι επίπεδο κι απέραντη στέπα,
με μπουκωμένα μάτια από προσδοκίες,
αγορασμένες μόνο από ευκαιρίες,
του Σίσυφου πως κουβαλάω την πέτρα.

Της ερημιάς θηρίο, τέρας της πόλης,
πάνω σε ξύλινο αλογάκι τραμπάλα,
δεμένο σώμα στο σκοινί της αγχόνης
κι οι θεατές φωνάζουν, κάψτε την μπάλα,
ολόισιο, μοναχικό κυπαρίσσι,
το ξέρω το παιγνίδι το 'χουνε στήσει. 

Γιάννης Στεργιόπουλος - " Η σφεντόνα "

 

Δεν απαλύνονται οι εντυπώσεις, 

σε κλίμακα ανεβαίνω ανησυχίας, 

  σε εμμονές απτές, σε μεταπτώσεις  

  και σιωπηρής αποδοκιμασίας.   


Κάτασπρα τα μαλλιά ασβεστωμένα, 

στα σύρματα ένα χελιδόνι μόνο, 

τα καύσιμα απογείωσης για μένα 

   φθάνουν δεν φθάνουν για' να κύκλο μόνο.  

 
   Ατίθασος κι αυθάδης,
αρχίζω πάλη,
ακίνητος ντελάλης
  μέσ' τη ζάλη.  
   
Αμπέλι με πηγάδι
  χωρίς σταλιά νερό,
  γύρω του κάθε βράδυ
αρχίζω το χορό. 

Τεντώνω τη σφεντόνα
      να φύγει η πέτρα,      
το χώμα 'χω σεντόνι
τρία μέτρα..  

***
Κατερίνη 1-11-2012  

Γιάννης Στεργιόπουλος - " Η παραγραφή "

Με μουσική υπόκρουση
κι ο μονομάχος σε παράκρουση,
σόλο μάλλον βουβό, χαμόγελο με χαλινάρι,
στεγνωμένο μου καμάρι
λάμπει κάτω απ' το φεγγάρι.
Ακινησία παρατεταμένη, μεταλλική,
μ' ανήμπορη οργή.
Στόχος, αόρατος ο στόχος,
υπόκωφος ο ρόγχος
με φανερό κεντρί.
Εστία αναζωπυρωμένη
και χρωματισμένη
με εύπιστη νιότη διακριτική.

Η ώρα η λυτρωτική,
ομόκεντροι κυματισμοί,
μια θεά ρομφαία στο χρυσό ουράνιο άρμα,
διπλωμένα χέρια χάλασαν το θαύμα,
σ' άλλου κόσμου απλησίαστου, αγία φάρμα,
η παραγραφή.
Νόμος απ' τους θεούς, ο νόμος,
συγχώρεση και λαιμητόμος,
στη φτερωτή ορμή.
Ο θαλασσοπόρος
και βλάσφημος και πρωτοπόρος,
της πικρής ζωής είναι ο σπόρος,
πορεία μου ατέρμονη.

Γιάννης Στεργιόπουλος - " Μαριονέτα "

Με ιερές συγκρούσεις,
σκληρές συμφιλιώσεις,
πρόωρες εκσπερματώσεις
εικόνων που έχουν χαραχθεί,
καλά κρυμμένες στην ψυχή. 

Μαλακή σαν πλαστελίνη η επιλεγμένη μνήμη ξυπνά,
σαν χαρτί ταπετσαρίας η τυλιγμένη ευτυχία ξεκολλά.
Καρφωμένα μάτια 

πάνω στη λεπτή τη χάλκινη, τη βέργα της κουρτίνας
και στον τοίχο κρεμασμένα 

τ' άλογα με τα κεφάλια τους ζερβά στραμμένα,
την ηχώ του έξω κόσμου 

την κρατώ καλά κλεισμένη σε κιβώτια σκονισμένα. 

Κρεβάτι εκστρατείας
με αίσθημα αταξίας,
ενοχής και αλητείας
στο τραβηγμένο πρόσωπο,
μπαίνω στο κουκλοθέατρο.
Γερμένη μαριονέτα,
σπασμένο το σκοινί,
θλιμμένη μαριονέτα.

Φυτό αναρριχητικό
με διάφανη και εύθραυστη δροσιά,
στα πόδια μου απλωμένα
τα κόκκινα με αίματα χαλιά.
Εντύπωση ανθρώπου θαρρείς τσαλακωμένου
απ' τις ριπές του σίδερου του πυρωμένου,
εφήμερο το σύνολο,
κινούμενο μπαλόνι φουσκωμένο. 

Κρεβάτι ηρεμίας
με αίσθηση ακαμψίας,
αρετής μα και κακίας
στο ξαναμμένο πρόσωπο
και αλυχτώ σαν άγριο θεριό.
Πεσμένη μαριονέτα,
κρέμεται το σκοινί,
θλιμμένη μαριονέτα.


Κατερίνη 26-10-2012  

 ........

Γιάννης Στεργιόπουλος - " Μ ε ν ε ξ έ δ ε ς "

Θέα συμμετρική,
κυματισμός αρμονίας...
Θέση λυτρωτική
με νούφαρα σκεπασμένος,
στο νερό καρφωμένος.
Η ανάσα των αγγέλων
με στομφώδη ραθυμία
κι αίσθημα υποταγής
στην υποβολή της μνήμης,
σαγηνεύει κραδασμούς.

Στην αυθόρμητη τη ροή,
στις θεσπέσιες δονήσεις,
σε στιγμές συμμαζεμένες,
μοναχοί κουρνιάζουν μενεξέδες.
Σ' άγνωστες προοπτικές
παρασύρεται η νύχτα,
προσποίηση ευφορίας....
ευγένεια συγκινητική....
Σύνθετο όλο το άθροισμα
μ' οδυνηρή γοητεία,
θάμπωμα πυκνό
σκέπασε το πρόσωπο.

Τολμηροί παραλληλισμοί
και διχασμοί αισθημάτων,
τα βαμμένα στα μαύρα,
παράξενα μάτια σου,
το δικό μου το χάος.
Μέσ' τον τριγμό της φυγής,
μέσ' το βόμβο του τρένου,
στη σύγκορμη τη βουή
τα σώματα πεταμένα,
ριγμένα στην τύχη,
στην τρέχουσα υπακοή.
Τεράστια αγάλματα
βρίζουν τους ουρανούς,
φοβερίζουν θνητούς.
Κι οι μαργαρίτες θα λένε,
πότε όχι, πότε ναι,
στους μικρούς θεούς.