Δευτέρα 12 Νοεμβρίου 2012

Γιάννης Στεργιόπουλος - " Ο από μηχανής θεός "




Γύρισες πίσω
μ' ένα ασημένιο μεγάλο αεροπλάνο,
από αλήτικη ελευθερία
πέρα στης πόλης την αμαρτία,
στη ραβδωτή κίτρινη άμμο πεθαμένος,
πάνω ένας γλάρος ξαφνιασμένος,
μάτια γεμάτα αγωνία.

Μες την κατακόκκινη ηδονή
των εραστών πάλι πεθαίνω,
σε σκοτεινή κορφή πυραμίδας,
μέτρα εκατό, μακρύ σταυρό να κουβαλάω,
αρχαίος ήρωας μυθικός, σπαρταράω.
Κουρελιασμένο, καμμένο δέρας Τυφλίδας.

Ο από μηχανής θεός να λείπει,
στο έργο παίζω μόνο εγώ.

Είχα καιρό να βγω πάλι στη σκηνή,
στον πρώτο ρόλο πάντα εσύ,
με μια σπρωξιά προς το σπαθί,
στην αίθουσα του θρόνου, χαμένος,
στα δόκανά σου πιασμένος.

Πέταξα ψηλά
μ' ένα ασημένιο, μαζί σου, αεροπλάνο,
για αλήτικη ελευθερία
μέσα στης νύχτας την αναιμία,
ζωγραφιά ξασπρισμένη, μια μουτζούρα η ζωή μου,
τη σπασμένη ψυχή μου
ξανακολλώ μ' άσπρη ταινία.

Στη σειρά ραδιόφωνα να παίζουν στον χρόνο,
μονάχα μια πράξη στο έργο
της χαμένης ελπίδας,
πλάκωσε η νύχτα, αστέρια αχνά σιγά ακουμπάω,
τη λάσπη για ρούχο στο κορμί μου φοράω.
Στραβός ο δείκτης της δικής μου πυξίδας.

Κι ο από μηχανής θεός προστάζει,
δικό σου πάλι το κοινό.


Κατερίνη 10-11-2012




Γιάννης Στεργιόπουλος - " Άγριος έρωτας "



Ξηλώνω άκυρο χρόνο
και μέσ' σ' ανάμνησης τεράστιο οικοδόμημα θωρακισμένο,
κεφάλι αρωματισμένο,
τριγυρισμένο με γκρίζο φράχτη σιδερένιο,
ψιθύρισμα σβησμένο,
το βλέμμα ατόφιο σμαλτωμένο

κι αναταράζω το παρόν που στέκει
κι όλο κοιτάζει ναρκωμένο.        

Ξεχώνω από τον χρόνο,
τον ξεχασμένο ηρωϊσμό; εγωϊσμό; του στρατιώτη,
παλιά γιατί, πολλά διότι,
του Ισκαριώτη,
το χαριτωμένο κυνισμό του πότη,
βίαια ξεσπάσματα και κρότοι
τινάζονται σε μια έκρηξη, λαμπρά αστέρια
κόκκινα, σαν νιότη.          

Χρωματισμένη στη δυνατή την αντηλιά η ύλη
έρχεται αναδρομικά διαποτισμένη,
στη δυνατότητα του ξανανιώματος και περιμένει
στην ποικιλόχρωμη οθόνη,
παράθυρο με φωτεινές σχισμές ματώνει
στον ήχο της καμπάνας που στον ουρανό ψηλά ανεβαίνει,
ύλη στο φως φυλακισμένη.
Στενή του χείμαρου η κοίτη
τα πόδια μου αργά ποτίζει,
με παρασέρνει,
καινούργια λόγια ακούει ο έρωτάς μου
γοητευμένος, τρομαγμένος,
προσπάθειες καινούργιες ξαναρχίζει,
αναθαρρημένος κι αναταράζει όσα μ' αγγίζουν,
στην αγκαλιά του μέσα κλείνει όσα ελπίζουν.
Παρηγορητικός δεν είναι ο έρωτας, άγριος είναι,
ναι, είναι σε θρόνο καθισμένος.
Ολόϊσιες οι ίριδές μου,
επιθυμιές χρωματιστές μου,
επιστροφές μου, καταστροφές μου...


Kατερίνη 5-11-2012



Γιάννης Στεργιόπουλος - " Μοναχικό Κυπαρίσσι "



Το φως του φεγγαριού οδηγεί τους διαβάτες
ν' ανοίξουν δρόμους μέσα από το σκοτάδι,
τα σκηνικά ήδη στημένα στις στράτες,
κατάλληλη η κοψιά μου για το παζάρι.
Ταξίδι στη φτηνή, τη δεύτερη θέση,
μ' ένα φλιτζάνι τσάι ξεθωριασμένο,
το φορτηγό, παλιό σαραβαλιασμένο,
μπαμπάκια δέματα πεσμένα στη μέση.

Της ερημιάς δρομέας, αρνί της πόλης,
κάτω από σύννεφα βαριά, φουσκωμένα,
μιας θλιβερής, προσποιητής, μοιάζω, νιότης.
Τα πρόσωπα στεγνά, πελεκημένα
κι ο παρατηρητής από το θεωρείο
κοιτάζει μακριά αν έρχεται πλοίο.

Στο τρένο πάνω στριμωγμένοι επιβάτες,
κράμα ομοιόμορφο, τακτοποιημένο,
με το φορτίο του ο καθένας στις πλάτες
κι απ' το χερούλι τ' όνειρο κρεμασμένο.
Ταξίδι επίπεδο κι απέραντη στέπα,
με μπουκωμένα μάτια από προσδοκίες,
αγορασμένες μόνο από ευκαιρίες,
του Σίσυφου πως κουβαλάω την πέτρα.

Της ερημιάς θηρίο, τέρας της πόλης,
πάνω σε ξύλινο αλογάκι τραμπάλα,
δεμένο σώμα στο σκοινί της αγχόνης
κι οι θεατές φωνάζουν, κάψτε την μπάλα,
ολόισιο, μοναχικό κυπαρίσσι,
το ξέρω το παιγνίδι το 'χουνε στήσει. 






Πέμπτη 8 Νοεμβρίου 2012

Ανδρέας Ζερμπίνος - " Βασίλης Λέκκας - Τώρα οι μηχανές "



.. Τέχνης Αγγελικές Στιγμές..


..σ' ευχαριστούμε Ανδρέα..!








..η επόμενη μέρα..Κατερίνα Θεωνά - σκουλήκια



..το γύρο του ιντερνετικού κόσμου κάνει η φωτό με τη φράση : masonic handshake 




http://www.antinews.gr/2012/11/08/188553/

*******


 σκουλήκια


ΤΑ ΕΚΑΤΟΝ ΠΕΝΗΝΤΑΤΡΙΑ ΣΚΟΥΛΗΚΙΑ ΠΟΥ ΥΠΕΡΨΗΦΙΣΑΝ ΑΠΟΨΕ
ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΒΡΟΥΝ ΑΠΟ ΜΑΣ, ΓΙΑΤΙ ΑΠΟΔΕΙΧΤΗΚΑΜΕ ΔΕΙΛΟΙ
ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΦΕΝΤΑΔΕΣ ΤΟΥΣ

ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΟΤΙ ΟΤΑΝ ΟΙ ΠΕΡΣΕΣ ΠΕΤΥΧΑΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΗΘΕΛΑΝ,
ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΣΑΝ ΤΟΝ ΕΦΙΑΛΤΗ
  

 
Πως τα σκουλήκια τρέφονταν με των νεκρών τις σάρκες
από παιδιά το ξέραμε - έτσι ήθελε ο θεός
Μαυραγορίτες γέμισαν τις τσέπες μας με νάρκες
προτού σκουλήκια γίνουνε, προτού να δούν το φως

Και τα κορμιά μας σκύψαμε τα ναρκοθετημένα
λυγίσαμε τα γόνατα να μην κομματιαστούν
νύχτα οι τορέρος φεύγανε κρυφά από την αρένα
μην κι έλθει ο ήλιος κι άδικα ξανά θυσιαστούν

Πως τα σκουλήκια τρέφονταν με των νεκρών την ύλη
πάντα ο λαός το γνώριζε - έτσι ήταν φυσικό
στις κάλπες τα σταυρώσαμε και πέρασαν την πύλη
τρώγοντας τις οθόνες μας και το λογισμικό

Και τα κορμιά μας σκύψαμε τα ναρκοθετημένα
ο χρόνος με μειδίαμα στυγνός εκβιαστής,
σαν τα σκουλήκια ψήφιζαν, μετρούσε στην αρένα -
προδότες έβγαλε εκατό κι άλλους πενηντατρείς



Χριστίνα Γεραλή - Γ α β ρ ι ή λ

 

Άγγελος πρωτοστάτης
Κι εμείς εδώ
στ' αστρικό του γείσο

Σ' έρημο ακατανίκητη
μη φοβηθείς
να περπατήσεις
και θ' ακολουθήσω

Πρόσθεσης απαγόρευση
Καιρός μονός
- τη υπερμάχω -

Κίνδυνου περιφρόνηση
γι' αρματωσιά
νάχεις
   και θάχω..

Μάνος Πάνου - " Αρχάγγελος "


   
Άλλος πήγα στον πόλεμο
και ξαναβγήκα άλλος

Τι δεν μπορούσα με δίχως άρματα τους εχθρούς να πολεμήσω
Τι ως είμουν πάντα μπρος στραμμένος,
η πλάτη μου ολόγυμνη,
τροφή για τα σπαθιά τους

Πεσμένος τώρα μπρούμητα
σφίγγω το χώμα στις παλάμες
πηλό το κάνω με το αίμα
και άγαλμα το πλάθω,
με τέχνη απ' τα παλιά

Νάχω να σας θυμάμαι,
στο μαύρο σκότος
που' ρχεται
στα μάτια μου εμπρός

Ψυχοπόνεσέ με
Αρχάγγελέ μου Μιχαήλ
Παρόμοια όπως δεν έκανες
με τον ολόχλωμό σου τρόμο
και τη βουβή σου αντάρα
που' στειλες στο μέσο της ψυχής μου
και την εγκρέμισες
χωρίς κανένα λόγο

Αφανισμό και διάλυση τώρα μου φέρνεις
και στο λαμπαδιασμένο σύμπαν με κερνάς

Σπλαχνίσου με
και δωσ' μου μαζί μου νάχω
τ' άμορφο κι άτεχνο άγαλμα

Που μοιάζει τη ζωή μου..




Πελαγία Σ. Κουκίδου - " 4 Καμέα ... ( στο θάνατο ικέτης ) "


 
ποτέ σου δεν απαίτησες ψίχουλο από μένα
το χέρι μόνο γύρεψες, εκείνο της καρδιάς
χόρευες σαν τον άνεμο σε κάρβουνα αναμμένα
ήσουν ο αναστενάρης μου, μπορεί και ο βοριάς

κι εγώ δεν υπολόγισα την άμοιρη κατάντια
πως να μεθάς από έρωτα και να ξορκίζεις χάδια
σε είδα και φοβήθηκα μ`αυτά σου τα καζάντια
αυτά που έταζες αλλού, σε αγοραία βράδια

 
σήμερα τον ικέτεψες, στερνή φορά, βοήθεια !
να φέρει πίσω τ` άλογο κι ας είναι δανεικό
στ`όνειρο πάνω πάτησες, μα γύρεψες αλήθεια
κύκνειο άσμα πρόβαρες σε λάθος σκηνικό

Εκείνος δε σου χάλασε το υστερνό χατίρι
τη χούφτα μέσα γέμισε με τέσσερα Καμέα
και πριν αδειάσεις θαρρετά, τ`ολόγιομο ποτήρι
νόθεψε το αίμα με κρασί και σου`μπηξε Ρομφαία


Πελαγία Σ. Κουκίδου - " Μ ο τ έ λ "



κάθε μέρα μ`άλλη -
πω πω τι κραιπάλη
μαθημένος είμαι - μου`πες - να γυρνώ
και να έχω πάντα όρθιο το κεφάλι..
χρόνια τώρα, έτσι τη ζωή περνώ

νοιώθω αφασία -
μια περιουσία
στάνταρ έχω φάει σαν κρεμ καραμέλ
άλλωστε το χρήμα δεν έχει αξία -
πες πως το αγόρασα τούτο το μοτέλ

τάδε έφη
κι έσπρωξε μαλακά την 'Εφη
που κι αυτή τον άκουγε, ίσως με ανία..
το κλειδί, αόριστα, το ζητά και γνέφει
γιατί, παίρνοντάς το, παίρνει τα ηνία

έτσι ανεβαίνουν στο διακόσια έξι
κι οι καρδιές τους παίζουν πάντα χωριστά
μέχρι τα χαράματα, λίγο πριν να φέξει
σαν ο ήλιος βρίσκει τα κορμιά σμιχτά..


σε δυο μέρες  μ`άλλη -
πω πω τι κραιπάλη
μα τι περιμένεις ; να μετανοήσω ;
το ζητούμενο μου
μια καινούργια αγκάλη
μια και κατά βάθος, τρέμω ν`αγαπήσω..





Πελαγία Σ. Κουκίδου - " K i s s "



συνέχισε να τους βλέπει να φιλιούνται

άθελα δάγκωσε τα χείλια της

έτσι θα`θελε να τη φιλήσουν

να της τα κατασπαράξουν

ακόμα και να ματώσει - δεν την πείραζε


με τρόπο έφερε το χέρι στο μάγουλο

ψηλάφισε το πρόσωπο

πόσα χρόνια πέρασαν χωρίς να δεχτεί ούτε ένα χάδι..πόσα..


αλλά αυτή κόλλησε στο φιλί του ζευγαριού

προσπαθούσε να μπει στο πετσί του ρόλου

και να φιλήσει την κοπέλα

όπως θα της άρεσε να την φιλήσουν


αρχικά απαλά

και τρυφερά αναγνωριστικά

στων χειλιών τις απολήξεις

και μετά βίαια, να της πάρουν την ανάσα


δάγκωσε ξανά τα χείλια

πίκρο το σάλιο κατέβηκε


η μοναξιά είναι εφεύρεση, σκέφτηκε

κι έκλεισε το παράθυρο..





Πελαγία Σ. Κουκίδου - " Γέλα παλιάτσο "



γέλα παλιάτσο !
όλοι σε έχουνε σαν κάτι δεδομένο
βαθιά υπόκλιση, thank you και grazie
μα εγώ σε βλέπω σαν βιολί ξεκουρντισμένο

τύχη ρημάδα
θες απ`ανάγκη
ή από παιδί θαμώνας μέσ`το τσίρκο ;
την τέχνη ζήλεψες,
κουβάρι και ξετύλιγμα
τώρα παλεύεις σταθερά για τα "εν οίκω"

δυο ώρες βάψιμο
ο μπαντανάς στο κατακόκκινο στοχεύει
πώς θα πετύχει η νεκρική του άσπρου αντίθεση
κι ο κίνδυνος 
μέσ`στα τεράστια υποδήματα ελοχεύει

άκου το σφύριγμα !
το κανιβάλισμα στ`αυτιά σου είναι το "μπράβο" τους
κι αν αποτύχει της φιγούρας το στροβίλισμα
θα σου κρατήσουν πρώτη θέση εις τον πάγκο τους

έλα μην κλαις - είναι η ώρα σου
χιλιάδες κόσμος από κάτω σε μπιζάρει
μια επανάληψη ζητά και την εικόνα σου
ένα ενθύμιο στο σπίτι για να πάρει

κλάψε παλιάτσο - έχεις δικαίωμα
και κάψε στο βωμό τους τα χαρτιά σου
στερνή υπόκλιση στης μοίρας το ξεθέωμα
φτηνό αντάλλαγμα στα γκρίζα γηρατειά σου..

*
( γράφτηκε, 19 του Ιούλη 2009, στη Χανιώτη Χαλκιδικής )


Τρίτη 6 Νοεμβρίου 2012

Αγγελική Ελευθερίου



ΚΑΠΟΤΕ
θα παρακαλέσω
– όπως δεν παρακάλεσα ποτέ –

θα πέσω στα γόνατα 
κάποιου θεατρώνη με βαμμένα μαλλιά
να με πάρει κι εμένα
στον πλανόδιο θίασό του

Θα μου ζητήσει άδεια
και προϋπηρεσία
και συστάσεις

Δεν έχω τίποτα

Ο αόρατος θίασος
που αφιέρωσα τη ζωή μου
δεν είχε τέτοια πράγματα

Όμως – τώρα – 
κάπως πρέπει να πεθάνω κι εγώ
Έλεος δηλαδή.


***

ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ήρθα να σε βρω
και είχα μια χαρά που τα κατάφερα
κι έλεγα μέσα μου τι καλά έκανα, τι καλά

Βοήθησα κιόλας να μαζέψουμε
χαρτιά βιβλία ρούχα
και σ’ άρεσε πολύ

και το ‘πες

Είπες και κάτι άλλο
κι έγινε τότε φανερό πως ήτανε ανάγκη πια
να έχω έρθει

Αλήθεια, γιατί δεν ήρθα.
***

Από την ποιητική συλλογή : Άδεια θέση
Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2011

****

Η Αγγελική Ελευθερίου, αδελφή του Μάνου Ελευθερίου,
 γεννήθηκε στην Ερμούπολη της Σύρου, στις 25 Ιανουαρίου 1940.

Σπούδασε στη Σχολή Θεάτρου Τέχνης του Κάρολου Κουν. 

Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές: 
Μια γυναίκα (Κέδρος 1978), 
Ωδίνες (Κέδρος 1983), 
Αργά τ’ απόγευμα (Καστανιώτης 1990), 
Από τότε (Πλανόδιον 1995), 
Θα καπνίζω (Γαβριηλίδης 2004), 
Άδεια θέση (Γαβριηλίδης 2011).

Επίσης έχει εκδώσει παιδικές ιστορίες με τίτλο Όταν μιλώ με τα παιχνίδια μου (Γνώση 1983).

Ποιήματά της έχουν μελοποιήσει ο Μίκης Θεοδωράκης, 
ο Γιάννης Μαρκόπουλος και ο Ηλίας Ανδριόπουλος.

***** 

Τα τραγούδια με τον Μαρκόπουλο, στο δίσκο του «Ορίζοντες», 1981
 και με τον Ανδριόπουλο , στο δίσκο «Τα λόγια της αγάπης«, 1989, 
έχουν κυκλοφορήσει με αρκετά αλλαγμένους τους στίχους 
σε σχέση με αυτούς που τους είχα δώσει 
κι αυτό έγινε εν αγνοία μου. 
Αντίθετα ο Θεοδωράκης δεν άλλαξε ούτε ένα «και»…

Αγγελική Ελευθερίου


Παρασκευή 2 Νοεμβρίου 2012

Alea jacta est....Στις όχθες του Ρουβικώνα




Alea jacta est...Ο κύβος ερρίφθη...
Τη φράση είπε ο Ιούλιος Καίσαρας όταν αποφάσισε να κηρύξει εμφύλιο πόλεμο
  

Νικόλας Ευαντινός 

από την ποιητική συλλογή  " Ρουβίκωνας στα μέτρα μας "
Εκδόσεις Μελάνι, 2011

*
Δεύτερη ποιητική συλλογή του τραγουδοποιού Ευαντινού, 
ο οποίος με την… τραγουδιστή, αποφθεγματική του ποίηση, 
σε μεταφέρει στα σύνορα των κόσμων, σε μια παγκοσμιοποίηση κοινωνιών, 
όπου ο άνθρωπος επικοινωνεί εξερευνώντας την ψυχή του.
Συνδέσεις με το παρελθόν, με ιστορικές αναφορές και μυθολογικές παρεκβάσεις, 
ο Ευαντινός φοβάται το μέλλον,
αδημονώντας να αλλάξει το παρόν, το τώρα, αυτό που κατοικεί και τον πνίγει, 
γι’ αυτό αντιστέκεται με τις λέξεις, τα τραγούδια. 
Μια δύναμη μυαλού είναι το βιβλίο αυτό. 

(από το Vakxikon.gr) 

*
Στις όχθες του Ρουβικώνα

 

 Ρουβίκωνα στα μέτρα τους
δεν βρίσκουν.

Νυχθημερόν 
αποστηθίζουν στρατηγικές μαχών
συνταιριάζοντας νέφη.

Προστάγματα προβάρουν
χαμηλόφωνα

τις σπάθες ακονίζουν
βραδυκίνητα

και για να κοιμηθούν,

βάζουν σε αλφαβητική σειρά
λογής Ονομασίες
παράδρομων ασήμαντων
της Ρώμης

με μάτια άυπνα
στο κόκκινο της συγκλητικής τηβέννου.

Στρατοπεδευμένοι
στον ίσκιο των βουνών
νιώθουν τα γένια και τα νύχια να μακραίνουν

νέοι, σφριγηλοί και ρωμαλέοι

αυτοί που δεν θα ξαναγίνουνε Ρωμαίοι.

Γιατί
Ρουβίκωνα στα μέτρα τους 

Σαν σήμερα...



το 1911  γεννήθηκε ο Οδυσσέας Ελύτης

***

 Την γλώσσαν μου έδωσαν Ελληνικήν.
Το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου.

(από το "Άξιον Εστί")

**

Είναι διγαμία ν’ αγαπάς και να ονειρεύεσαι.


**

 

*******


και το 1975  πέθανε ο Πιέρ Πάολο Παζολίνι


 ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Ενήλικας; 

 Ποτέ-ποτέ.. 

όπως η ύπαρξη
που δεν ηλικιώνεται

- παραμένει πάντα άγουρη, από απαστράπτον σε απαστράπτον πρωινό -
δεν μπορώ παρά να μείνω πιστός
στην υπέροχη μονοτονία αυτού του μυστηρίου.


 Να γιατί 

στην ευτυχία ποτέ δεν παραδόθηκα
να γιατί
μέσα στην αγωνία για τις ενοχές μου
δεν έφτασα ποτέ στη μεταμέλεια.


Ίσος, πάντα ίσος με το ανέκφραστο,

στην απαρχή αυτού που είμαι..




Γιάννης Στεργιόπουλος - " Η σφεντόνα "


 

Δεν απαλύνονται οι εντυπώσεις, 

σε κλίμακα ανεβαίνω ανησυχίας, 


  σε εμμονές απτές, σε μεταπτώσεις  


  και σιωπηρής αποδοκιμασίας.   



Κάτασπρα τα μαλλιά ασβεστωμένα, 


στα σύρματα ένα χελιδόνι μόνο, 


τα καύσιμα απογείωσης για μένα 


   φθάνουν δεν φθάνουν για' να κύκλο μόνο.  


 
   Ατίθασος κι αυθάδης,
αρχίζω πάλη,
ακίνητος ντελάλης
  μέσ' τη ζάλη.  

   
Αμπέλι με πηγάδι
  χωρίς σταλιά νερό,
  γύρω του κάθε βράδυ
αρχίζω το χορό. 


Τεντώνω τη σφεντόνα
      να φύγει η πέτρα,      
το χώμα 'χω σεντόνι
τρία μέτρα..  


***
Κατερίνη 1-11-2012  





Γιώργος Πολυμενάκος - " Η Αναζήτηση της Λέξης "


Ο χώρος

αρχίζει να αιμορραγεί

και η αναμονή

αποκτά αυτοστιγμεί

το όνομα Μαρία.


Ο κίνδυνος να καταντήσουν

οι επιθυμίες συναναστροφή

δεν είναι ορατός από όλους


για τούτο και συχνά

στα Πταισματοδικεία

προσάγονται

για διασπορά ψευδών ειδήσεων

οι ποιητές

και απειλούνται

με πρόστιμα σιωπής.



Η αναζήτηση της λέξης

που αξίζει όσο χίλιες εικόνες

έχει προσωρινά ατονήσει

καθώς οι περισσότεροι

έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους

στο επερχόμενο Καρναβάλι

και στη λυτρωτική απελευθέρωση

των προσωπείων από τα πρόσωπα.


Αξίζει τέλος να μνημονευθεί

ότι ακόμα και αυτή

 η γιορτινή αναμονή

     ονομάζεται Μαρία..  



               
   

Βασίλης Σπανογιάννης - " Ποίημα μηχανής "




Γίνε τρομάρα ρε βροχή
ήρθε ξανά η εποχή

και βάσανό μου κρύο
βγες από το ψυγείο


Παιδιάζουνε οι μηχανές
 γύρος θανάτου για μικρές

το καλοκαίρι
πατέρα Αγριοκαίρι





Χρήστος Φλουρής - " Δελφίνια "



Μου ‘παν οι ντόπιοι που γνωρίζουν τα νερά καλά
πως στον κολπίσκο κάτω απ’ το μπαλκόνι μου
συχνά - πυκνά εμφανίζονται δελφίνια.
Συνήθως ώρα πρωϊνή, στο πρώτο φως.
Πηδούν απ’ το νερό , ακροβατούν για λίγο στον αέρα
τινάζοντας τα ευλύγιστα ασημένια σώματά τους
κι ύστερα χάνονται αφήνοντας για ώρα αρκετή
κύκλους ομόκεντρους πολλούς στην επιφάνεια
 να δεικνύουν το σημείο της καταβύθισής τους..

Μα πρέπει - μου ‘παν - να παραφυλάς μ’ επιμονή
νά' χεις το βλέμμα σου στραμμένο προς τα εκεί
νά' χεις την ακοή σου έτοιμη ν’ ακούσει
τους υποθαλάσσιους συριγμούς
που προηγούνται πάντοτε της άφιξής τους,
πρέπει να θέλεις να τα δεις..
Γιατί η εκτίναξή τους στον αέρα
πάντοτε διαρκεί για ελάχιστο, για τόσο μόνο
όσο διαρκεί μια ακριβή στιγμή
σ’ ολάκερη, σ’ ολάκερη την ύπαρξή μας…






Μάνος Πάνου - " Πινακίδες "


    

Κι απ' εδώ να αρχίζαμε, κάπου πάλι θα χανόμασταν
Είπα


Το ξέρει και γι' αυτό μένει μαζί μου

  Να καρφώνει πινακίδες κατεύθυνσης

  Σε κάθε διάδρομο..











Μάγδα Δούκα - " Θ ε α τ ή ς "



Πάρε τη διαβεβαίωση και πορεύσου

σε αγκαλιές αλκαλικές

σκόνη να στάζουν και ιδρώτα

να σου θολώνουν τις ματιές

 
πάρε τη σιγουριά και φόρα τη

να ξεγελάσεις εαυτόν

πως όλα τα ελέγχεις

  σαν έρμαιο αδύναμων παθών...

 
και καθώς προχωράς

με έπαρση ηδονική

να μη ξεχάσεις..να θυμάσαι

  πως έμεινες για πάντα..θεατής..



Αλεξάνδρα Θεοχάρη - " Etoile " ( Χριστίνα Γεραλή - " Άστρο " )


Απόδοση στα Γαλλικά : Αλεξάνδρα Θεοχάρη

Etoile


J' ai etudie dans la nuit
pour que j' aime ta peur..

J' ai discipline dans la silence
pour que je sois part de ton besoin..

J' ai vu ton ombre
et je ne veux plus rever..

 
***
 
Άστρο



Μαθήτεψα στη νύχτα
για ν' αγαπήσω το φόβο σου..

Πειθάρχησα στη σιωπή
για να χωρέσω στην ανάγκη σου..

Είδα τη σκιά σου
και πια δε θέλω να ονειρεύομαι..


Πέμπτη 1 Νοεμβρίου 2012

Ντίνος Χριστιανόπουλος - " Όταν σε περιμένω "



Το άρθρο από NAFTEMPORIKI.GR


Αντισυνταγματικές οι νέες περικοπές στις συντάξεις


Αντισυνταγματικές έκρινε, σύμφωνα με πληροφορίες, 
σχεδόν ομόφωνα η Ολομέλεια του Ελεγκτικού Συνεδρίου, 
τις διατάξεις του υπουργείου Οικονομικών 
με τις οποίες επέρχονται νέες μειώσεις από 5% έως 15% στις συντάξεις, 
και με τις οποίες ανεβαίνει από 1.1.2013 το όριο συνταξιοδότησης στο 67ο έτος της ηλικίας.

Αντισυνταγματική κρίθηκε επίσης η ρύθμιση με την οποία από την αρχή του νέου έτους
 καταργούνται για τους συνταξιούχους τα επιδόματα (δώρα) Χριστουγέννων και Πάσχα, 
όπως και το επίδομα θερινής άδειας.

Ειδικότερα, η Ολομέλεια έκρινε ότι η, για πέμπτη συνεχόμενη φορά, μείωση των συντάξεων
 μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, είναι αντίθετη σε πλειάδα συνταγματικών διατάξεων.
 Συγκεκριμένα, γνωμοδότησε ότι οι διατάξεις για τις μειώσεις των συντάξεων 
και την περικοπή των δώρων 
προσκρούουν στα άρθρα 2, 4, 22 και 25 του Συντάγματος. 
Με άλλα λόγια, προσκρούουν στη συνταγματική υποχρέωση σεβασμού 
και προστασίας της αξίας του ανθρώπου, 
στις αρχές της ισότητας και της αναλογικότητας και στην προστασία της εργασίας.


 Ανεξάρτητοι Ελληνες: Απόφαση-κόλαφος

«Κόλαφο» για τα σχέδια της μνημονιακής κυβέρνησης 
χαρακτήρισε ο εκπρόσωπος των Ανεξάρτητων Ελλήνων, Χρ. Ζώης, 
την απόφαση της ολομέλειας του Ελεγκτικού Συνεδρίου.

το πλήρες κείμενο εδώ :

http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=2249226


 *******

Χριστιανόπουλος
ως αντίδοτον
στα βαρύγδουπα 
λόγια ένθεν κακείθεν

Όταν σε περιμένω 
 
Όταν σε περιμένω και δεν έρχεσαι,
ο νους μου πάει στους τσαλακωμένους,
σ’ αυτούς που ώρες στέκονται σε μια ουρά,
έξω από μια πόρτα ή μπροστά σ’ έναν υπάλληλο,
κι εκλιπαρούν με μια αίτηση στο χέρι
για μια υπογραφή, για μια ψευτοσύνταξη.

Όταν σε περιμένω και δεν έρχεσαι,
γίνομαι ένα με τους τσακισμένους.

Ντίνος Χριστιανόπουλος
 από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)


Τετάρτη 31 Οκτωβρίου 2012

Νίκος Χειλαδάκης - " Για την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας "



..από τον Γιώργο Πολυμενάκο..τον ευχαριστούμε..

 *******

Νίκος Χειλαδάκης  
1952 - 2012

"Για την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας"


 - Αποσκότησόν μου. (~ Μη μου κρύβεις τον ήλιο)
Διογένης προς Αλέξανδρον
...
«Μη με σκοτίζεις, ρε μαλάκα.»

Βέβαια
Κάπως πιο κομψά
Μας διασώζει ο Λαέρτιος
Τη στιχομυθία
Κι έμεινε πια
Στα εγχειρίδια ιστορίας.
Μα εγώ
Που είμαι «μανούλα» στα τερτίπια της φιλολογίας
Το γράφω ακριβώς όπως ειπώθηκε.
[ Άλλωστε
Τι σόι κυνικός αλήθεια θα 'τανε
Αν διάλεγε άλλο τρόπο
Αν άλλες λέξεις χρησιμοποιούσε
Για να σοκάρει τους μελλούμενους;]

«Μη με σκοτίζεις, ρε μαλάκα.»

Χρυσοντυμένος στο φαρί* του ο βασιλιάς
- Τι στήσιμο, τι άρτιο σκηνικό, τι πόζα! -
Δεκαοχτώ χρονώ το κωλοπαίδι
Κι αυτός σκατόγερος
Αλλά με φήμη σεβαστή στο πανελλήνιο
Την επερίμενε

Την επερίμενε σας λέω
Την έλευση του βασιλέα…

Νίκος Χειλαδάκης
από τη συλλογή ΥΚΣΩΣ ή ΙΞΩΣ, 1993

***

*φαρί=άτι, πολεμικό άλογο




***
Νίκος Χειλαδάκης : 1952 - 2012

Υπήρξε εκδότης τοπικής εφημερίδας 
και δημοσιογράφος, ιδιοκτήτης και διευθυντής ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών σταθμών.

Έχει εκδώσει 3 Ποιητικές συλλογές:

1.1 «Ποιήματα», Εκδόσεις Θεωρία, Αθήνα 1986

1.2 «ΙΚΣΩΣ ή ΙΞΩΣ», Εκδόσεις Εκάτη, Αθήνα 1996

1.3 «Αιρετικά και Ερωτικά», Εκδόσεις Εκάτη, Αθήνα 2006.

Έχει μεταφράσει το ποίημα του Oscar Wilde 
“ Η μπαλάντα της φυλακής του Ρήντινγκ» , Εκδόσεις Εκάτη, Αθήνα 1999.

Έχει αποδώσει στα Ελληνικά μέρος του οδοιπορικού 
του διάσημου Τούρκου περιηγητή του 15ου Αιώνα Εβλιά Τσελεπή 
με τίτλο «ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ» Εκδόσεις Εκάτη, Αθήνα 1992.

Έχει αποδώσει στα Ελληνικά από τον ίδιο Τούρκο περιηγητή
και έχει μεταφράσει από το Βρετανό αβά Covel κομμάτια των οδοιπορικών τους 
σε ένα βιβλίο με τίτλο «Από Κωνσταντινουπόλεως εις Αδριανούπολη» 
Εκδόσεις Εκάτη, Αθήνα 1994. 

Έχει οργανώσει και παρουσιάσει εκατοντάδες ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές 
και υπάρχουν κριτικά κλπ κείμενα του σε διάφορα περιοδικά και εφημερίδες. 

Ποιήματα του έχει μελοποιήσει ο Μιχάλης Κουμπιός και άλλοι συνθέτες. 

***

Η Μπαλάντα της φυλακής του Ρήντινγκ, το τελευταίο έργο του Όσκαρ Ουάιλντ, 
γράφτηκε μετά την έξοδό του από την φυλακή 
όπου παρέμεινε έγκλειστος από το Νοέμβριο του 1895 μέχρι τον Μάϊο του 1897 
(για το “έγκλημα” του ότι ήταν ομοφυλόφιλος). 
Είναι εμπνευσμένο από την εμπειρία του συγγραφέα 
και αφιερωμένο στη μνήμη του κατάδικου C.T.W. 
που απαγχονίστηκε τον Ιούλιο του 1896 μέσα στη φυλακή.
Βγαίνοντας από τη φυλακή ο Όσκαρ Ουάιλντ 
εξουθενωμένος δεν βρήκε άλλη δύναμη
παρά μόνο για να γράψει την «Μπαλάντα της φυλακής», 
κάνοντας έτσι ν’ αντηχήσουν για μια ακόμη φορά οι κραυγές απόγνωσης 
που βγαίνουν κάθε πρωί απ’ όλα τα κελιά. 
Το μόνο πράγμα που θα μπορούσε ακόμα να τον ενδιέφερε 
είναι οι κατάδικοι με τους οποίους μοιραζόνταν τον πόνο του.
Στις τελευταίες φράσεις του «De Profundis» 
ο Όσκαρ Ουάιλντ υπόσχεται ότι «η τέχνη μου θα ταυτίζεται απο δω και πέρα με τον πόνο». 
Η «Μπαλλάντα της φυλακής του Ρήντινγκ» αποτελεί την εκπλήρωση αυτής της υπόσχεσης.


Ποτέ δεν είδα άνθρωπο 
να κοιτάζει με τέτοιο πόθο τη μικρή γωνιά του γαλάζιου, 
που οι κατάδικοι ονομάζουν ουρανό...

Κι όμως. 
Κάθε άνθρωπος σκοτώνει ό,τι αγαπά 
κι ας τοξέρει ο καθείς: 
άλλος μ' ερωτικά γλυκόλογα, ο δειλός με φιλί 
κιο αντρείος με σπαθί.



εδώ, σε μετάφραση της Κατερίνας Παπά




από τη δισκογραφία του



Τρίτη 30 Οκτωβρίου 2012

Θωμάς Ιωάννου - " Δελτίο θυέλλης "



Πόσο θ' αντέξεις ακόμα
Σ' αυτή τη χιονισμένη πλαγιά
Όπου κάνουν σλάλομ
Και ελεύθερη κατάβαση
Επιδέξιοι σκιέρ
Τεχνίτες του στίχου
Που αποφεύγουν έγκαιρα
Κάθε λογής λόγου εμπόδιο

Αργά ή γρήγορα

Θα βρεθείς σε κάποιο γκρεμό
Ξεχνώντας να βάλεις τελεία
Ή ακόμα χειρότερα
Θα σου συμβεί μια αστεία πτώση
Παραλείποντας καίρια ερωτηματικά
Θα γίνεις θέαμα στα μάτια
Ενός κοινού απαιτητικού
Διψασμένου για κάθε είδους
Θαυμαστικό εξευτελισμό

Παράτα τα όσο είναι καιρός

Έρχεται χιονοθύελλα
Κι είμαστε πια οριστικά αγνοούμενοι
Ανάμεσα σε τόσα αποσιωπητικά



 

Θωμάς Ιωάννου
από τη συλλογή Ιπποκράτους 15, 2011

εκδόσεις Σαιξπηρικόν 

***
Ο Θωμάς Ιωάννου γεννήθηκε το Δεκέμβρη του 1979 στην Άρτα. Μεγάλωσε στην Πρέβεζα.
Σπούδασε Ιατρική στην Αθήνα. Ειδικεύεται στη Νευρολογία.

Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά (Σημειώσεις, Οδός Πανός,Μανδραγόρας, Ένεκεν).

Η συλλογή ‘’ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ 15’’ , εκδόσεις Σαιξπηρικόν, είναι το πρώτο του βιβλίο.

Ζει και εργάζεται στα Ιωάννινα.


***

http://www.poiein.gr/archives/16770/index.html

http://www.poema.gr/afieromatext.php?id=136&pid=


***

..ευχαριστώ θερμά τον Γιώργο Πολυμενάκο που μου το έστειλε..

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΜΝΗΣΤΙΑ - ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - 29 Οκτωβρίου 2012




Οι ελληνικές αρχές πρέπει να στείλουν ένα ηχηρό μήνυμα 
ενάντια στις περιπτώσεις αστυνομικής αυθαιρεσίας

ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΗΛΩΣΗ

29 Οκτωβρίου 2012

Το πλήρες κείμενο εδώ :

***
..ευχαριστώ θερμά τον γιώργο γενικό που μου το έστειλε..


Δευτέρα 29 Οκτωβρίου 2012

Πανσέληνος 29/10/2012







..οι (ολίγον θαμπές) φωτό, από το μπαλκόνι μου..



Πελαγία Σ. Κουκίδου - " Στη Γιαννιτσών "



ώρα "καλή" στη Γιαννιτσών
σαν πέφτει η πάχνη πρηνηδόν
είναι η τρίτη πρωινή ανυπερθέτως

τότε που ανοίγει η πληγή
και το κορμί υποταγή
γιατί καλύτερος καφές είναι ο σκέτος


κεπέγκια κι άχρηστα ρολά
πάμε μωρό μου σινεμά
έτσι, να δούμε το εργάκι απ`το τέλος

κάνει εδώ μια παγωνιά
και η καρδιά μου με πονά
  βλέπω μπροστά μου τη ζωή σαν ένα έλος


ώρα πικρή στη Γιαννιτσών
και τα κορμιά λαβέ μολών
θολά να βλέπουν τον πελάτη απ`το τζάμι

έχεις φωτιά ; έχω κραγιόν
και ξεφτισμένο ένα καλσόν
να κρεμαστώ απ`το δεντρί θα πάει χαράμι


ώρα σκληρή στη Γιαννιτσών
και δι' ευχών και δι' ευχών
      όλα τα χρώματα του κόσμου οι ανθρώποι

μέσα στο τμήμα των Ηθών
το καθαρτήριο των ψυχών
που δεν τους χάρισε κανείς ούτ`ένα τόπι..

***
κεπέγκια = http://www.slang.gr/lemma/show/kepegki_16620








Βασίλης Σπανογιάννης - " Η αθλήτρια "




Κρύο έπιασε στη σάλα
'δω δεν είναι η Βαλχάλα;
- Είσθε σίγουρη;
Βλέπω ακριβά φοράτε
πρέπει σ' όποιον αγαπάτε
να' σθε ασύμφορη

Τ' όνομα σας είναι Λάκι;
Έτσι γράφει το τσαντάκι
- περιέργεια....
Ξέρω, αυτή θα με σκοτώσει
μην κλωτσάτε, έχετε τόση
- τόση ενέργεια

Είσθε γάλα ζαχαρούχο
το ίδιο, κάτω από το ρούχο;
- επιτρέπεται;
Μην με σπρώχνετε και πάλι
άστε κάτω το μπουκάλι
- παρεκτρέπεται

Λέω λίγο να ησυχάσω
ωχ, σας έπεσε το πάσο
- φοιτήτρια; φοιτήτρια;
Θα μου σπάσετε το χέρι
μα εσείς είσθε αστέρι
- τελικά είσθε αθλήτρια!




Αλεξάνδρα Θεοχάρη - Εσύ



Κούρσα θανάτου
η όλη διαδρομή

Κλειστά τα μάτια
- νομίζεις διαφυγή

Κύκλος ζωής
χωρίς αρχή

Ψέμα στο ψέμα
 Χωρίς επιστροφή

Σκοτάδι η μέρα
αιώνια σκοτεινή

   Στους δρόμους η λύπη -
μην ψάχνεις γιατί..




Γιάννης Στεργιόπουλος - " Η παραγραφή "



Με μουσική υπόκρουση
κι ο μονομάχος σε παράκρουση,
σόλο μάλλον βουβό, χαμόγελο με χαλινάρι,
στεγνωμένο μου καμάρι
λάμπει κάτω απ' το φεγγάρι.
Ακινησία παρατεταμένη, μεταλλική,
μ' ανήμπορη οργή.
Στόχος, αόρατος ο στόχος,
υπόκωφος ο ρόγχος
με φανερό κεντρί.
Εστία αναζωπυρωμένη
και χρωματισμένη
με εύπιστη νιότη διακριτική.

Η ώρα η λυτρωτική,
ομόκεντροι κυματισμοί,
μια θεά ρομφαία στο χρυσό ουράνιο άρμα,
διπλωμένα χέρια χάλασαν το θαύμα,
σ' άλλου κόσμου απλησίαστου, αγία φάρμα,
η παραγραφή.
Νόμος απ' τους θεούς, ο νόμος,
συγχώρεση και λαιμητόμος,
στη φτερωτή ορμή.
Ο θαλασσοπόρος
και βλάσφημος και πρωτοπόρος,
της πικρής ζωής είναι ο σπόρος,
πορεία μου ατέρμονη.




Πελαγία Σ. Κουκίδου - " Β ή μ α τ α "



εγκλωβίστηκε μέσα σ`ένα ψευδώνυμο

το έφερνε, το πήγαινε

καριέρα μπας και κάνει

ανώνυμος μέσ' στους πολλούς

ξέχασε μέχρι και την υπογραφή του


 

κι όμως,

πάντα όταν τον συναντούσα

-κρυφά να μη με δει-

ψέλλιζα τ' όνομά του

έτσι, για το καλό

για να' χει ευλογημένα βήματα..







Βασίλης Σπανογιάννης - " Τέταρτη ώρα "



 
Περνούσα μία λαική

 την ώρα που τη στήναν

τέταρτη ώρα το πρωί

ενώ άλλοι τα πίναν

 
Εγώ δεν είμαι εργατιά

και λίγος είμαι πότης

 γυρνώ μαζί με τα γατιά

 στον σκουπιδότοπό της





Γιάννης Στεργιόπουλος - " Μαριονέτα "



Με ιερές συγκρούσεις,
σκληρές συμφιλιώσεις,
πρόωρες εκσπερματώσεις
εικόνων που έχουν χαραχθεί,
καλά κρυμμένες στην ψυχή. 

Μαλακή σαν πλαστελίνη η επιλεγμένη μνήμη ξυπνά,
σαν χαρτί ταπετσαρίας η τυλιγμένη ευτυχία ξεκολλά.
Καρφωμένα μάτια 
πάνω στη λεπτή τη χάλκινη, τη βέργα της κουρτίνας
και στον τοίχο κρεμασμένα 
τ' άλογα με τα κεφάλια τους ζερβά στραμμένα,
την ηχώ του έξω κόσμου 
την κρατώ καλά κλεισμένη σε κιβώτια σκονισμένα. 

Κρεβάτι εκστρατείας
με αίσθημα αταξίας,
ενοχής και αλητείας
στο τραβηγμένο πρόσωπο,
μπαίνω στο κουκλοθέατρο.
Γερμένη μαριονέτα,
σπασμένο το σκοινί,
θλιμμένη μαριονέτα.

Φυτό αναρριχητικό
με διάφανη και εύθραυστη δροσιά,
στα πόδια μου απλωμένα
τα κόκκινα με αίματα χαλιά.
Εντύπωση ανθρώπου θαρρείς τσαλακωμένου
απ' τις ριπές του σίδερου του πυρωμένου,
εφήμερο το σύνολο,
κινούμενο μπαλόνι φουσκωμένο. 

Κρεβάτι ηρεμίας
με αίσθηση ακαμψίας,
αρετής μα και κακίας
στο ξαναμμένο πρόσωπο
και αλυχτώ σαν άγριο θεριό.
Πεσμένη μαριονέτα,
κρέμεται το σκοινί,
θλιμμένη μαριονέτα.


Κατερίνη 26-10-2012  

 ........




Αλεξάνδρα Θεοχάρη - " Αόρατα Όνειρα "


  
Δεν με κινούν πια, μαριονέτα του θεάτρου..
ο άνεμος μ' αγκάλιασε με ορμή..
με λούζει η αγνή  βροχή σαν οπαδός μου,
σα θιασώτης λες κι άσπονδος αδερφός μου..

Στη δύση τώρα πια της ύπαρξής μου,
σα βασιλιάς που εκθρονίστηκε νωρίς,
οι μνήμες σαν ιερά εξέταση γυρίζουν
κι αόρατων ονείρων κομποσκοίνι είναι θαρρείς..

Τη θάλασσά μου αρμύρισε  η αυγή
- ιχνογραφία από πρόσωπα θολά..

 Μεγαθυμία τους συγχωρεί
κι ας μην έμαθαν ποτέ
να κοιτούν εμένα και εαυτούς, με καθαρή ματιά..




Κυριακή 28 Οκτωβρίου 2012

Μάνος Χατζιδάκις - " Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι "


..αποσπάσματα από το κείμενο του Μάνου Χατζιδάκι: “Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι”..

Το κείμενο αυτό είχε δημοσιευτεί στο πρόγραμμα αντιναζιστικής συναυλίας 
 που είχε δώσει η Ορχήστρα των Χρωμάτων με έργα Βάιλ, Λίστ και Μπάρτον. 
             Το ίδιο κείμενο παράλληλα είχε δημοσιευτεί και στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία.


 Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός 
και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς 
δεν προέρχεται από ιδεολογία, 
δεν περιέχει ιδεολογία, 
δεν συνθέτει ιδεολογία. 
Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας 
χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, 
όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες 
συντελούν, βοηθούν, ενισχύουν 
τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του.
Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. 
Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση 
και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία.

[...]..Ενώ τα πουλιά… 
Για τα πουλιά, μόνον οι δολοφόνοι, οι άθλιοι κυνηγοί αρμόζουν, 
με τις "ευγενικές παντός έθνους παραδόσεις". 
Κι είναι φορές που το κτήνος πολλαπλασιαζόμενο κάτω από συγκυρίες 
και με τη μορφή "λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων"
σχηματίζει φαινόμενα λοιμώδους νόσου που προσβάλλει μεγάλες ανθρώπινες μάζες 
και επιβάλλει θανατηφόρες επιδημίες.

Πρόσφατη περίπτωση ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. 
Μόνο που ο πόλεμος αυτός μας δημιούργησε για ένα διάστημα μιαν αρκετά μεγάλη πλάνη, 
μιαν ψευδαίσθηση. 
Πιστέψαμε όλοι μας πως 
σ’ αυτό τον πόλεμο η Δημοκρατία πολέμησε το φασισμό και τον νίκησε. 
Σκεφθείτε: η «Δημοκρατία», εμείς με τον Μεταξά κυβερνήτη και σύμμαχο τον Στάλιν, 
πολεμήσαμε το ναζισμό, σαν ιδεολογία άσχετη από μας τους ίδιους. 
Και τον… νικήσαμε. 
Τι ουτοπία και τι θράσος. 
Αγνοώντας πως 
απαλλασσόμενοι από την ευθύνη του κτηνώδους μέρους του εαυτού μας 
και τοποθετώντας το σε μια άλλη εθνότητα 
υποταγμένη ολοκληρωτικά σ’ αυτό, 
δεν νικούσαμε κανένα φασισμό 
αλλά απλώς μιαν άλλη εθνότητα επικίνδυνη 
που επιθυμούσε να μας υποτάξει.

Ένας πόλεμος σαν τόσους άλλους 
από επικίνδυνους ανόητους σε άλλους ανόητους, περιστασιακά ακίνδυνους. 
Και φυσικά όλα τα περί "Ελευθερίας", "Δημοκρατίας", και "λίκνων πνευματικών και μη", 
για τις απαίδευτες στήλες των εφημερίδων και τους αφελείς αναγνώστες. 
Ποτέ δεν θα νικήσει η Ελευθερία, 
αφού τη στηρίζουν και τη μεταφέρουν άνθρωποι, 
που εννοούν να μεταβιβάζουν τις δικές τους ευθύνες στους άλλους.[....]

Μάνος Χατζιδάκις
(Φεβρουάριος 1993 - λίγους μήνες πριν τον θάνατό του)


το πλήρες κείμενο, εδώ :




Χάγκεν Φλάϊσερ - Ο Αυστριακός Έλληνας


Χάγκεν Φλάϊσερ
Αυστριακός ιστορικός και καθηγητής του πανεπιστημίου Αθηνών
και από το 1985 και Έλληνας πολίτης..

 ..απόσπασμα από συνέντευξή του στην  Πόλυ Κρημνιώτη
Π.Κ. / Κινδυνεύει σήμερα ο ευρωπαϊκός ουμανισμός από τα νεοναζιστικά φαινόμενα 
σε συνδυασμό με την κυριαρχία νεοφιλελεύθερων πολιτικών αντιλήψεων;

Χ.Φ. / Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, ακόμα και δοκιμασμένες δημοκρατίες, 
όπως η Γαλλία, η Ολλανδία, η Φινλανδία, 
εμφανίστηκε απειλητικά το συγκεκριμένο φαινόμενο. 
Εν τούτοις θα ήθελα να είμαι αισιόδοξος βασιζόμενος στον κοινό νου των Ευρωπαίων πολιτών, συμπεριλαμβανομένων των Ελλήνων. 
Ισχύει όμως το ρητό του Οβίδιου "principiis obsta", 
το οποίο μας παρακινεί να αντιστεκόμαστε εν τη γενέσει των φαινομένων.
Έφτασε τώρα η ώρα της πνευματικής αντεπίθεσης