The National Fanfare Of Kadebostany - Walking With A Ghost - La Saeta

Λόγω copyright, αποσύρθηκε το δικό μου βίντεο 

και ιδού τα αντίστοιχα των φερόντων τα πνευματικά δικαιώματα..

Μάνος Πάνου - " Α π α ξ ί ω σ η "

Ήσυχα, απλά και ήρεμα
Γύρισε και μου είπε
Ότι ήμουν ηθικός στην ζωή μου
Από φόβο μπρος στην εξουσία

Κι εγώ που έφερα την ζωή μου ως εδώ,
έχοντας ένα, δικής μου έμπνευσης, σύστημα αξιών
Κι εγώ που ξέρω
Κι εγώ που υπέφερα μόνος μου
ακροβατώντας ανάμεσα σε πολλούς άγνωστους κόσμους
και φοβίες


Τώρα που τελείωσε η παράσταση
Όχι μόνο ούτε ένα χειροκρότημα
Αλλά και μια απόλυτη σιωπή

Η πλήρης απαξίωση του ερασιτέχνη ακροβάτη

Να τι εισπράττω

Καθώς αποσύρομαι στο παρασκήνιο
Και στον εαυτό μου
Να συνεχίσω τις πρόβες

Χριστίνα Γεραλή - " Υ π ε ρ β α τ ι κ ά "

Για κάθε μια γενιά

κι ένας σταυρός

που δεν αίρει καμμιά αμαρτία

Κι εμείς, με θαυμαστή τόλμη

ψηλαφίσαμε τρομερές αναρριχήσεις

σε αναμέτρηση με το κενό

που από νωρίς,τη Μία αχτίδα γυρεύοντας

μας πλεύρισαν τα ερέβη

Καρδιά αποκομμένη - πνεύμα αποκομμένο

Λεπτές ανάσες ενταφιάστηκαν σε ληκύθους

Αξιέραστα πρωϊνά θυσιάστηκαν

σε εξιχνιάσεις εγκλήσεων

Σε πολύπτυχες λέξεις

αποσιωπήθηκαν αινίγματα

για ανατρεπτικούς ανατόμους

Φίλε μου, πού να σε κρύψω - ίαμα και φως

Σε ποια νηφάλια εκδίκηση , τ' αδύνατα να γίνουν δυνατά

Σε ποια αψίδα και σε ποια κατάνυξη να συναντηθούμε

Σε ποιο καταφύγιο να διασώσουμε τα χαμένα και τα ποθητά

...Είναι αδύνατο να συναγωνιστώ μία νεκρή...

Γιώργος Πολυμενάκος - " Αργά, πολύ αργά τη νύχτα "

Αργά, πολύ αργά τη νύχτα,
οι δρόμοι επιτέλους αδειάζουν.
Απομένουν μονάχα
οι μεθυσμένοι οδηγοί
και τα γνώριμα ερπετά,
κάτω από τα φεγγάρια
του δημοτικού φωτισμού..
τότε
διαλέγουμε
την κατάλληλη στιγμή,
ανάμεσα στα περάσματα
των περιπόλων
και κάνουμε την εμφάνιση μας,

πάνοπλοι :

ανεμίζοντας
τα αυτόματα των κραυγών,

απασφαλίζοντας
τα περίστροφα της γιορτής,

κραδαίνοντας
τα σπαθιά της αυπνίας.

Απολαμβάνοντας
τη μικρή χαρά,
ότι, αν μη τι άλλο,
διαταράξαμε
την κοινή ησυχία…

Αλεξάνδρα Θεοχάρη - " Οι κωδικοί μου "

(  Για όλους τους βαθιά κρυμμένους κωδικούς...και τα μυστικά που κρατούν επτασφράγιστα...)
    

Οι κωδικοί μου δεν σπαν..ρωμαλέοι
η καρδιά μου μπορεί..με αρετή
τα γόνατα εύψυχα..δε λυγίζουν
η αντοχή μου εκεί..με αλκή

Όμως..Τα ρόδα αγκαλιάσαμε
τα σ' αγαπώ μακάβρια
αγγέλους κατεβάσαμε
και στις ψυχές αγκάθια.

Κάναμε πόλεμο γλυκό
γι' αυτήν την προβολή μας
μα έχουμε αλίμονο
το Εγώ για δύναμή μας

Πολλά βιβλία ανοίξαμε
μπερδέψαμε τις λέξεις
στα σύννεφα πετάξαμε
μα τη ζωή μας παίζεις

Με χάντρες τα οπλίσαμε
τα Δεν σου και τα Ύστερα
που την καρδιά σκορπίσανε
στου πόθου τα εφήμερα..

Aνδρέας Ζερμπίνος - " Λ ί γ ο " (Καημός)

Αγάπη μυστική στην πόλη
κανείς δεν ξέρει κι είναι όλοι
συμμέτοχοι σ' ό,τι συμβαίνει
κι ο πυρετός μου ανεβαίνει.
Εσύ ξεχνάς πως έχεις σπίτι
κι εμένα φώναξαν "αλήτη",
δεν έχω ενοχές νομίζω
γι αυτό την πλάτη τους γυρίζω.

Τα ψίχουλα που μου προσφέρεις
όταν θα φύγεις να το ξέρεις
θα τα μαζέψω ένα-ένα
πως ήσουνα μαζί μου "ξέχνα'.

Αγάπη μυστική, Αθήνα,
τώρα που νύχτωσε ξεκίνα
τα φώτα Πειραιώς σημεία
εγώ με σένανε χημεία.
Ξεχνάς το σπίτι σου και τρέχεις
φωνάζεις: 'λίγο, πώς τ' αντέχεις;"
Εγώ το λίγο ευλαβούμαι
και μην αργήσεις να τη βρούμε.

Πελαγία Σ. Κουκίδου - " Σ υ σ τ ά σ ε ι ς "

    

το χέρι που αγάπησα

το χέρι που έκλεισα στο δικό μου

το χέρι που έσφιξα

το χέρι που φίλησα

αυτό το λατρεμένο χέρι

με χτύπησε

όχι να με πονέσει

απλά να συστηθεί ...

Γιάννης Στεργιόπουλος - " Το σιωπηλό πάρκο "

Κλάδευε ο θεός τα δένδρα

με μια άπιαστη αχτίδα,

μες το πάρκο μόνος περπατάει.

Μια δισταχτική αχτίδα

που το φως τη λευτερώνει,

μ' έξαλλη συμπάθεια πελεκάει.

Μ' ικανοποιημένη τρυφερότητα,

ξάπλωνε απαλά τους σκούρους

τους κορμούς στον ουρανό.

Μες το σιωπηλό το πάρκο,

μπρος την κεντρική εξέδρα

βιαστικά στο στόμα με φιλάει,

το τρεμουλιαστό του το περίγραμμα

φώτισε το δανεικό μου χαμόγελο.

Τραβώ επιτήδεια

κοντά μου το φως του,

θεατρικός χαριεντισμός,

ξέρω θα γυρνάω μοναχός.

Εστησε ο καιρός ενέδρα

σε πορείες ξεφτισμένες,

ο ανελέητος καθρέφτης σπάει.

Κι ο ουράνιος διαβάτης

στη μισάνοιχτη την πόρτα,

στέκει και γλυκά με χαιρετάει.

Οι δικαιολογίες για τα πάθη μου

σαν λεκές παλιάς εικόνας

που έσβησε το πρόσωπο.

Στήλη επιτύμβια

χαϊδεύει το φως του,

ιδανικός ο στολισμός.

Δεύτε τελευταίος ασπασμός.

   

Γιώργος Δημακάκος - " Μια χούφτα μαύρη γύρη "

Είδα τον ήλιο μες στο χθες, μπροστά μου μόνο νύχτα

Μην μου δανείσεις ενοχές, από παιδί τις βρήκα

Είμαι μικρός για να με δεις, μεγάλος να με νοιώσεις

Μέσα μου κρύβω θάλασσες, θα φύγω πριν με σώσεις

Βάλε να πιω λευκό κρασί, τον πόνο μου ν’ αγιάσεις

Δεν σ΄ έχω δει ποτέ να κλαις και ξέχασες ν΄αλλάξεις

Μ’ έκανες κι έμεινα πιστός, σαν την ψυχή που λαχταράει να σωθεί

Και συ για πάντα ένας θεός, που απ’ τα λάθη μου μαθαίνει κι επιζεί

Πως να γυρέψω λίγο φως, όταν το βλέμμα μου ραγίζει στη σιωπή;

Μέσα στο τίποτα κενός κι είναι ο θάνατος ελπίδα και γιορτή

Μαζί γυροβολήσαμε στου κόσμου το σεργιάνι

Εσύ έμοιαζες άφθαρτος κι εγώ φθηνό σκαρί

Το όνομά μου βάπτισες στης θάλασσας το λάδι

για να θυμούνται κάποτε το σκυθρωπό παιδί

Μα’ ρθε ο βοριάς και χόρεψε σ’ αυτό το πανηγύρι

Σ’ αγκάλιασε, σε φίλησε και δάκρυσε κι αυτός

Σ’αυτό που ήσουν πάντοτε, μια χούφτα μαύρη γύρη

σε σκόρπισε μιαν άνοιξη στης λήθης τον βυθό....

Παναγιώτης Θ. Τουμάσης - " Όταν ξανάρθουνε τα ποιήματα "

Όταν ξανάρθουνε τα ποιήματα,   
θα τα δεχτώ καθώς τούς πρέπει,
σαν ακουστούν απέξω βήματα,
τους έχω, και τροφή, και σκέπη.

Θα μπούνε μέσα στο σαλόνι μου,
λίγο μετά που θα ’χεις φύγει
λέγοντας πως, «θα ζήσω μόνη μου»,
σάμπως αυτό για σε να επείγει.

Τίγκα οι βαλίτσες τους κι οι σάκοι τους,
θα ’ναι με στίχους απ’ τα ξένα
και θα κοιτώ σαν τους κατάκοιτους,
να τους αδειάζουν έναν-ένα.

Και να τους βάζουν στο ντουλάπι μου,
κει που ’ταν τα δικά σου ρούχα,
πόσο θα θύμωνες, αγάπη μου,
μ’ όλον τον έρωτα που σού ’χα.

«Ποτέ τους δε μάς δώσαν χρήματα»,
λες κάθε μέρα μετά λύπης,
όταν ξανάρθουνε τα ποιήματα,
θα ’ναι καλύτερα να λείπεις.

Βασίλης Μάρκου - " Υπόγεια ύδατα "

Καινούργια νερά
στους υπονόμους της νύχτας.
Σηκώνουν μεγάλο κύμα.
Πλένουν πολλοί,
απόψε,
τα χέρια τους
και οι στραγγαλισμοί
ταξιδεύουν στα τυφλά,
ακούγοντας
και το παραμικρό όνειρο
να κοχλάζει
στο "...αν γινόταν αλλιώς",
χωρίς να μπορούν
ν' ανοίξουν μιά τρύπα
στη μαύρη οθόνη των πεπραγμένων.

Duolinguo.com

..Ευχαριστώ θερμά τον Alex που μου το έστειλε..

http://www.techgear.gr/duolingo-free-translation-and-language-learning-site-53106/ 

http://duolingo.com/ 

Βασιλης Σπανογιαννης - " Τώρα "

..γραπτό που δεν φείδεται ειλικρίνειας και σκληρότητας.. 

..............

..ο Σαντ αρνείται να είναι ο πλησίον μου
γιατί δεν ήταν αρκετά κοντά στην ίδια του την κακία για να συναντήσει εκεί τον πλησίον του..

Ζακ Λακάν

..................

Τώρα

Τώρα κατάλαβα πως είμαι κακός

- κινηματογράφος γκρανγκινιολικός

Τρέξαν μυαλά απ' τα νεφρά

- ούρα τεφρά

Νοήθηκα τη μάνα μου να πνίξω

- την πράξη μου να φρίξω

Σε λόγια εσώτερα πιστός

- καρδιά και χέρια ο ιστός

Τώρα ο άνεμος φυσά

Τώρα ο άλλος μου λυσσά

Τώρα ζωή χωρίς μισά

Βασίλης Σπανογιάννης

Νίκη Λινάρδου (1939 - 2012)

Να προσθέσουμε και το δικό μας αντίο..καλό της ταξίδι....

634

Παναγιώτης Κων. Μητροπέτρος

Σήμερα, έχω τη χαρά και την τιμή να φιλοξενώ έναν Μεγάλο Δάσκαλο..
Τον  Καθηγητή Φιλόλογο - Ερευνητή, Νομικό, Παναγιώτη Κων. Μητροπέτρο
ο οποίος έχει διατελέσει και Λυκειάρχης του 1ου Λυκείου  Κερατσινίου
και με την επίβλεψη του οποίου γράφτηκαν από τους μαθητές του
και εν συνεχεία εκδόθηκαν τέσσερα σπουδαία βιβλία :

1/ "ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΠΛΑΤΩΝΑ" 1998

Ομάδα Μελέτης Ελλήνων Συγγραφέων - NEMECIS - 1ο Λύκειο Κερατσινίου -
 Πλάτων εν Κερατσινίω : προσεγγίσεις στον Πλάτωνα - Αθήνα : Fabelsound, 1999

2/  "ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ" είχε εκδοθεί σε ηλεκτρονική μορφή από το περιοδικό «Νέμεσις» με τίτλο: «Αριστοτέλης εν Κερατσινίω».

3/  "ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΠΛΟΥΤΑΡΧΟ" 

4/ "ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΛΟΓΙΚΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ".

1/o Λύκειο Κερατσινίου,
Ομάδα Μελέτης Ελλήνων Συγγραφέων,
Επιβλέπων : Παναγιώτης Κων. Μητροπέτρος
............................

Με αφορμή τη φράση  "Όλβιος όστις της ιστορίας έσχε μάθησιν"
και την λανθασμένη απόδοσή της στα νεοελληνικά,
που συναντώ συχνά σε ηλεκτρονικά και έντυπα άρθρα..

Ο λόγος στον Δάσκαλο :

............................

Ο  ΥΜΝΟΣ   ΤΟΥ   ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΟΥ   ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

Φίλες και Φίλοι, Στην νεοελληνική απόδοση της εν θέματι φράσεως "Όλβιος όστις της ιστορίας έσχε μάθησιν" διαπιστώνεται ένα σχεδόν καθιερωμένο μεταφραστικό λάθος, που περνά σχεδόν απαρατήρητο. Προς αποκατάσταση του αληθούς νοήματος της φράσεως, αλλά και προς γνώση ολόκληρου του ευριπίδειου αποσπάσματος, στο οποίο η φράση αυτή ανήκει, σας στέλνω το συνημμένο έγγραφο με τις σκέψεις μου.  Σας παρακαλώ, ενημερώστε και τους φίλους σας. Είμαστε ο μόνος λαός που προσδιορίσαμε την ΑΛΗΘΕΙΑ, όχι καταταφατικά, όπως οι άλλοι λαοί (veritas, truth, Wahrheit), αλλά αποφατικά ως έλλειψη λάθους ( "α" στερητικό + λάθος).   Παναγιώτης Μητροπέτρος

Ο  ΥΜΝΟΣ   ΤΟΥ   ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΟΥ   ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

(Με αφορμή ένα μεταφραστικό λάθος, που περνά εν πολλοίς απαρατήρητο)

 1. Σχεδόν όσοι θέλουν να τονίσουν την αξία της γνώσεως της ιστορίας – και πολύ καλά κάνουν - παραθέτουν τους εξής στίχους του Ευριπίδη:

" Ὄλβιος ὅστις ἱστορίης ἔσχεν μάθησιν "

τους οποίους και αποδίδουν στην νεοελληνική γλώσσα ως εξής:

[Ευτυχής είναι εκείνος που γνωρίζει την ιστορία].

 2. Αυτή βεβαίως η απόδοση είναι εντελώς λανθασμένη και δεν ταιριάζει καθόλου με το νόημα της ευριπίδειας φράσεως, στην οποία ανήκει και της οποίας αποτελεί αναπόσπαστο μέρος.

 3. Δεν είναι ασφαλώς κακό να γνωρίζουμε την ιστορία. Σήμερα μάλιστα η γνώση της είναι πιο αναγκαία από κάθε άλλη εποχή, σε πείσμα όσων θα επιθυμούσαν να αφαιρέσουν την διδασκαλία της από τα Σχολεία και να προκαλέσουν την απώλεια της εθνικής μας μνήμης και συνειδήσεως. Απλώς ο Ευριπίδης στο υπό εξέταση απόσπασμα δεν εννοεί αυτό, που εννοούν αυτοί, που εξ αγαθού συνειδότος  επικαλούνται τα λόγια του.

 4. Συγκεκριμένα, η λέξη «ἱστορία» παράγεται από το «ἵστωρ» και αυτό με την σειρά του από το ασθενές θέμα του ρήματος «οἶδα» [γνωρίζω] και έχει τις ακόλουθες σημασίες: το μανθάνειν κατόπιν ερεύνης ‖ γνώση ή πληροφορία, την οποία λαμβάνει κάποιος ερευνώντας και εξετάζοντας ‖ αφήγηση του δι’ ερεύνης μανθανομένου πράγματος ‖ διήγηση ‖ εξιστόρηση[1].

Όπως βλέπουμε, η βασική σημασία της λέξεως «ἱστορία» είναι η μάθηση κάποιου πράγματος κατόπιν ερεύνης. Μόνον αργότερα η λέξη έλαβε την σημερινή σημασία της, δηλαδή της «εξιστορήσεως γεγονότων» καθώς και της επιστήμης της «ιστορίας».

 5. Το μεταφραστικό λάθος λοιπόν οφείλεται σε δύο λόγους: πρώτον, στο ότι κάποιοι θεωρούν ότι η λέξη «ιστορία» σημαίνει μόνον την «γνώση του παρελθόντος» και τίποτε άλλο∙ και δεύτερον, στο ότι δεν λαμβάνουν υπ΄ όψη τους, όπως οφείλουν,  το σύνολον  του σωζομένου αποσπάσματος του Ευριπίδη.

 6. Το Απόσπασμα 910 λοιπόν, που αποτελεί τμήμα κάποιου χορικού από  άγνωστο ή τουλάχιστον αταύτιστο έργο του Ευριπίδη, εκφράζει την γνώμη του ποιητή για το ποιος είναι ο πραγματικά «ὄλβιος». Είναι αυτός που έχει πολλά υλικά αγαθά και πολλά πλούτη (άλλωστε «ὄλβος» σημαίνει «πλούτος») ή αυτός που με την έρευνά του κατανοεί την αιώνια τάξη του κόσμου, χωρίς να επιδιώκη το κακό των συνανθρώπων του;  Στην πραγματικότητα το απόσπασμα 910 είναι ένας ύμνος στο ερευνητικό πνεύμα των Προσωκρατικών Φιλοσόφων (Θαλή, Αναξιμάνδρου, Αναξιμένους, Ηρακλείτου, Ξενοφάνους, Παρμενίδου, Ζήνωνος, Μελίσσου, Εμπεδοκλέους, Αναξαγόρα, Λευκίππου, Δημοκρίτου και τόσων άλλων) που με μοναδικό όπλο την νόησή τους εισέδυσαν στα μυστικά του σύμπαντος και φωτίζουν έκτοτε την ανθρωπότητα μέχρι και σήμερα. Το απόσπασμα 910 είναι μία ευλαβική εξύμνηση της Φιλοσοφίας και της Επιστήμης από την Τέχνη.

 7. Το συνολικό Απόσπασμα 910 και η νεοελληνική απόδοσή του έχει ως εξής:

 ὄλβιος ὅστις τῆς ἱστορίας

ἔσχε μάθησιν,

μήτε πολιτῶν ἐπὶ πημοσύνην

μήτ’ εἰς ἀδίκους πράξεις ὁρμῶν,

ἀλλ’ ἀθανάτου καθορῶν φύσεως

κόσμον ἀγήρων, πῇ τε συνέστη

καὶ ὅπῃ καιὶ ὅπως.

τοῖς δὲ τοιούτους οὐδέποτ’ αἰσχρῶν

ἔργων μελέδημα προσίζει.[2]. 

[Πραγματικά πλούσιος είναι εκείνος που διδάχθηκε πως να ερευνά συστηματικά

τον κόσμο, χωρίς

να επιδιώκη την συμφορά των συμπολιτών του και χωρίς

να επιδίδεται σε άδικες πράξεις, αλλά

συλλαμβάνοντας με την νόησή του την αγέραστη κοσμική τάξη της

αθάνατης φύσεως, με ποιον τρόπο αυτή δημιουργήθηκε

και για ποιον σκοπό και πώς ακριβώς.

Στο μυαλό τέτοιου είδους ανθρώπων

ουδέποτε προσκολλάται η μέριμνα για

αισχρές πράξεις].

                                                                  Παναγιώτης Κων. Μητροπέτρος

---

[1] Ιω. Σταματάκος, Λεξικόν  Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης, Αθήναι, 1949,  αντίστοιχα λήμματα.

[2] Ευριπίδης, Fragmentum  910. [AVGUSTUS NAVCK, 1889, TRAGICORUM GRAECORUM FRAGMENTA. LIPSIAE, TEVBNER.]

 

http://www.syllapofthem.com/article-ymnos.htm

Αλεξάνδρα Θεοχάρη - " Ιάκωβος Θεοχάρης "

Η σπουδαιότερη κληρονομιά είναι η μνήμη..συγκλονιστική η αφήγηση της Αλεξάνδρας..

..............................................................

..Στη μνήμη του πατέρα μου..

     

Ο πατέρας μου, γόνος καλής οικογενείας, από τζάκι που λένε,

ήταν γλύπτης στο επάγγελμα..

ένας πραγματικός καλλιτέχνης..

άνθρωπος ευαίσθητος και βαθιά καλλιεργημένος.

Εγώ, μεγαλωμένη με πιάνο και γαλλικά..

Δυστυχώς, όμως, στα οκτώ μου χρόνια τον αποχωρίστηκα..

και το λυπηρό είναι ότι δεν έχω ούτε ένα αγαλματάκι δικό του,

από αυτά που ήταν φτιαγμένα για μένα και παρομοίαζαν εμένα..

Θυμάμαι, μια από τις τελευταίες μου μέρες μαζί του, στο σπίτι μας..

Τα αγάλματά του, όμορφα σμιλεμένα, να διακοσμούν το σαλόνι..

ο πατέρας μου να στέκεται μπροστά στο πιάνο σκεπτικός,

με ένα βιβλίο με σχέδια της δουλειάς του και να ρωτά :

-Τι ώρα θα έρθει η κυρία Ζακλίν για το μάθημα της μικρής ;

-Σε λίγη ώρα αρχίζουν, απάντησε η μητέρα μου..

Εκείνος ήρθε κοντά μου και με κοιτούσε πολλή ώρα, χωρίς να μιλά.

Είχε ένα προαίσθημα ότι θα με αποχωριστεί σύντομα,

γι ' αυτό μου χάιδεψε τα μαλλιά και έφυγε σχεδόν τρέχοντας...

Όσα μου έλεγε πάντα, θύμιζαν παραμύθια

που τότε δεν καταλάβαινα τι ήθελαν να μου πουν..

ήταν οι αλήθειες, όμως, για τη μετέπειτα ζωή μας χωρίς εκείνον..

Μια Κυριακή, λοιπόν, του φθινοπώρου

η μητέρα μου του είπε πως θα πηγαίναμε ένα ταξίδι για μια εβδομάδα.

Την κοίταξε και χαμογελώντας της είπε :

"Αντίο Σοφία ! Ξέρω, θα φύγεις για πάντα"..

Η τελευταία του εικόνα που έχω στη μνήμη είναι όταν

ακουμπισμένος σε μια κολόνα του σταθμού

και με τα μάτια του δακρυσμένα, με χαιρετούσε.

Δεν τον ξαναείδα από τότε..

Δέκα χρόνια μετά, με βρήκε κάποιος δικηγόρος και μου είπε :

"Ο πατέρας σας απεβίωσε.

Είστε η μοναδική κληρονόμος 27 παραθαλάσσιων στρεμμάτων.

Όλα είναι δικά σας !"

Αδιαφόρησα γι' αυτά..

και μέχρι και σήμερα δεν ξέρω τι απέγινε αυτή η κληρονομιά..

Ο Θεός ας μας συγχωρέσει όλους, μπαμπά μου..

Έχω μια φωτογραφία σου πάνω στο δικό μου τζάκι

και ρωτώ πολλές φορές "Γιατί ;"..

Είναι το μόνο δικό σου που έχω :

η εικόνα σου..να χαμογελάει, όπως πάντα..

Σημ.:

Υπάρχουν πολλά αγάλματα με την υπογραφή του

σε αλυσίδα ξενοδοχείων, σε δρόμους και πάρκα..

 Αλεξάνδρα Θεοχάρη 

Ζάχος Κανταδόρος - " Βρυκόλακας "

Εντυπωσιακή, θεαματική, μαύρης ομορφιάς και απόλυτα δραματουργική 

η είσοδος του Ζάχου..

..περί σκιών και άλλων δαιμονίων..

...........................................

...Πώς είσαι πράσινος ; Μυρίζεις χώμα...

(Αριστοτέλης Βαλαωρίτης - Ο βρυκόλακας)

" Βρυκόλακας "

Πρίν φέξει ο ήλιος στο πορτί

ανάμεσα στους λόφους

χώνετ' αυτός να κοιμηθεί

ξέχωρ' από συντρόφους.

Δίψα φριχτή δίψα γλυκιά

ποτέ δε θα τους μοιάσει

μόνος του τρέχει στα στενά

και πως να ξεδιψάσει.

Τον φανερώνουν, τον κοιτούν

τα φώτα στις κολώνες

κόκκινες λέξεις του βορρά

αιμάτινες εικόνες.

Κι από το νότο μια κραυγή

χίλιες εικόνες πάλι

εκείν' η ξένη του πληγή

μάτια θολά και ζάλη.

Σαν το σπουργίτι του χιονιού

σε μια φωλιά κουρνιάζει

τον βρίσκει του χελιδονιού

τ' όνειρο και τρομάζει.

Νιώθει τον πόνο του φευγιού

μες στη φωλιά την ξένη

στη χάση κάθε φεγγαριού

μια πίκρα τ' απομένει.

Και τις αυγές, το θανατά

με μια ρακή ποτίζει

αυτόν που τάχα χαιρετά

και πάλι εκεί γυρίζει.

Στην κρύπτη μέσα του βαθιά

μαύρες φωτιές τον καίνε

στέλνει στον κόσμο μια σκιά

άνθρωπο που τη λένε..

Ζάχος Κανταδόρος

Βικιθήκη: Θανάσης Βάγιας

Γιώργος Πολυμενάκος - " Guy Debord "

 Φιλοσοφικά κείμενα που μας ωθούν ν' αναθεωρήσουμε, να επαναπροσδιορίσουμε
και να επαναπροσδιοριστούμε..

Ευχαριστούμε θερμά τον Γιώργο Πολυμενάκο γι' αυτό το σπουδαίο παράθυρο που μας ανοίγει..
................................

Γκυ Ντεμπόρ (Guy Debord) - Ο ποιητής της δημιουργίας καταστάσεων



Οι τέχνες του μέλλοντος θα είναι αναστατώσεις καταστάσεων, ή τίποτα ·

Η ευτυχία είναι μια καινούργια ιδέα στην Ευρώπη ·

Εδώ είχε μπει στην πράξη ή συστηματική αμφιβολία για όλες τις μορφές ψυχαγωγίας και δουλειάς αυτής τής κοινωνίας, μια καθολική κριτική τής αντίληψης της για την ευτυχία ·

Το μοναδικό ενδιαφέρον εγχείρημα, είναι ή απελευθέρωση τής καθημερινής ζωής, όχι μόνο μέσα στις προοπτικές τής ιστορίας, αλλά για μάς και τώρα αμέσως ·

Υπάρχουν, βέβαια, κυριευμένες συμπεριφορές· αποτελέσματα πού μπορούν να ελεγχθούν ·

Εντούτοις, η πραγματικότητα απ’ την οποία πρέπει να ξεκινάμε, είναι το ανικανοποίητο ·-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Είναι ωραία εκείνη η στιγμή, όπου εξαπολύεται μια επίθεση εναντίον της τάξης του κόσμου.(38)

Στο σχεδόν ανεπαίσθητο ξεκίνημά της, ξέρουμε ήδη ότι πολύ σύντομα ό,τι κι αν συμβεί, τίποτα δεν θα είναι πια όπως ήταν.
Είναι μια επέλαση που ξεκινάει αργά, επιταχύνει την πορεία της, περνάει απ’ το σημείο πέρα απ’ το οποίο κάθε υποχώρηση είναι αδύνατη και οδεύει αμετάκλητα να συγκρουστεί
με ό,τι έμοιαζε απρόσβλητο, το οποίο ήταν τόσο συμπαγές και τόσο οχυρωμένο, αλλά ωστόσο προορισμένο επίσης να κλονιστεί και να βυθιστεί σε αταξία.

Να λοιπόν τι κάναμε όταν, βγαίνοντας από τη νύχτα, ξεδιπλώσαμε για μια ακόμα φορά το λάβαρο της «παλιάς καλής υπόθεσης»(39) και προελάσαμε κάτω απ’ τα πυρά του χρόνου.

38. Αυτή η παράγραφος καθώς και οι τέσσερις επόμενες επιχειρούν να συνοψίσουν την ιστορία της Καταστασιακής Διεθνούς (1957-1972).

39. Έκφραση των Ισοπεδωτών (Levellers) στην Αγγλική επανάσταση του 17ου αιώνα.

Στην διάρκεια αυτής της πορείας, πολλοί πέθαναν ή έμειναν αιχμάλωτοι στα χέρια του εχθρού και άλλοι πολλοί τέθηκαν εκτός μάχης ή τραυματίστηκαν και δεν θα εμφανιστούν πια σε τέτοιες συναντήσεις.

Συνέβη ακόμα να εγκαταλείψει μερικούς το θάρρος και να οπισθοχωρήσουν, αλλά ποτέ, τολμώ να πω, δεν παρεξέκλινε απ’ τη γραμμή του ο σχηματισμός μας, μέχρι να φτάσει στην ίδια την καρδιά της καταστροφής.


http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%BA%CF%85_%CE%9D%CF%84%CE%B5%CE%BC%CF%80%CF%8C%CF%81

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AE_%CE%94%CE%B9%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%AE%CF%82

Γιάννης Στεργιόπουλος - Jerome David Salinger

* Ο φύλακας στη σίκαλη * του J. D. Salinger..Αγγλικός τίτλος : The Catcher in the Rye.

Ενα από τα βιβλία που με έχουν σημαδέψει.
Ενα απόσπασμα από το 22ο κεφάλαιο και ένα από το τελευταίο 26ο κεφάλαιο.


" Ξέρεις εκείνο το τραγούδι που λέει, < Οταν πιάνεις κάποιον που 'ρχεται μέσ' απ' τη σίκαλη; > Θα 'θελα-"
" Δε λέει έτσι. Λέει, < Οταν ανταμώνεις κάποιον που 'ρχεται μέσ΄ απ' τη σίκαλη > " μου κάνει το Φοιβάκι. " Είναι ποίημα. Του Ρόμπερτ Μπέρνς ".
" Το ξέρω πως είναι ποίημα του Ρόμπερτ Μπέρνς ".
Πάντως είχε δίκιο. Ετσι λέει: " Οταν ανταμώνεις κάποιον που 'ρχεται μεσ' απ' τη σίκαλη ".
Δεν το 'ξερα όμως τότε.
" Νόμιζα πως είτανε: < Οταν πιάνεις κάποιον > ", της λέω.
" Τέλος πάντων, να, φαντάζομαι όλα κείνα τα πιτσιρίκια να παίζουνε ένα παιγνίδι σ' ένα μεγάλο σικαλοχώραφο και τα ρέστα. Χιλιάδες πιτσιρίκια, και δεν είναι κανένας εκεί - θέλω να πω, κανένας μεγάλος - εκτός από μένα. Και γω στέκομαι φύλακας, στο χείλος ενός τρελογκρεμού. Αυτό που πρέπει να κάνω, είναι να τα πιάνω άμα κάνουνε να πέσουνε στο γκρεμό - θέλω να πω, άμα τρέχουνε  και δε βλέπουνε που πάνε, πρέπει να πετάγομαι από κάπου και να τα πιάνω. Αυτό θα κάνω όλη μέρα. Θα 'μαι μονάχα ο φύλακας στη σίκαλη, να πιάνω τα παιδάκια και τα ρέστα. Το ξέρω πως είναι παλαβωμάρα, αλλά είναι το μόνο πράμα που θα 'θελα να 'μαι στ' αλήθεια. Το ξέρω πως είναι παλαβωμάρα ".       ..................................................................................................................................................................................
Αυτά είχα να σας πω όλα κι όλα. Θα μπορούσα βέβαια να σας διηγηθώ τι έκανα μετά που γύρισα σπίτι και πως αρρώστησα και τα ρέστα και σε ποιό σχολείο λέω να πάω του χρόνου το φθινόπωρο, μετά που θα βγω από δω, αλλά δεν έχω κέφι. Στ' αλήθεια, δεν έχω. Αυτά τα πράματα δε μ' ενδιαφέρουνε πολύ τώρα δα.
Ενα σωρό κόσμος και πιο πολύ εκείνος ο τύπος ο ψυχαναλυτής που έχουνε δω πέρα, με ρωτάει όλη την ώρα αν θα συμμορφωθώ όταν θα ξαναπάω σχολείο, τον ερχόμενο Σεπτέμβρη. Κατά τη γνώμη μου, αυτό είναι πολύ χαζή ερώτηση. Θέλω να πω, πώς μπορείς να ξέρεις τι θα κάνεις ώσπου να το κάνεις; Η απάντηση είναι : δε μπορείς. Νομίζω πως θα συμμορφωθώ, αλλά πού να το ξέρω; Είναι πολύ χαζή ερώτηση, μα το Θεό...............................


                                                       Κατερίνη 23-9-2012
                                                                      Γιάννης Στεργιόπουλος

 J. D. Salinger " Ο φύλακας στη σίκαλη " εκδόσεις ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ - ΑΘΗΝΑ 1978
Μετάφραση Τζένη Μαστοράκη. Αποσπάσματα από τις σελίδες 208,209 και 255.

http://www.tanea.gr/politismos/article/?aid=4557867


Ευχαριστούμε Γιάννη........

Πελαγία Σ. Κουκίδου- " Σαν το δαδί "

Κάθε φράση της, διήγημα, μυθιστόρημα (που αρνείται πεισματικά να γράψει)..

Συμπυκνωμένος ποιητικός λόγος με την οικεία πια συγκίνηση, γνησιότητα και αμεσότητα..

σαν το δαδί

λαχτάρα στο πλησίασμα
χρόνια της εφηβείας
μονάχα πορευόσαστε
χωρίς επιστροφή

το πρώτο χάδι,το φιλί,
οι ώρες της λαγνείας
μοναχικές κι ανένταχτες
σαν μια μικρή ουλή

και χτυποκάρδια ανώριμα
με τρυφερή αξία
ζωσμένα την απάντηση
που πρόχειρα οδηγεί

εκεί που σπέρνει η ενοχή
την άγουρη 'κακία'
εκεί που χάνει η ηδονή
το μέτρο στη στροφή

λιτά προσεύχομαι, όλ' αυτά
να`ρθούν στα όνειρά μου
να ξαναζήσω έφηβος
ν`αναστηθώ παιδί

γιατί σιμά μου έρχονται
τα μαύρα γηρατειά μου
και η ζωή μου καίγεται
μόνη, σαν το δαδί

Πελαγία Σ. Κουκίδου