Δημήτρης Aliros - " Του χρόνου τρίζει η κλειδαριά "

Πού πας πουλί τη χειμωνιά
πού πας αστρί της μέρας

και της ψυχής το βάρος
μόνος μου κουβαλώ
Πόσο ψηλά με σήκωσες

τον κόσμο να κοιτάξω

στην πλάση να χαράξω
Στο άρωμά σου ήμουν
σαν της αυγής το φως

Του χρόνου τρίζει η κλειδαριά
Η φλόγα τρεμοπαίζει
και οι σκιές στον τοίχο
φόβοι που ξαγρυπνούν

Σφαλίζουνε τα μάνταλα
κι οι γρίλιες σκοτεινιάζουν
οι γειτονιές αδειάζουν

Πάγωσε στην ομίχλη
του δρόμου τ' άδειο φως


Εσύ γιορτή, εσύ χαρά
της πλάσης πανηγύρι
Σ' ένα ποτήρι σ' έπινα
του ήλιου κεραστήρι
Εγώ τρυγούσα τους χυμούς
το μέλι την ψυχή μου

Αγάπη, καλοσύνη
είν' της καρδιάς το φως

Είμαι αυτά που έζησα
είμαι αυτά που είχα
Σε γεύτηκα μια νύχτα
για πάντα θα διψώ
Τώρα στη μαύρη ερημιά
το φως σου κουβαλάω -
στο αύριο το πάω
το μέλλον νά' ναι φως..

Photographer Johanna Knauer
******* 

Τη φωτογραφία του link την έστειλε η Αλεξάνδρα

http://www.allgratis.ru/images/stories/wallpaper/1920-1200/flowerses/ag_flowerses_0005.jpg 

Δημήτρης Κωνσταντινίδης - " Αχιλλεύς θνήσκων "

 
Το τόξο τέντωσε καλά
και μη στοχεύσεις.
Σίγουρα
η σαΐτα θα βρεί το στόχο!
Ξέρει το δρόμο της!
Πλοηγό
τον Απόλλωνα έχει.

Τον αέρα θα σχίσει
κι ύστερα θ` αρχίσει
την κάθοδο.
Εκεί όπου κοντά
είναι η σκόνη.

Η χρυσή αιχμή της,
κόσμημα είναι λιωμένο!
-Της αγάπης χάρισμα. Του έρωτα μαχαίρι-
Έντεχνα μεταποιημένο σε χρυσή ακίδα βέλους!

Στόχευσε το κενό
και μόνο το τόξο τέντωσε.
Ο Έρωτας,
θα βλέπει παρέκει
κριτής και δικολάβος,
την ώρα
που στην Αχίλλειο φτέρνα
θα καρφώνεται
πανηγυρίζοντας το θάνατο του ήρωα
που προκαταβολικά νικήθηκε!

Christophe Veyrier (1637 - 1689) - Dying Achilles (1683)

(Victoria and Albert Museum)

*******

Τη φωτογραφία του link την έστειλε η Αλεξάνδρα 

http://www.infovrsar.com/wp-content/uploads/2012/05/mgnxgjyau5nkbf6c_l800.jpg

Γιώργος Πολυμενάκος - " Όταν Ένα Ποίημα είναι Όμορφο "

  Όταν ένα ποίημα είναι όμορφο,
οι φράσεις και οι εικόνες του
κινούνται με τρόπο υπέροχο

σαν μπάλες,
πάνω στη μαύρη τσόχα
ενός τραπεζιού μπιλιάρδου,
με μηδενική τριβή..

Στην αίθουσα δεν υπάρχει κανείς..

Στο γείσο του τραπεζιού
έχει αφεθεί να σβήσει ένα τσιγάρο..

Το έγκαυμα
φαίνεται ξεκάθαρα

πάνω στη στιλπνή επιφάνεια του λουστραρισμένου ξύλου..

 *******

..από Αλεξάνδρα..

http://www.thewallpapers.org/photo/32433/autumn_colors_white_mountains_new_hampshire.jpg

Βασίλης Σπανογιάννης - " Καισαρική "

Ήλιος ανέτειλε

κουζίνα ψήσε

  παρθένα μπούτια

και αφαλούς

Γέλα το γέλα μου

ω, πώς δονείσαι!

με την αφέλεια

ανδρομανούς

*******

..από Αλεξάνδρα η φωτό του link..

 

http://curiouspresbyterian.files.wordpress.com/2012/06/sunrise-at-canyonlands-national-park-utah1.jpg

Αποκαθιστώντας τον Παζολίνι** : Ο Ποιητής Πιέρ Πάολο Παζολίνι

«Το πιο επικίνδυνο πράγμα για έναν καλλιτέχνη είναι το ταλέντο του»

Γιώργος Σεφέρης

*******

http://letturepirata.wordpress.com/2011/11/14/quella-messa-per-pasolini-e-lequivoco-della-conversione/

Φωτογραφία του Παζολίνι από τον Dino Pedriali

*******

Πιέρ Πάολο Παζολίνι 
Ποίηση σε σχήμα τριαντάφυλλου
 (Pier Paolo Pasolini - Poesia in forma di rosa, 1964)

εκδ. Τυπωθήτω
 
Μετάφραση :  Ανδρέας Ριζιώτης

http://www.biblionet.gr/author/46141/%CE%91%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%AD%CE%B1%CF%82_%CE%A1%CE%B9%CE%B6%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B7%CF%82


http://www.ianos.gr/eshop/metafrastis/riziotis-andreas/0081615/


***

http://news.kathimerini.gr/4Dcgi/4Dcgi/_w_articles_civ_2_08/01/2006_169182 


***

 Μια απελπισμένη ζωντάνια
(αποσπάσματα)


ΙΙΙ 

Και κάποιο απομεσήμερο, ή κάποιο βράδυ, 
ουρλιάζοντας 
έτρεξα στους δρόμους της Κυριακής, μετά το ματς,
στο παλιό νεκροταφείο, εκεί, πίσω από τις ράγες του τραίνου,
κι έκανα, και ξανάκανα, μέχρι να ματώσω
την πιο γλυκιά πράξη της ζωής,
εγώ μόνος, 
πάνω σ’ ένα σωρούδι χώμα
δυο ή τριών τάφων
Ιταλών ή Γερμανών στρατιωτών
χωρίς όνομα στους σανιδένιους σταυρούς
- θαμμένων εκεί απ’ τον καιρό του άλλου πολέμου.

Και τη νύχτα, μετά, ανάμεσ’ απ’ τα στεγνά τα δάκρυα
τα ματωμένα σώματα εκείνων των φτωχών άγνωστων
ντυμένων στο χακί

ήρθαν σαν ένα τσαμπί πάνω απ’ το κρεβάτι μου
όπου κοιμώμουν γυμνός και άδειος,
να με λερώσουν με αίμα, ως την αυγή.

 

VIII


Ήρθα στον κόσμο την εποχή της Αναλογικής.
Δούλεψα σ’ αυτό τον τομέα σαν μαθητευόμενος.

Ύστερα ήρθε η Αντίσταση
Κι εγώ
Αγωνίστηκα με τα όπλα της ποίησης.
Αποκατέστησα τη Λογική
 και ήμουνα ένας πολιτικός ποιητής.

Τώρα είναι η εποχή της Ψυχαγωγικής.
Μπορώ να γράφω μόνο προφητεύοντας
Συνεπαρμένος με τη Μουσική
Από περίσσεμα σπόρου ή συμπόνιας..

Αν τώρα επιβιώνει η Αναλογική
Κι έχει περάσει η μόδα της Λογικής
(μαζί κι η δικιά μου: κανείς δε μου ζητά πια ποίηση), 
υπάρχει η Ψυχαγωγική
(εις πείσμα της Δημαγωγίας, που πάντα είναι περισσότερο κυρία της καταστάσεως)..

Γι’ αυτό
Μπορώ να γράφω για Θέματα και Θρήνους
Ακόμη και Προφητείες
Σαν πολιτικός ποιητής, α, ναι, πάντα..

Όσο για το μέλλον, άκου:
Οι γιοι σου οι φασίστες
Θ’ απλώσουνε πανιά
Για τους κόσμους της Νέας Προϊστορίας.

Εγώ θα στέκομαι εκεί,
Σαν κάποιος που ονειρεύται το χαμό του
Στις όχθες της θάλασσας
Απ’ όπου ξεκινά η ζωή.

Μόνος, ή σχεδόν μόνος, στην παλιά παραλία
Ανάμεσα σε χαλάσματα αρχαίων κοινωνιών,

Τη Ραβένα
Την Όστια, ή την Βομβάη – είναι το ίδιο –

Με θεούς που ξεφλουδίζουν προβλήματα παλιά
Όπως η πάλη των τάξεων –

Που
Διαλύονται..

Σαν ένας παρτιζάνος
Που πέθανε πριν το Μάη του ‘45
Θ’ αρχίσω σιγά σιγά ν’ αποσυντίθεμαι
Μέσα στο εκτυφλωτικό φως αυτής της θάλασσας,

Ποιητής και πολίτης ξεχασμένος..



ΙΧ
  (επίλογος)


Ω, Θεέ μου, μα τότε τι έχετε στο ενεργητικό σας;..
Εγώ; – 
(ένα τραύλισμα..
ο άθλιος δεν πήρα το ηρεμιστικό..
Τρέμει η φωνή μου σαν άρρωστου παιδιού) –

Εγώ; 
Μια απελπισμένη ζωντάνια.

*******

Τα ποιήματα του κόσμου


Όλη  μέρα δουλεύω σαν καλόγερος
Και το βράδυ τριγυρνώ σαν παλιόγατος
Που ψάχνει τον έρωτα..

Θα κάνω πρόταση στο Βατικανό να με αγιοποιήσει.

Στην πραγματικότητα 
απαντώ στην απάτη με την πραότητα. 
Βλέπω με το μάτι μιας εικόνας τους υπεύθυνους του λιντσαρίσματος.

Παρατηρώ τον εαυτό μου να σφάζεται 
με το γαλήνιο κουράγιο ενός επιστήμονα. 

Φαίνομαι να νιώθω μίσος
ενώ γράφω στίχους γεμάτους ακριβολόγα αγάπη.

Μελετώ την απιστία σαν ένα μοιραίο φαινόμενο, 
λες και δεν είμαι θύμα της.

Νιώθω συμπόνια για τους νεαρούς φασίστες

Και στους γέρους, 
που τους θεωρώ σχήματα του  πιο τρομερού κακού, 
αντιστέκομαι μόνο με τη βία της λογικής.

Παθητικός 
σαν ένα πουλί που τα βλέπει όλα πετώντας 
και στο πέταγμά του στον ουρανό 
έχει στην καρδιά του τη συνείδηση

Που δεν συγχωρεί.

*******

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%B9%CE%AD%CF%81_%CE%A0%CE%AC%CE%BF%CE%BB%CE%BF_%CE%A0%CE%B1%CE%B6%CE%BF%CE%BB%CE%AF%CE%BD%CE%B9


http://www.oneman.gr/keimena/diabasma/article1493142.ece

*******

** Νταγκ Άϊρλαντ : Αποκαθιστώντας τον Παζολίνι

http://www.zcommunications.org/restoring-pasolini-by-doug-ireland

Λαϊκή σοφία -- Μπερτόλδος-Μπερτόδουλος-Μπερτοδουλισμός

Μπερτόλδος

Αγροίκος και ασχημομούρης χωρικός, 

ήρωας της σάτιρας του Ιταλού Ιούλιου Καίσαρα Κρότσε (1550 - 1609), 

στο βιβλίο "Υψηλότατες Πανουργίες Μπερτόλδου" 

που ήταν μεταφρασμένο και πολύ διαδομένο στην Ελλάδα ως τον περασμένο αιώνα. 

Ο Μπερτόλδος προσπαθεί να μπει στην αυλή του βασιλιά, 

αλλά όταν ο βασιλιάς τον καλεί να γίνει αυλικός 

εκείνος του απαντά "ο ελεύθερος δε γυρεύει να γίνει δούλος". 

Ο βασιλιάς τον καταδικάζει σε θάνατο

γιατί με τις πανουργίες του έχει εξοργίσει όλο το παλάτι. 

Τελικά δεν θανατώνεται, γλιτώνοντας το θάνατο δυο φορές την τελευταία στιγμή. 

Γίνεται σύμβουλος του βασιλιά και βοηθά να ορθοποδήσει το βασίλειο.

Πέθανε από την καλοπέραση..

Ο Μπερτόλδινος, γιος του προηγούμενου, δεν είχε την εξυπνάδα του πατέρα του. 

Τα κατορθώματά του περιγράφονται σε άλλο βιβλίο του Κρότσε.
................

Μπερτοδουλισμός

Σημαίνει την πανουργία και τα δόλια τεχνάσματα 

που χρησιμοποιούνται για την επίτευξη  κάποιου στόχου. 

Ο όρος προέρχεται από τη σάτιρα του Ιταλού συγγραφέα 

Ιούλιου Καίσαρα Κρότσε (Giulio Cesare Croce), 

«Οι πνευματωδέστατες πανουργίες του Μπερτόλδου».

..........

Bertoldo, Bertoldino e Cacasenno της αναγεννησιακής Ιταλίας 

(«Πανουργίαι υψηλόταται Μπερτόλδου» 
του Ιταλού σατιρικού ποιητή Τζούλιο Τσέζαρε ντε λα Κρότσε,

 ανθολογημένα πρώτη φορά το 1620), 

............

από το slang.gr

 http://www.slang.gr/lemma/show/Mpertodoulos_604

.................

 http://it.wikipedia.org/wiki/Bertoldo,_Bertoldino_e_Cacasenno_%28Croce%29


http://books.google.gr/books/about/Bertoldo_Bertoldino_e_Cacasenno.html?id=7No-AAAAIAAJ&redir_esc=y 

..............

Βιβλίο

Ο Μπερτόλδος και ο Μπερτολδίνος
   
Συγγραφέας: Giulio Cesare Dalla Croce
Εκδότης: Εστία
Επιμέλεια: Άλκης Αγγέλου
 Έτος Έκδοσης: 01-1988

Στα μέσα του 17ου αιώνα, κάνει την εμφάνισή του στην ελληνική εκδοτική αγορά
Ο Μπερτόλδος και στον ίδιο χρόνο μέσα και Ο Μπερτολδίνος.
Με την εκδοτική παρουσίαση της Εστίας
γίνεται αφορμή για να διερευνηθούν τα σχετικά ερωτήματα,
όσα γέννησε η εντυπωσιακή υποδοχή του έργου
από το νεοελληνικό αναγνωστικό κοινό.
Μελετάται ακόμη το θέμα των «λαϊκών αναγνωσμάτων»
σε όλη την κλίμακα της διαδρομής τους: από τον εκδότη έως τον αναγνώστη
.......................

Δίσκος

http://www.lifestylebooks.gr/cd/soundtracks-and-theamata/kinimatografos/pagosmios/kommentia-i-i-pali-ton-horikon-ke-vasiliadon.product
....................

Κινηματογράφος 

1936
http://it.wikipedia.org/wiki/Bertoldo,_Bertoldino_e_Cacasenno_%28film_1936%29

 1954
http://it.wikipedia.org/wiki/Bertoldo,_Bertoldino_e_Cacasenno_%28film_1954%29

1984
http://www.imdb.com/title/tt0086954/ 

Μάνος Πάνου - " Αυτοσχεδιασμός σε ήχους jazz "

Όταν έρχονται οι μνήμες
Μας βρίσκουν πάντα εδώ
Γονυπετείς ικέτες

Στις χαρακιές του μυαλού
Εσύ που μ' έλειψες τόσο
Περπατάς αγέρωχα

Ο καταρράκτης μας όταν ξεκινάει
Μας ρουφάει
Χωρίς έλεος και χωρίς τέλος

Ποιος να ορίζει
Τη χαρά μας
Ποιος ο μεσεγγυητής της δικαίωσής μας, της στιγμής μας

Το δύσκολο
Είναι να ονειρεύεσαι
Τα πρωϊνά

Γλαυκός ουρανός
Κυανά πετάγματα γλαρόπουλων
Ατάκτως και απεγνωσμένως

Η μαστωδυνία
Είναι από τον πόνο της καρδιάς
Έρχεται από τα μέσα

Το ματζόρε
Κατέβηκε από μόνο του τα σκαλιά σιγά σιγά
Και άραξε στην ανέχεια

Η στιχομυθία
Έγινε με τον καιρό
Στιχοπλοκή

Η στλεγγίδα
Έχασε το σχήμα της
Από τη χρήση της πάνω στο πετσί μας

Η ώχρα του προσώπου μας
Από την Αναγέννηση ακόμη εχρησιμοποιείτο
Για καλλιεπείς πίνακες

Ότε και Όταν
Ότινος και Οτιδήποτε
Εμείς οι άλλοι

Τα ένζυγα μέσα
Ενέχουν
Σκοπιμότητα

Η ενδώσμωση
Του σύμπαντος κόσμου
Εντός μας

Η ανάκτηση
Της παιδικής μας ηλικίας
Ένα ξεφτυσμένο και ξεφτυλισμένο όνειρο

Χανόμαστε μεταξύ μας
Γιατί οι λέξεις μας
Δεν εδράζονται στον ίδιο ορισμό

Ανάλωση
Φύρα, απώλειες και αβυσσαλέες αποκλίσεις
Από την ορθόδοξη συνταγή

Μπροστά στο αναλόγιο
Και με όλα γραμμένα στη λεπτομέρεια
Δεν βγαίνει η φωνή μας

Αναμφήριστη
Η αμόλυντη και αμφίσημη
Ευπρέπειά μας

Η νοερή νίψις
Της νόησής μας
Δεν μας καθιστά εγρήγορους

Η ζωή μας όλη
Ένα φαγητό ανάλαδο
Με των άλλων τις ορμήνειες

Αχ, η νοσογόνος και ευεπίφορη ευδοκίμηση της γης
Μας αφήνει στο τέλος
Άστεγους και ορφανούς

Η μήνις των κραταιών θεών
Μας αναγγέλει ο μηνύτωρ
Είναι δικιά μας μήνις, μιαροί

Η πληρότητα, σκεφτήκατε ποτέ
Πόσο κενό
Εμπεριέχει;

O πρεπούμενος
Μας έχει κάνει ανηλεή ζημιά
Εμάς τους απάτριδες

Η μεσημβρία πώς ανέχεται
Το μεσοδόκιο
Ανάμεσα στις φτέρνες μας;

Οι άγγελοι δεν έχουν γειτονιά
Είναι πάντα μόνοι
Για να μας έχουν στην αποκλειστική κυριότητά τους

Η πυλαία φλέβα μας
Ενώνει εμάς
Και τους πεθαμένους μας

Αν είναι να πεθάνω
Προσφέροντάς σου ένα γάργαρο γέλιο
Ας είναι

Η αυλή και οι αλάνες
Έχουν στοιχειώσει
Και κάνουν σκαλομαρία στην πλάτη μας

Το μεσόνιο των ερώτων μας
Μέσα στο νου μας
Στήνει χορούς πτωματικούς

Τι νάναι η ευαισθησία άραγε
Νάναι η ανασφάλεια και η ορμή μας
Να ζούμε μέσα από άλλους;

Είχα έναν πυράκανθο
Να τον προσέχω
Και μου μαράθηκε χωρίς ένα αντίο

Σύνεση
Μέτρο και ισορροπία
Αυτά, και εμείς αλλού

Ποτέ μου δεν αγάπησα τη φύτρα μου
Κι όμως την αναζητώ αενάως
Αυτήν ως όλον και- αχ -ως ολοκλήρωση

"Ντροπή"
Ετεροπροσδιοριζόμενη
Αλλά αυτοπροσδιοριζόμενη από εμάς τους ριψάσπιδες, εν τέλει

Αποκάλυψη και φανέρωση
Των σπλάχνων μου
Δεν επιτρέπω σε κανένα ανακριτή μου

Το σπείραμα της συνείδησης
Δεν έχει τελειωμό και πόνο
Φτάνει σε εξωτικά αστέρια και συνεχίζει αδιαφορώντας για μας

Η τρεμεντίνα
Μας δίνει απλόχερα το τράτο
Να προτείνουμε κάτι άλλο

Άντεξα όλα τα τραχώνια
Δεν άντεξα όμως με τίποτε
Που μ' έδιωξες από το σπίτι σου

Σε διευκόλυνα σε όλες τις τράνσιτο μεταφορές σου
Όταν όμως κατάλαβα ότι τα τραίνα δεν ήρθαν ποτέ σε μένα
Άρχισα να πηδάω πάνω τους, τρώγοντας σανό και αναζητώντας σε

Πρόδωσα τους φίλους μου
Όταν ένιωσα σε δύσκολες στιγμές
Ότι είμουν φύσει μονήρης

Μονιά, με λέτε, με ένα κέρας
Όχι με δυο
Μομφές σ' εμένα; Τον μέγα αποκωδικοποιητή;

Ο σταυρός
Προέρχεται από το "ίστημι"
Και ίσως και από το "ιστίο"

Η ιστόρηση της ύπαρξής μας
Από τους επόμενους
Θ' αναφέρεται μόνο στους προγόνους μας

Θέλω να κοιμηθω
Σε μια ζεστή αγκαλιά
Και να νιώσω το γλυκερό σιωπηλό νερό και το πύαρ

Άδηλη αλλά και άρρητη και αδίσταχτη
Και αδηφάγος και αδήριτη
Η ανάγκη μου νάχω κάποιον να λέω "καληνύχτα"...

Χρήστος Φλουρής - " Θα πρέπει "

θα πρέπει να ήρθες όταν έπεσε το φως
σαν τον θαλασσινό αέρα να τρύπωσες απ’ τις γρίλιες
αλλιώς πώς να εξηγήσω την σαρωτική αταξία των χαρτιών
απάνω στο γραφείο, πώς τα’ ανακατεμένα μου μαλλιά
και το αρμυρό μου δέρμα;
και σίγουρα πέρασες πρώτα απ’ την αυλή
κι έσεισες τους βασιλικούς και χάιδεψες το γιασεμί
αλλιώς πώς να εξηγήσω την γλυκιάν οσμή
που συνεπήρε την όσφρησή μου;

θα πρέπει σίγουρα να με αγαπά πολύ ο θεός
αλλιώς γιατί να μπει στον κόπο
να μου παραδώσει κατ’ οίκον τη μνήμη σου
και μάλιστα σε ώρα προχωρημένη;
και πώς να εξηγήσω αλλιώς ετούτη
την πληρότητα που νιώθω
στο σώμα, στο μυαλό, στα συναισθήματα
ενώ εσύ είσαι μακριά;

θα πρέπει να με αγαπά πολύ το αδύνατον
αλλιώς πώς εξηγείται να είμαι εδώ
ανάμεσα στα μηρυκαστικά μου ποιήματα
αναμασώντας συνεχώς τα ίδια λόγια
και ταυτόχρονα να ελευθερώνομαι
μονάχα συλλαβίζοντας δρα-πέ-τευ-ση;
και πώς ενώ βρίσκομαι πια χιλιόμετρα μακριά
από την άρνησή σου
να με πονούν ακόμη μέσα μου βαθιά
λέξεις όπως το «μη», το «δεν», το "άσε με";

Γιώργος Λ. Οικονόμου

"Ποίημα -ταχυδρόμος"

Ποίημα -ταχυδρόμος
να χτυπάει το κουδούνι σου
και να του ανοίγεις
χωρίς δεύτερη κουβέντα.
.................

Η ελπίδα μου


Άργησα
να το καταλάβω..
Η αλυσσίδα μου
ήταν η ελπίδα μου.
.................

Τα τσιγάρα

Δυό δυό
ανάβω τα τσιγάρα
όπως τα κεριά
ένα για τους ζωντανούς
ένα για τους πεθαμένους.
.................

.."σποράκος"......Moments Of Life..

Καλωσορίζουμε ένα νέο μέλος σήμερα..

τον "σποράκο"

και τον ευχαριστούμε.. 

Γιάννης Στεργιόπουλος - " Μ ε ν ε ξ έ δ ε ς "

Θέα συμμετρική,
κυματισμός αρμονίας...
Θέση λυτρωτική
με νούφαρα σκεπασμένος,
στο νερό καρφωμένος.
Η ανάσα των αγγέλων
με στομφώδη ραθυμία
κι αίσθημα υποταγής
στην υποβολή της μνήμης,
σαγηνεύει κραδασμούς.

Στην αυθόρμητη τη ροή,
στις θεσπέσιες δονήσεις,
σε στιγμές συμμαζεμένες,
μοναχοί κουρνιάζουν μενεξέδες.
Σ' άγνωστες προοπτικές
παρασύρεται η νύχτα,
προσποίηση ευφορίας....
ευγένεια συγκινητική....
Σύνθετο όλο το άθροισμα
μ' οδυνηρή γοητεία,
θάμπωμα πυκνό
σκέπασε το πρόσωπο.

Τολμηροί παραλληλισμοί
και διχασμοί αισθημάτων,
τα βαμμένα στα μαύρα,
παράξενα μάτια σου,
το δικό μου το χάος.
Μέσ' τον τριγμό της φυγής,
μέσ' το βόμβο του τρένου,
στη σύγκορμη τη βουή
τα σώματα πεταμένα,
ριγμένα στην τύχη,
στην τρέχουσα υπακοή.
Τεράστια αγάλματα
βρίζουν τους ουρανούς,
φοβερίζουν θνητούς.
Κι οι μαργαρίτες θα λένε,
πότε όχι, πότε ναι,
στους μικρούς θεούς.

Ανδρέας Ζερμπίνος - " Ο Θάνατος Των Εραστών "

Δεν μπορώ να ξυπνήσω
είν’ ακόμα νωρίς
έχω μέρες να ντύσω
το ποτέ, το χωρίς.
Είχες κάποτ’ αδειάσει
στο κρεβάτι νερά,
ζαρωμένο κεράσι
και σπασμένα φτερά.

Δεν μπορώ να μιλήσω
με τυλίγει σιωπή
βρίσε με να δακρύσω
ένα στόμα η ντροπή.
Μ’ αγαπούσες θυμάμαι
σοκολάτα γλυκιά
τώρα κρύο και πάμε
σε σκοτάδια βαθιά.

Δεν μπορώ να σ’ αγγίξω
είσ’ αέρας πυκνός
περπατώ και θα τρίξω
μέσ’ στον κόσμο γυμνός.
Ήσουν πάντα τριγύρω
για να πίνω η πηγή
τώρα μάλλον θα γείρω
και γνωρίζεις φυγή.

Πελαγία Σ. Κουκίδου - " Φ ω τ ι έ ς "

 

σπάσε τις φωτιές
σβήσε τις σιωπές
κάνε να καώ, να μην πεθάνω

σπάσε τις ντροπές
μέσα μου και μπες
φλόγα θ`ανεβώ να σε ζεστάνω

μέσα σου γλεντώ
σαν φωτιά πετώ
σπίθα τρελαμένη ξεφαντώνω

τα φυλάω αν θες
σπάσε τις φωτιές
μη μ`αφήνεις μόνη μου..κρυώνω

θέλω να με θες
όπως τις φωτιές
κι όταν το τσιγάρο σου ανάψω

σπάσε τις φωτιές
κάνε προσευχές
μέχρι να με κάψεις, θα σε κάψω..

Αλεξάνδρα Θεοχάρη - " Τ ο Μ ο ν ο π ά τ ι "

Κράτα το χέρι μου, σου φώναξα..
Θυμάσαι ;

Είμαι ξυπόλητη,
θα γλιστρήσω..

έχει πέτρες - θα κοπώ..

..Σφίξε με..

Είναι ανηφόρα - κουράστηκα..

Κοίταζέ με στα μάτια..
δες την αλήθεια μου..

μην προχωρείς - πρόσεχε..

Δεν σε φτάνω - μην τρέχεις !
δεν είναι αυτό το μονοπάτι..
το δίπλα, θαρρώ
εκείνο με τ' άγρια γιασεμιά..

μην τα πατήσεις..

σταμάτα, σου φωνάζω..
μ' ακούς ;

μόνο
ο αντίλαλος της φωνής μου
ηχεί..

τώρα ξέρω ,
μπορώ να βγάλω κραυγή...

Βασίλης Σπανογιάννης - " 13 "

           13- στόματα
          ντιβάνι
              εμβόλιο- κονδυλώματα
             μαμά δεν πιάνει


       13- τρόπαιο
             μπαμπά αποτρόπαιο;

.....................

(Χριστίνα Γεραλή - αντί σχολίου)

Ταμπού (Βικιπαίδεια)

Ο όρος ταμπού προέρχεται από τις γλώσσες της Πολυνησίας
(λ.χ. Τόνγκα ή Φίτζι) και σημαίνει «απαγορευμένος».

Στην πρωταρχική του έννοια, αφορά πρωτόγονους πολιτισμούς
και σημαίνει το πρόσωπο ή το αντικείμενο που απαγορεύεται να πλησιάσει,
να αγγίξει, να κατονομάσει ή να χρησιμοποιήσει κανείς, επειδή θεωρείται ιερό ή μιαρό.
Το ταμπού θεωρείται μιαρό κι ακάθαρτο, προξενώντας κακό σ' όποιον έρθει σ' επαφή μ' αυτό.
Έτσι, λοιπόν ταμπού σε μια γενικότερη σημασία είναι κάτι το απαγορευμένο
με έννοια μαγική και δεισιδαιμονική.

Με ευρύτερη έννοια,
ο όρος χρησιμοποιείται σήμερα για να δηλώσει οτιδήποτε απαγορευμένο,
κυρίως οτιδήποτε αντιμετωπίζεται από την κοινωνία ως μη υπάρχον,
για λόγους ηθικής ή κοινωνικών προκαταλήψεων.
Συνεκδοχικά, αναφέρεται σε κάθε περιορισμό που επιβάλλει η κοινωνική ηθική,
 δηλαδή κάθε κοινωνική προκατάληψη.

Η λέξη ταμπού χρησιμοποιείται επίσης για οτιδήποτε το τέλειο,
που με κανένα τρόπο, δε δέχεται αμφισβήτηση ή τροποποίηση.

Timi Yuro - " Just Say I Love Him " - 1961

..αυτό, εκτός του ότι έχει αποκλειστεί σχεδόν παγκοσμίως

από τη στιγμή της δημοσίευσής του,

δεν το εμφανίζει ούτε το σύστημα..

οπότε, καταφεύγουμε στη λύση του συνδέσμου..

..αφιερωμένο στον Γιάννη Στεργιόπουλο..

http://www.youtube.com/watch?v=aFqjjagiLRw&feature=plcp

Self -Fullfilling Prophecy

..κι αυτό κινδυνεύει..

όχι από την ποσότητα των προβολών (μόλις 1000)

αλλά καθαρά για λόγους πνευματικών δικαιωμάτων της μουσικής μου επιλογής..

Babe Ruth - " Black Dog " - (1972)

..από τα πρώτα πρώτα βίντεο που έφτιαξα..με τα λάθη της απειρίας ορατά..

ας παίξει κι εδώ για την ιστορία 

αλλά και επειδή, στην Ελλάδα, όταν συμπληρωθούν 20.000 προβολές,

το you tube αποσύρει τις δημοσιεύσεις..(όχι όλες - επιλεκτικά)
και πλησιάζει δραματικά αυτή η στιγμή..14.428 προβολές έχει σήμερα..

Eltwn - " Μ ά θ ε "

Μάθε

Μάθε να περπατάς στα δάση
    να φέγγεις στην πυκνότητα του χρόνου
να μένεις μέσα στο σκοτάδι
να αντέχεις την κραυγή του πόνου

Μάθε στη μέθη να αγναντεύεις
την κάθε χαραυγή του νότου
   στα ανήλιαγα σοκάκια να διαβαίνεις
     να μπαίνεις μες στο άγνωστο του πρώτου

 

    Στοκχόλμη, 13 Σεπτεμβρίου 2012, Έλτωνας

Γιώργος Πολυμενάκος - Νίκος Καββαδίας - Καίσαρ Εμμανουήλ

Πώς ο Νίκος Καββαδίας παραδίδει στην αθανασία τον ποιητή Καίσαρα Εμμανουήλ

http://www.booksinfo.gr/contactbooksinfo/aboutus/bibliofagos/2007/kaisar.html 



 «Φαίνεται πια πως τίποτα - τίποτα δεν μας σώζει...»  
ΚΑΙΣΑΡ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ
........

Νίκος Καββαδίας
" Γράμμα στον ποιητή Καίσαρα Εμμανουήλ"


 
Ξέρω εγώ κάτι που μπορούσε, Καίσαρ, να σας σώσει.
Κάτι που πάντα βρίσκεται σ' αιώνια εναλλαγή,
κάτι που σχίζει τις θολές γραμμές των οριζόντων,
και ταξιδεύει αδιάκοπα την ατελείωτη γη.

Κάτι που θα 'κανε γοργά να φύγει το κοράκι,
που του γραφείου σας πάντοτε σκεπάζει τα χαρτιά·
  να φύγει κρώζοντας βραχνά, χτυπώντας τα φτερά του,
προς κάποιαν ακατοίκητη κοιλάδα του Νοτιά.

Κάτι που θα 'κανε τα υγρά, παράδοξά σας μάτια,
που αβρές μαθήτριες τ' αγαπούν και σιωπηροί ποιηταί,
χαρούμενα και προσδοκία γεμάτα να γελάσουν
  με κάποιον τρόπο που, όπως λεν, δε γέλασαν ποτέ.

Γνωρίζω κάτι, που μπορούσε, βέβαια, να σας σώσει.
Εγώ που δε σας γνώρισα ποτέ... Σκεφτείτε... Εγώ.
  Ένα καράβι... Να σας πάρει, Καίσαρ... Να μας πάρει...
Ένα καράβι που πολύ μακριά θα τ' οδηγώ.

Μια μέρα χειμωνιάτικη θα φεύγαμε.
-- Τα ρυμουλκά περνώντας θα σφυρίζαν,
τα βρωμερά νερά η βροχή θα ράντιζε,
   κι οι γερανοί στους ντόκους θα γυρίζαν.

Οι πολιτείες οι ξένες θα μας δέχονταν,
οι πολιτείες οι πιο απομακρυσμένες
  κι εγώ σ' αυτές αβρά θα σας εσύσταινα
 σαν σε παλιές, θερμές μου αγαπημένες.

Τα βράδια, βάρδια κάνοντας, θα λέγαμε
παράξενες στη γέφυρα ιστορίες,
για τους αστερισμούς ή για τα κύματα,
  για τους καιρούς, τις άπνοιες, τις πορείες.

Όταν πυκνή η ομίχλη θα μας σκέπαζε,
τους φάρους θε ν' ακούγαμε να κλαίνε
  και τα καράβια αθέατα θα τ' ακούγαμε,
περνώντας να σφυρίζουν και να πλένε.

Μακριά, πολύ μακριά να ταξιδεύουμε,
  κι ο ήλιος πάντα μόνους να μας βρίσκει·
εσείς τσιγάρα «Κάμελ» να καπνίζετε,
κι εγώ σε μια γωνιά να πίνω ουίσκυ.

Και μια γριά στο Αννάμ, κεντήστρα στίγματος,
--μια γριά σ' ένα πολύβοο καφενείο--
  μια αιμάσσουσα καρδιά θα μου στιγμάτιζε,
  κι ένα γυμνό, στο στήθος σας, κρανίο.

Και μια βραδιά στη Μπούρμα, ή στη Μπατάβια
στα μάτια μιας Ινδής που θα χορέψει
  γυμνή στα δεκαεφτά στιλέτα ανάμεσα,
  θα δείτε - ίσως - τη Γκρέτα να επιστρέψει.

Καίσαρ, από ένα θάνατο σε κάμαρα,
κι από ένα χωματένιο πεζό μνήμα,
  δε θα 'ναι ποιητικότερο και πι' όμορφο,
ο διάφεγγος βυθός και τ' άγριο κύμα;

Λόγια μεγάλα, ποιητικά, ανεκτέλεστα,
λόγια κοινά, κενά, «καπνός κι αθάλη»,
  που ίσως διαβάζοντάς τα να με οικτίρετε,
γελώντας και κουνώντας το κεφάλι.

Η μόνη μου παράκληση όμως θα 'τανε,

τους στίχους μου να μην ειρωνευθείτε.

Κι όπως εγώ για έν' αδερφό εδεήθηκα,

για έναν τρελόν εσείς προσευχηθείτε.

----------------------------------------

Πληροφορίες σταχυολογημένες από το διαδίκτυο:

------------------------------------------------------------------------------------

Η ποίηση του Εμμανουήλ τοποθετείται στα πλαίσια της ελληνικής μεσοπολεμικής ποίησης, 
ειδικότερα στους νεώτερους ποιητές της γενιάς του είκοσι 

(ανάμεσα στους Αλέξανδρο Μπάρα, Γιάννη Σκαρίμπα, Ορέστη Λάσκο, 

Κώστα Ουράνη, Νίκο Καββαδία και άλλους 

που ακολούθησαν εν μέρει τα χνάρια των Καρυωτάκη, Λαπαθιώτη, Φιλύρα, Άγρα κ.α.). 

Ο Κώστας Στεργιόπουλος διακρίνει στο έργο του δυο φάσεις, 

την πρωϊμότερη που κυριαρχείται από στοιχεία νεορομαντισμού και κοσμοπολιτισμού 

(στα χνάρια του Κώστα Ουράνη) 

και τη δεύτερη, που σηματοδότησε το πέρασμά του στο συμβολιστικό ρεύμα 
και την καθαρή ποίηση των Baudelaire, Valery, Mallarme, 

αλλά και του Απόστολου Μελαχρινού.

------------------------------------

Από το 1952 και μετά ασχολήθηκε αποκλειστικά με λογοτεχνικές μεταφράσεις.

Μετέφρασε το ΚΟΡΑΚΙ (THE RAVEN) του ποιητή Έντγκαρ Άλαν Πόε, 

ένα έργο σκοτεινό και δύσκολο 

και μάλιστα η μετάφρασή του θεωρήθηκε ίσως και η πιο επιτυχημένη, 

ενώ είχαν επιχειρήσει και άλλοι ποιητές να την αποδώσουν, όπως ο Κ. Ουράνης.

Κάποια περίοδο της ζωής του, πιθανώς είχε πέσει σε κατάθλιψη 

αλλά δεν αυτοκτόνησε*, όπως μπορεί να υπονοηθεί από το ποίημα του Καββαδία.

Οι ποιητικές του συλλογές είναι λιγοστές.

*..επισήμως αναφέρεται ότι πέθανε από σάκχαρο στο δημοτικό νοσοκομείο της Αθήνας.

..............................

http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/nikos_kabbadias/1933_marampoy_home.htm
 


http://www.snhell.gr/anthology/writer.asp?id=80



http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&cnode=461&t=171

http://jkpant.blogspot.gr/2009/02/blog-post.html


http://logotexnia-ch.blogspot.gr/2011/03/1910-1975.html 


http://www.os3.gr/arhive_afieromata/gr_afieromata_nikos_kavvadias.html#ergogarfia