Από μικρός ήσουν ο πρώτος μαθητής
Ήθελες κάτι να μπορείς να ξεχωρίζεις
Καφέ στα Εξάρχεια, αιώνιος φοιτητής
Επαναστάτης μιας ζωής που δεν ορίζεις
Μ’ όλα τα θέλω των γονιών σου συνεπής
σε μια καρέκλα στο Δημόσιο σαπίζεις
Απ’ τις ειδήσεις των εννιά βγήκες κριτής
Μια μαριονέτα με κουστούμι μου θυμίζεις
Για τα παιδιά σου ο καλύτερος μπαμπάς
Την φρουτοπία τους πουλάς στον Mickey Mouse
Τον σφουγγαράκη στην λαμπάδα τατουάζ
και σ’ ένα Jumbo παζαρεύεις τ’ όνειρά τους
Σήριαλ τούρκικα η σύζυγος κοιτά
Τρέχει ν’ αλλάξει εαυτό μες στις κομμώσεις
Ουρλιάζει ο Φοίβος στα ηχεία του σεντάν
μα αυτό το δάνειο αργείς να το πληρώσεις
Μισείς αυτούς που έχουν τάφο ρεζερβέ
κι αυτούς που ανοίγουνε στον Πλούταρχο μπουκάλι
στα «ΝΕΑ» βγάζεις προσφορά τον ναργιλέ
κι αργά γυρίζεις προς εσένα την σκανδάλη
Κοίτα πως πέρασε ο καιρός εκεί ψηλά
και δεν σε νοιάζει πια για σένα τι θα πούνε
κανείς δεν έψαξε ποιος ήσουν τελικά
μα όταν λειώσουνε τα χιόνια θα σε βρούνε..
Τώρα ζηλεύεις τον παππού που’ χει μια βάρκα
και μια καλύβα που κοιτάει προς την δύση
Τι κι αν δεν πρόλαβε της σύνταξης τα φράγκα
και μόνο αγάπη στα εγγόνια του θ’ αφήσει..
Μια φωνή μου είπε απόψε πως θα φύγω
μέσα στο όνειρο που μπήκα, να κρυφτώ
Ίσως να βρήκα πια τον τρόπο να ξεφύγω
απ’ της ζωής μου το θλιμμένο μυστικό
Τα μαύρα μου φτερά θα σιδερώσω
και την σκιά μου θα φιλήσω σταυρωτά
τις άδειες τσέπες με τσιγάρα θα φορτώσω
και με της μάνας τα μικρά ζαχαρωτά
Βγάλε τα ρούχα σου, επάνω σου να γείρω
και στον ιδρώτα σου για λίγο να λουστώ
μέσα στην κόλαση το μύρο σου να σπείρω
και στα λουλούδια του την άνοιξη να βρω
Το χνούδι του κορμιού σου ν’ ακουμπήσω
με δάχτυλα που νοιώσαν την βροχή
Της μοναξιάς την ομορφιά να ψηλαφήσω
προτού ξυπνήσω στης αλήθειας την σιωπή
Θέλω την ώρα που η στιγμή θα με λυγίζει
να σου ραντίζω με αλάτι τα μαλλιά
κι ο αέρας που την πόρτα θα χτυπήσει
να σε ξυπνήσει όταν θα’μαι μακριά…
Σαν μεθυσμένο ξωτικό θα τριγυρίζω
μέσα στους τόπους που γερνάνε οι καιροί
μ’ ένα σταυρό μπρος στο λαιμό για να ελπίζω
χωρίς να έμαθα ποτέ μου το γιατί
Θέλω να αργήσεις να με βρεις για να σου λείψω
και να προλάβω να σου κάνω μια γιορτή
Κι αν την δροσιά απ΄ τη σκιά σου ξαναγγίξω
ίσως να ήμαστε για πάντα πια μαζί..
Λιγνά ζουμπούλια που παγώνουν στα περβάζια, χυμένο γάλα η ομίχλη στις πλαγιές, μπρος στα βλαμμένα κόκκινα φανάρια καμμένα λάστιχα οδηγούν τις Κυριακές. Ο αφρός της μπύρας ξεχειλίζει στο ποτήρι, στα μπαρ οι άνδρες πως φοβούνται τη σιωπή, δεν μου έχεις κάνει ποτέ χατήρι, να 'ρθεις για λίγο να τα πούμε μια στιγμή. Έστω για τρεις κουβέντες μαύρες μεθυσμένες, στην ευγλωττία του αλκοόλ θα κρεμαστώ, με νικοτίνη δηλητηριασμένες τις πιο κρυφές αναστολές μου ξεπερνώ. Σαν τον στρατιώτη με το σάκο του στον ώμο, το τελευταίο δρομολόγιο καρτερώ, έχω μπροστά μου άπειρο χρόνο, σε σιδερένιες νύχτες τρένων να χαθώ. Θα βγάλω της στιγμής πικρή φωτογραφία, για φόντο θα 'χω την αιώνια σκηνή και η παλιά μας η ιστορία, θα ξαναγεννηθεί και πάλι απ' την αρχή. Γιάννης Στεργιόπουλος Κατερίνη 5-2-2013
Σπάταλες ευχαριστίες και ευγνωμοσύνη μπλέκονται με λέξεις που ξεσχίζουν την καρδιά, σύντομη διάλεξη, ωδή στην καλοσύνη, με σπασμένο σκελετό στα μάτια μου, γυαλιά. Το κεφάλι μέσ' τα δυό μου χέρια πως βουίζει, η έπαρση τ' αδύναμου μυαλού φεγγοβολά, μεγαλοπρεπής αναίδεια να ξεχειλίζει και το λαγοπόδαρο καμένο στη φωτιά. Αποτελεσματική επαγρύπνηση θ' απλώσουν σιδερένια κιγκλιδώματα π' έχω μπροστά, μνήμες ζωντανές και τύψεις πάλι θα κλειδώσουν, όλη τη ζωή μου, φαύλο κληροδότημα. Τις ελπίδες μου τις φετινές δεν θα τις σώσουν μάρμαρα με ανακατωμένα χρώματα, τα φανερωμένα μυστικά θα με προδώσουν και εσύ γυρνάς το βλέμμα και κοιτάς μακριά.
Μιλώ σιγά, εμπιστευτικά στον εαυτό μου, πνίγεται η φωνή του μανιασμένου τρόμου, τα ωρυόμενα φαντάσματα του δρόμου, να τα εμπρός μου. Στις αυλακιές του χωματόδρομου πεσμένος, σε δένδρα κούφια και δαιμονικά χωμένος, με ομίχλες νοτισμένες το πρωί ντυμένος, παγωμένος. Παλιός αγαπητικός, τραυματισμένος αμνός, δυσεύρετος θησαυρός στα έγκατα του φόβου κρυμμένος κι ο προσφιλής δαίμονας μ' αγκαλιάζει, με μάτια κάρβουνο μ' αναγκάζει, τις εντολές να πατήσω διατάζει κι ήδη το χέρι μου μ' αίμα στάζει. Στον άδειο γαλανό ουρανό θα επιστρέψω, τη δύσκολη αγαλλίαση θα αγκαρέψω και με μπλοκάρισμα το νου θα καταστρέψω, θα αχρηστέψω. Κι ίσως να πω πως ξαναβρήκα την καρδιά μου αφού να ζω θα έχω μόνο τ' όνειρά μου, κόστος μεγάλο που πληρώνω έρωτά μου, στα στερνά μου. Κριός πολιορκητικός και γοερός ο σπασμός, δυσάρεστος συνοδός ο ήλιος στέκει μαρμαρωμένος, στου πόνου το πικρό το εργαστήρι λεπίδι παίρνω για χαρακίρι, το τελευταίο κρασί στο ποτήρι, θα μου το κάνεις αυτό το χατήρι. Γιάννης Στεργιόπουλος Κατερίνη 30-1-2013
Ανεξέλεγκτο πάθος κι ορμή, μπερδεμένο κουβάρι δίχως αρχή, καμπουριασμένο τέρας με τρομάζει κι ο δίκαιος πατέρας μ' αγκαλιάζει. Με οδηγεί μην πέσω σ' ολισθηρή παρέκκλιση, μου εξηγεί πως να δεχθώ την πρόκληση. Μεγάλο δράκο να σκοτώσω, το πείραμα να αποτελειώσω, το φάντασμα στο μαξιλάρι να σφίγγει αργά το χαλινάρι, το φωτοστέφανο τ' αθώου, τα μάτια του σφαγμένου ζώου, στη μάχη περικυκλωμένο, τρελό και εκμηδενισμένο. Σκορπώ και λάμπω, σαν άστρο λάμπω και μ' άγρια πάλη, σε παρακάμπτω? Στον ήλιο κράνος που γυαλίζει, πέφτει, σηκώνεται, τρεκλίζει με εκδικητικές ουσίες γυαλιστερές μου οπτασίες. Λογαριασμούς και χρέη κλείνω, τη χαραγμένη μνήμη σβήνω, γεμάτος είναι ο ταύρος βέλη, τον κουβαλάνε δυό αγγέλοι, μεγαλοφυία σπαταλημένη, αξιοπρέπεια ταραγμένη. Μα γιατί Θεέ μου, τον Ιώβ σου τυραννάς, γιατί? Μεγάλος και καταραμένος, σε στενοσόκακα θαμμένος, Χριστός στο στήθος λαβωμένος στα γόνατά μου ακουμπισμένος, με ευλάβεια γέρνει νικημένος, με κόκκινο χρωματισμένος, πρώτη φορά ευτυχισμένος, αβάσταχτα αγαπημένος. Πιστός φρουρός μου και σύντροφός μου, σαν άγριο θεριό βροντά ο ουρανός μου. Γιάννης Στεργιόπουλος Κατερίνη 24-1-2013
..με την πολύτιμη βοήθεια του Γιώργου Πολυμενάκου.. ...............................................................
Τίτλος : Είναι θάλασσα η καρδιά από το Άλμπουμ : Εκείνος + Εκείνος ~ Στη θάλασσα του χρόνου ( FM RECORDS 1998 ) Στίχοι : Νίκος Καλλίνης Μουσική : Νίκος Καλλίνης
"Ιδιωτική ηχογράφηση. Ευχαριστούμε τον Γιάννη Ζαφείρη που φρόντισε για την ηχογράφηση του τραγουδιού"
" Είναι θάλασσα η καρδιά "
Αχ, είναι θάλασσα η καρδιά και στα πλατιά της τα νερά ερωτευόμαστε.. Αχ, είναι θάλασσα η καρδιά και τα υγρά της μυστικά ονειρευόμαστε..
Και δεν υπάρχουν άγκυρες γερά να μας κρατάνε κόντρα στα κύματα που στο χαμό, μας πάνε..
Αχ, είναι θάλασσα η καρδιά στα ρεύματά της σαν παιδιά παρασυρόμαστε.. Αχ, είναι θάλασσα η καρδιά κι εμείς χαμένοι στ' ανοιχτά περιπλανιόμαστε..
( ένας χρόνος από τον θάνατο του Θόδωρου Αγγελόπουλου )
πονά η χώρα, μα γελά σα την πιστεύεις
κι εσύ την πίστεψες και έμεινες κοντά της
για να νταντέψεις τα καημένα γηρατειά της
και να σου δώσει παραμύθια που λατρεύεις
εκεί σε βρήκα, σε αταίριαστο μπουλούκι
κάποιοι πεθάναν κι άλλοι πίνανε κρασί
μα εσύ έπινες νερό απ`το μουσλούκι
και σε μια αλάνα πάλι σκάρωνες γιορτή
κι όμως, τελειώνουν οι γιορτές τόσο μοιραία
κάποτε σβήνουν τα πολύχρωμα λαμπιόνια
κι ένας Γενάρης σου χαρίζει όλα τα χιόνια
για σκηνικό, από εκείνα τα ωραία
αλλά δε ζεις, κάπου σε κόψανε στη μέση
νύχτα το γύρισμα, σκοτείνιασε η ζωή σου
πήρες τα πλάνα αμοντάριστα μαζί σου
και ούτε δάκρυ δεν μπορεί να τα χωρέσει..
Το μεγάλο που βλέπεις, αν δεν είναι το άθροισμα των μικρών,
είναι σίγουρα δημιούργημα ελαχίστων (…).
Το μικρό, το ασήμαντο, το ελάχιστο.
Αυτό που πάνω του στηρίζονται όλα.
Αυτό που δημιουργεί τη ζωή.
Κοντά στην περιοχή του Τίποτα και του Κάτι.."
(Από χρονογράφημα του Φώτη Αγγουλέ, με ψευδώνυμο «Σπέρος», Χιακός λαός, 19/4/1961)
πηγή : aplotaria.gr
* Το άρθρο αυτό πρωτοδημοσιεύθηκε, μαζί με ένα χρονολόγιο των βασικών
σταθμών της ζωής και της ποίησης του Φώτη Αγγουλέ, στο περιοδικό NEMECIS, τεύχος 115, 2012
Νάμαι, ξανάρθα πίσω.
Κι έχω τραγούδια να σας πω πολλά
μα πριν σας τραγουδήσω,
πού είν’ τα κρίνα;
Πού είν’ τα γιασεμιά;
Έχω μια θλίψη να κοιμίσω. .
***
Όταν ξεκίνησα το αφιέρωμα στη ζωή και το έργο του Φώτη Αγγουλέ,
διαπίστωσα ότι στο διαδίκτυο υπάρχει εκτενέστατο, θαυμάσιο και ακριβέστατο υλικό..
Για όσους έχουν την υπομονή και επιθυμούν να διαβάσουν
τα πολύτιμα αυτά, σπαρακτικά και τόσο επίκαιρα στοιχεία
για τη ζωή και το έργο του πολύ ιδιαίτερου ποιητή μας,
παραθέτω πηγές και συνδέσμους στο τέλος του αφιερώματος..
***
αγγουλές : παρατσούκλι που σημαίνει παλληκάρι..
***
Φώτης Αγγουλές ~ Ποιήματα
Στη μάνα μου
Εχτές επάσκιζα να βρω
τρόπο να κλέψω από το δράκο
για σε, τ' αθάνατο Νερό,
για σε, που πας να μπεις στο λάκκο.
Και τώρα ψάχνω για να βρω
τρόπο, να πω ένα μοιρολόι,
απ' τον καημό μου πιο πικρό,
τον πιο πικρό κι απ' την αλόη.
***
Ναγκασάκι
Ε, Τσάρλυ, τραβήξου από τον ήλιο..
Σήμερα, έπεσε η Ατομική
Σήμερα, στα λιμάνια,
οι σωματέμποροι και οι πορτοφολάδες
μπορούν να περηφανεύονται
που δεν έγιναν Εφευρέτες..
Σήμερα, θα μπορούσε να λέει στην προσευχή της μια πόρνη: "Θεέ μου, σ’ ευχαριστώ, που δεν γέννησα"..
***
Ο Δρόμος μας
..Ας μην ήρθατε πίσω
κι ας μη φτάσατε πουθενά..
ο δρόμος μας αρχινά
από 'κει που ο δικός σας τελειώνει..
***
Στην ιστορία
Έλληνες ήρθαν πάλι…
Η θάλασσα τούς ξέβρασε στις ανατολικές αχτές,
προχτές.
Βγήκαν πνιγμένοι στη στεριά και παραμορφωμένοι,
πρησμένοι σαν τουμπιά και μελανοί,
μα όσο κι αν τόκρυψε η νυχτιά το δράμα τους να μη φανεί,
το νόημα βγαίνει.
Τον ξέρομε τον ένοχο, είναι γνωστή η αιτία…
Στα φαγωμένα μάτια τους κοίταξε μέσα και θα δεις
μια χαλασμένη πολιτεία.
Μα μην τους θάψετε, γιατί, θα χάσει σχήμα η Φρίκη.
Κι όταν γραφτεί η ευγενικιά φασιστικιά ιστορία,
έτσι, πρησμένους, βάλτε τους κι αυτούς σε μια προθήκη.
***
Όαση
Σαρκάζει σαν παράφρονη, με καγχασμό η ψυχή μου,
τ’ άστρινα μάτια σου, ουρανέ, που κλαίν με δάκρυα φωτεινά,
πάνω απ’ το καραβάνι μας που η δίψα το περιπλανά
για μια ποθούμενη Όαση στη μέση της ερήμου.
***
Μην καρτεράτε
Μην καρτεράτε να λυγίσουμε
μήτε για μια στιγμή,
μήδ' όσο στην κακοκαιριά
λυγά το κυπαρίσσι.
Έχουμε τη ζωή πολύ,
πάρα πολύ αγαπήσει..
***
Επίλογος
Το σπαραγμό σου, Ελλάδα μου, ποια νύχτα θα μου κρύψει;
Ποιος πόνος θα μου πει;
Ξεπέρασα τον πόνο πια και τη βαθιά μου θλίψη,
κι έφτασα στη σιωπή.
Και στέκω εμπρός σ’ ένα σωρό ρημάδια και συντρίμμια,
κι ούτε μια δέηση να πω μπορώ, και ούτε μια βλαστήμια..
***
.. "ο Θεόφιλος της ποίησης", όπως με ακρίβεια έχει χαρακτηρισθεί..
*** Τώρα μ' αρέσει να μιλώ
για ό,τι έχει πεθάνει.
Αλήθεια, τι γλυκιά ηδονή,
να ξανανοίγεις μια πληγή
παλιά, που πάει να γιάνει..
***
Απόσπασμα από το βιβλίο της Έλλης Παπαδημητρίου «Φώτης Αγγουλές», Κέδρος 1975
και Κέδρος 1978 ( β’ έκδοση) σε επιμέλεια της Έλλης Παπαδημητρίου..
Το βιβλίο αυτό πωλείται ως σπάνιο στο διαδίκτυο..
[...]Μας τηλεφωνήσανε ένα πρωί ότι βρέθηκε νεκρός στο «Κολοκοτρώνη»
με το δρομολόγιο από Χίο προς Πειραιά,
τη νύχτα 26 προς 27 Μαρτίου 1964, στο διάδρομο της τουριστικής.
Η νεκροψία έδειξε πνευμονικό οίδημα.
Συμφωνήσαμε πώς έπρεπε να ταφεί στη Χίο, αυτό θα ήθελε και κείνος.
Ταριχεύτηκε λοιπόν μέ φροντίδα της ΕΔΑ
και στις 30 Μαρτίου τον συνοδέψαμε απ' το Νεκροταφείο στο πλοίο.
Το φέρετρό του στ' αμπάρι καταστολισμένο - πάλι αμπάρι σού έμελλε -
τον χειροκροτήσανε οι φίλοι στην προβλήτα, όπως είναι το έθιμο
και τον συνοδέψανε τέσσερις αποσταλμένοι.
Η κηδεία επίσημη, μ' έξοδα του Δήμου και μουσική.
Μερικοί παραπονέθηκαν - γιατί να μην κάνουνε αυτοί τα έξοδα, λέγανε «... είμαστε φίλοι...», χτυπούσαν το στήθος τους, δείχναν την καρδιά τους, θλίψη αντρίκια ομηρική.
Άλλοι λέγανε πώς αν είχε ο Φώτης τα μισά λεφτά που πήγανε στο ξόδι του
θα περνούσε πλούσια ένα χρόνο.
Στο τέλος μερικοί κοντινοί αρπάξανε το φέρετρο στα χέρια και τον κατεβάσανε στον τάφο.
Η άνοιξη κι ο ήλιος της λάμπρυνε τα σωριασμένα στέφανα
και τα σκυμμένα κεφάλια εκεινών που μείνανε πίσω δε φεύγανε...
Αγαπητέ μου Στεφανή,
στη Νέα Γουινέα, οι πεθαμένοι
στήνουνται σαν αντρείκελα στην άκρη
κι ως να ’ναι αμαρτωλοί και ντροπιασμένοι,
αντί για δάκρυ,
κι αντί, για το χαμό τους, μοιρολόι,
περνάει το συγγενολόι
και τους δέρνει…
Τους δέρνουνε κι οι φίλοι τους κι οι ξένοι
και φεύγουνε ταπεινωμένοι
της Νέας Γουινέας οι πεθαμένοι.
Και να σου πω, καλέ μου Στεφανή,
τη νύχτα αυτή με τυραννεί
παράξενη μια ιδέα
πως, ίσως, να ’μαστε εμείς οι διψασμένοι
της Λευτεριάς, του Δίκιου, της Στοργής
και της Ζωής που πάει χαμένη.
Ναι, μου περνά αυτή η ιδέα
πως είμαστε από τη Νέα Γουινέα
κι είμαστε βρικολακιασμένοι..
***
Η φωτογραφία είναι από τοαρχείο του Τριαντάφυλλου Μυλωνά (ανηψιός Αγγουλέ)
..η σοφή, ταπεινή, ήρεμη ποίηση του Φώτη Αγγουλέ σε μια αντίστοιχα εξαιρετική οπτικοποίηση από τον Ανδρέα μας..
Στο χωρισμό της - Αναστασία Μουτσάτσου
Οπτικοποίηση : Ανδρέας Ζερμπίνος (AndreasLark)
Μουσική: Παντελής Θαλασσινός
Ποίηση: Φώτης Αγγουλές
cd: Στους Άγιους Τόπους Της Καρδιάς, 1996
***
Θα φύγω
Για ένα ταξίδι θα φύγω - ποιος το ξέρει; Μ` ένα καράβι; με φτερά πουλιού; μ` ένα μαχαίρι; ……………………………………………………………… Κι αν είναι οι νύχτες όμορφες πολύ και το νησί μου στις μυρωδιές του Γιασεμιού και του Διατσίντου είναι λουσμένο, τόσο πολύ με πίκραναν κι οι ξένοι κι οι δικοί μου, που εγώ δεν έχω ν` αγαπώ τίποτα εδώ και να προσμένω..
Η νύχτα έπιασε νωρίς στους τρεις δρόμους μπροστά
κι οι φοβισμένες οι σκιές προβάλλουν στη σειρά,
επείγουσας ανάγκης βάρδια, ύλη σκοτεινή,
στην άστεγη τη στάση επιβάτης στη γραμμή.
Το μπράτσο μου γραπώνεις με υπέρτατη σπουδή,
ερήμην μου με διάλεξες γι' αυτήν την εκδρομή,
μ' ευαισθησία εγγυημένη, συνέπεια σπάνια,
στρατολογήθηκα στο σώμα, στα όπλα ζώθηκα.
Αστροφωτισμένος, ταλαιπωρημένος, ήρωας τρανός.
Τα φώτα ταλαντεύονται σε σχήματα θαμπά,
χρωματισμένα κόκκινα πετράδια ψεύτικα,
στην πέτρα εικόνες σκαλισμένες λιώνουν στη βροχή,
υπάκουος ακολουθώ μορφή γοητευτική.
Ερήμην μου η άφιξη μα ηγεμονική,
στο δίσκο το κεφάλι μου, τιμή ιπποτική,
στα φωτισμένα συντριβάνια η μπάντα ξεψυχά,
παιάνες λυπημένους παίζει και μοιρολογά.
