Καλή Πρωτομαγιά

και 

Καλή Ανάσταση

 Artist: John William Godward ~ Summer Flowers

Completion Date: 1903  -  Style: Neoclassicism

Genre: genre painting - Technique: oil

Material: canvas - Dimensions: 45.1 x 41 cm

Gallery: Private Collection
 

Γιώργος Δημακάκος ~ Όμορφος κόσμος

Τετάρτη πάλι, κι η ζωή φτάνει στη μέση

Τριγύρω ψάχνω αναπτήρα και κλειδιά

 Το κινητό πάντα ανοικτό, είπες θα πάρεις

     Της μίας χρήσης οι στιγμές και τις τζογάρεις

Ό,τι με σκότωσε αρχίζει να μ’ αρέσει

Αυτό που είμαι, μου ταιριάζει τελικά

Έχω αρχίσει να γυρνώ μες στα κανάλια

Λαθρεπιβάτης στου γυαλιού την εποχή

 Η μοναξιά που μ’ ακουμπά δεν έχει χρώμα

γι’ αυτό στο τίποτα αντέχω λίγο ακόμα

Αυτούς που φύγανε για άγνωστα λιμάνια

πόσο τους ζήλεψα σαν έφτασε η βροχή

Βγαίνω απ’ το σπίτι, θέλω λίγο να ξεφύγω

κι ένας ζητιάνος με ρωτά για ένα τσιγάρο

Τριγύρω φάτσες με χαμόγελα θλιμμένα

κι ένα αμάξι με παράθυρα σπασμένα

Αυτός ο δρόμος πώς στενεύει λίγο λίγο

Στον ουρανό φτάνει μονάχα ένα φουγάρο

   Γι’ αυτό η πουτάνα η συννεφιά δε λέει να σβήσει

και τους γιακάδες μου σηκώνω μες στο κρύο

Μες στης πλατείας το ρολόι ο χρόνος τρέχει

    για όλους αυτούς που πια κανείς δεν τους προσέχει

Πάλι δεν πρόλαβες να πεις ούτε ένα αντίο

και δεν αφήνεις ό,τι μένει να μ’ αφήσει..

Γιώργος Δημακάκος ~ Προσοχή στο κενό

 

Γραμμή Ομόνοια – Πειραιάς, κοντά στις δέκα

Τριγύρω φώτα, τρομαγμένα ξωτικά

Στα σπίτια οι πόρτες τους κλειστές κι αναρωτιέμαι

πόσα είναι αλήθεια της ζωής τα μυστικά

 

Με μαύρο σπρέι κάποιοι πάλι μου φωνάζουν

Μα δεν ακούω, έχει θόρυβο πολύ

Μες στο βαγόνι οι μοναξιές ματιές αλλάζουν

στα ίδια σώματα, το βράδυ, το πρωί

 

Μία στο τούνελ, μια στο φως, τι σου θυμίζει;

Ίσως τις νύχτες και τις μέρες που περνούν

Οι σκάλες τρέχουνε μπροστά κι όμως διστάζεις

και οι φωνές απ’ τα μεγάφωνα γελούν

 

Πόσο κρατάει μια στιγμή μες στο βαγόνι;

Κανείς δεν μπόρεσε στ’ αλήθεια να μου πει

Ποιος απ’ τους φόβους μας κρατάει το τιμόνι;

Ίσως αυτός που ακουμπάμε πιο πολύ

 

Δεν με τρομάζουν οι σταθμοί που’ χουν περάσει

αλλά αυτοί που περιμένουν να με βρουν

Εσύ κατέβηκες νωρίς, μ’ έχεις ξεχάσει

 κι εγώ θα βγω πριν απ’ αυτούς που μ’ αγαπούν..

Γιάννης Στεργιόπουλος ~ " Τα απομεινάρια εκκολάπτονται αχνά "

Η Πρώτη Ποιητική Συλλογή
του Γιάννη Στεργιόπουλου
σε ηλεκτρονική μορφή
φιλοξενείται
στον ιστοχώρο texni.org


http://texni.org/literature/item/83-ta-apomeinaria-ekkolaptontai-axna



 Το έργο που κοσμεί το εξώφυλλο
είναι της Ζωής Στεργιοπούλου-Ρίζου,
ονομάζεται  "Ψυχή"
και είναι μικτή τεχνική σε ξύλο

***

Η θλίψη

 

Δεν ξέρω τι θα χάσω,
κοντά σου αν δε φθάσω.
Δεν, μη--δεν..
Πώς να σε ξεχάσω.

Θα κατεβάσω το καπέλο μου
στα μάτια, να φανούν
ανύποπτες εικόνες,
παρελθόν δειλό, παρόν στη θλίψη.
Θ' ανοίξω λίγο χώρο ν' απλωθεί
η καρδιά μου, να χαθεί
το μούδιασμα του κοιμισμένου
ταξιδιώτη από τη θλίψη.

Δεν θέλω να σε πιάσω,
φοβάμαι μη σε σπάσω.
Δεν, μη--δεν..
Δεν θα σ'αναγκάσω.

Μ' άσπρα φτερά και ράμφη κίτρινα
πουλιά μου, πάρτε μου
τις τόσες Ερινύες,
τις αμφιβολίες π' έχει η θλίψη.
Σε κορυφή ασυντρόφευτη θα βγω,
με πρόσκαιρης χαράς
αντίσταση αραγμένη,
που επιπλέει ασάλευτη στη θλίψη.

Θέλω να ξαποστάσω,
σε λίγο θα σχολάσω.
Ναι, μηδέν.
Ναι, θα με κρεμάσω..

***

Ο από μηχανής θεός

Γύρισες πίσω
μ' ένα ασημένιο μεγάλο αεροπλάνο,
από αλήτικη ελευθερία
πέρα στης πόλης την αμαρτία,
στη ραβδωτή κίτρινη άμμο πεθαμένος,
πάνω ένας γλάρος ξαφνιασμένος,
μάτια γεμάτα αγωνία.

Μες την κατακόκκινη ηδονή
των εραστών πάλι πεθαίνω,
σε σκοτεινή κορφή πυραμίδας,
μέτρα εκατό, μακρύ σταυρό να κουβαλάω,
αρχαίος ήρωας μυθικός, σπαρταράω.
Κουρελιασμένο, καμμένο δέρας Τυφλίδας.

Ο από μηχανής θεός να λείπει,
στο έργο παίζω μόνο εγώ.

Είχα καιρό να βγω πάλι στη σκηνή,
στον πρώτο ρόλο πάντα εσύ,
με μια σπρωξιά προς το σπαθί,
στην αίθουσα του θρόνου, χαμένος,
στα δόκανά σου πιασμένος.

Πέταξα ψηλά
μ' ένα ασημένιο, μαζί σου, αεροπλάνο,
για αλήτικη ελευθερία
μέσα στης νύχτας την αναιμία,
ζωγραφιά ξασπρισμένη, μια μουτζούρα η ζωή μου,
τη σπασμένη ψυχή μου
ξανακολλώ μ' άσπρη ταινία.

Στη σειρά ραδιόφωνα να παίζουν στον χρόνο,
μονάχα μια πράξη στο έργο
της χαμένης ελπίδας,
πλάκωσε η νύχτα, αστέρια αχνά σιγά ακουμπάω,
τη λάσπη για ρούχο στο κορμί μου φοράω.
Στραβός ο δείκτης της δικής μου πυξίδας.

Κι ο από μηχανής θεός προστάζει,
δικό σου πάλι το κοινό..

Γιάννης Στεργιόπουλος ~ Τα απομεινάρια εκκολάπτονται αχνά

Η Πρώτη Ποιητική Συλλογή
του Γιάννη Στεργιόπουλου
σε ηλεκτρονική μορφή
φιλοξενείται
στον ιστοχώρο texni.org


 Το έργο που κοσμεί το εξώφυλλο
είναι της Ζωής Στεργιοπούλου-Ρίζου,
ονομάζεται  "Ψυχή"
και είναι μικτή τεχνική σε ξύλο

http://texni.org/literature/item/83-ta-apomeinaria-ekkolaptontai-axna

 

Βασίλης Λαλιώτης ~ Στην Απουσία της Ποιητικής

 

Πηγή : http://www.poiein.gr/archives/20813/index.html

«Στην Απουσία της Ποιητικής»

Βασίλης Λαλιώτης


Κάποτε, πριν μια εικοσαετία πάνω κάτω,
η ποιητική και η εντρύφηση στην ποιητική
αποτελούσε αναπόσπαστο μέρος της ενασχόλησης με την ποίηση
και τη λογοτεχνία γενικότερα.
Η έκδοση ενός βιβλίου για την θεωρία της λογοτεχνίας
αποτελούσε γεγονός κομβικό στην ίδια την καθημερινότητα της λογοτεχνίας.
Όταν κυκλοφόρησε η Αγωνία, (άγχος, κατά άλλους)
της Επίδρασης του Χάρολντ Μπλουμ, για να φέρω ένα παράδειγμα,
οι συζητήσεις έδιναν κι έπαιρναν σε σύνολο το λογοτεχνικό τύπο.
Μετά την κατάρρευση των ανθρωπιστικών σπουδών πανευρωπαϊκά,
που εδώ πέρασε στα ψιλά, διότι ακόμα ίσχυε η επετηρίδα των διορισμών στην εκπαίδευση,
συνέβη σιγά σιγά μια απομάκρυνση της λογοτεχνικής θεωρίας
από την καθημερινή ζωή στην πανεπιστημιακή αίθουσα,
με τη συνακόλουθη εργαλειακή της υποβάθμιση. 
Τώρα η λογοτεχνική θεωρία είναι για να παίρνεις βαθμό,
δεν είναι τροχείο ευαισθησίας και αντίληψης της λογοτεχνίας.
Αυτό σε συνδυασμό με την εμφάνιση του ευπώλητου,
την κατάρρευση της κριτικής σε παρουσιάσεις
και τη χυδαιότητα του επερχόμενου βιογραφισμού,
έφερε κάθε θεωρητική λογοτεχνική απασχόληση στην διαδοχή μόνο αφιερωμάτων σε ονόματα.
Αφρώδη κείμενα που δεν έπαιξαν κανένα ρόλο στη πρόσληψη των συγγραφέων
για τους οποίους έγιναν,
αλλά προορίστηκαν για εναλλακτικός τυφλοσούρτης σε σχολεία και φροντιστήρια,
λογοκλοπές ξένων περιοδικών,
κουτσομπολίστικα άρθρα (ποια είχε γκόμενα ο Σεφέρης) από εφημεριδογράφους της κατωτάτης,
όλο αυτό το μείγμα και μάγμα μετά γλωσσικών, κάθε φορά, υστεριών περί της ελληνικής,
σερβίρεται τα τελευταία χρόνια ως θεωρία λογοτεχνίας προς εύπεπτη κατανάλωση.
Συνδυασμένο με την πανούκλα της διδασκαλίας της δημιουργικής γραφής.
Τα αποτελέσματα είναι φυσικά τα αναμενόμενα.
Πρωτόγονοι εκφραστές και ποιμένες του ποιητικού είναι. 
Μακρυγιάννηδες με σφραγίδα της οδού Χαριλάου Τρικούπη,
με ελληνικά του βάθους λεξικού Μπαμπινιώτη, και αναλύσεων Πατάκη
και πάνω απ’ όλα κατάρρευση των κοινών τόπων, της, ως τώρα, λογοτεχνίας
και αντικατάστασή τους από ένα μείγμα δίψας για δημοφιλία.
Σύμπτυξη ομάδων αμαθών με μεταπτυχιακά,
το τυπικό προσόν στα ύψη και το ουσιαστικό στις τάξεις του δημοτικού,
ένα χαρωπό πανδαιμόνιο που καταναλώνει στίχους σε παρουσιάσεις σαν πατατάκια,
με ήθος συνεστιάσεως σοσιαλδημοκρατών
και, θα έλεγα, παραποιημένου σκυλάδικου,
γιατί το σκυλάδικο είναι πιο αυθεντικό στις κοινωνικές περιχαρακώσεις του. 
Το ότι η άγνοια πριμοδοτεί το θράσος είναι γνωστό.
Αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα χρηματιστήριο δημοσιότητας το οποίο έχει όλα τα χαρακτηριστικά της παραλογοτεχνίας.
Διαμορφώνει μια δική του Ιστορία της λογοτεχνίας
όπου οι παραγωγοί της είναι γεμάτοι καύλα να εκφραστούν
και οι αναγνώστες να διαβάσουν μονορούφι.
Η κατάρρευση στους στοματικούς όρους του λόγου που πάει να μιλήσει γι' αυτό το φαινόμενο
δείχνει απλά την ψυχική οπισθοδρόμηση με όρους ομαδικής υστερίας σ’ αυτό το ψυχικό στάδιο.
Η λογοτεχνία που καταναλώνεται
είναι ακριβώς το στιγμιαίο σουμπλίμ στη διαδρομή ανάμεσα στο στόμα και τον πρωκτό
που κατ΄ ουσίαν συνέχει αυτό το πλήθος τυπικά εγγραμμάτων χωρίς ρίζες παιδείας.
Ανάλαφρο σαν το πέρδεσται, με σοβαρότητα επιστημοσύνης του επιπέδου έλληνας δημοσιογράφος,
διασχίζεται κάποτε από αμφιθυμίες για θεωρία λογοτεχνίας
σε ένα τοπίο όπου οι κοινοί τόποι έχουν γίνει καινά δαιμόνια
τα οποία λογοκλέπτοντας
τείνουν να οικειοποιηθούν παραθεματίες της μικρής και μετρίου λογοτεχνικής εμβελείας.
Η απουσία αυτή μιας λογοτεχνικής θεωρίας, παλιότερα τη λέγανε κριτική,
που να βρίσκεται σε γόνιμο διάλογο με το παρόν των έργων,
αφήνει σιγά σιγά αχαρτογράφητη αξιολογικά τη λογοτεχνική περιοχή,
επιτείνοντας ένα "όλοι εναντίον όλων" για την απόκτηση της φήμης,
προσφιλές στο νεοέλληνα από όλους σχεδόν τους κοινωνικούς χώρους. 
Ο χαρακτήρας που χρειάζεται για να επιβιώσεις και να επιπλεύσεις 
είναι ο ίδιος με της πολιτικής.
Απλά η λογοτεχνία είναι μια ακόμη παροχέτευση της ίδιας της ασθένειας
και της κρίσης αξιών που διέπει τη σύνολη κοινωνία.
Μόνο που, όπως και στους άλλους χώρους παραγωγής, δεν παράγεται λογοτεχνία στο κέντρο της,
γιατί η παραγωγή λογοτεχνίας είναι η πρόφαση της αναρρίχησης στη δημοσιότητα.
Κι έτσι σήμερα περισσότερο κι από την απουσία ποιητικής
η δυσκολία είναι κάθε φορά να ψάξει κανείς,
στις ρωγμές και στην περιφέρεια αυτού του μορφώματος,
αν υπάρχουν ίχνη ότι παράγεται λογοτεχνία.
Στον ίδιο αυτό χώρο και με κρατική διαπλοκή σκανδαλώδη κάποτε,
τα μέλη του λογοτεχνικού κανόνα του 70,
συνεχίζουν από αδράνεια να αναχωνεύουν και να αναδιατάσσουν τις εμμονές
που τους προσέφεραν δημοσιότητα και αναγνώριση
πριν την έλευση του συρφετού των πληβείων
με τους οποίους συγκατοικούν, συγκρούονται
και μοιράζονται κάποτε τα ψιχουλάκια που διαθέτει το κράτος
με εναλλαγή και σε διοικητικές θεσούλες,
η αργομισθία μας να βγαίνει υπό οποιοδήποτε γκουβέρνο.
Αυτό είναι το σκηνικό που καλείται να σπάσει κάθε σοβαρός δημιουργός
και ταυτόχρονα να ανακαλύψει σημεία προσανατολισμού
που θα τον συνδέουν με τους ευρύτερους πολιτιστικούς χώρους
από όπου η σοβαρή λογοτεχνία αρδεύεται. 
Αντιστεκόμενος όσο γίνεται σ’ αυτή τη νέα εγγράμματη βαρβαρότητα.
Το ευχάριστο είναι ότι αρκετοί το επιχειρούν, πετώντας μαργαριτάρια στα γουρούνια.
Το καθήκον μας, ως αναγνώστες, είναι να τα διακρίνουμε και να τα μαζεύουμε.

**********************************

Ο Βασίλης Λαλιώτης γεννήθηκε το 1959 στην Αμαλιάδα.
Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Αθήνα και ισπανικά στη Σαλαμάνκα.
Έχει συνεργαστεί με πολλά λογοτεχνικά περιοδικά.
Έχει πλούσιο ποιητικό και μεταφραστικό έργο.
Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Γιώργος Δημακάκος ~ Ο χρησμός

Έξω απ’ τις πύλες της ζωής τώρα σταθήκαμε
με τα πανό να ανεμίζουνε παράταιρα
οι πιο γενναίοι τους γενναίους μιμηθήκανε
 και δίχως φόβο σκαρφαλώσαν στα παράθυρα

Κοίταξαν μέσα μην την δουν μα εκείνη έλειπε
 Βρήκαν στη ζώνη της κλειδιά και μας ανοίξανε
Όποιον ρωτήσαμε που πήγε δεν μας έλεγε
 και τον πιστό της παραγιό δωροδοκήσαμε

«Με τον Θεό που προσκυνάτε είναι, ξέρετε
 Στης κιβωτού την σιγουριά για χρόνια κρύβεται
Είστε πολλοί, όλοι σ’ αυτήν πώς να χωρέσετε;
Ο χρησμός είναι αληθής, πίσω θα μείνετε»

«Γι’ αυτό και τώρα σας ζητώ γοργά να φύγετε
Μην μάθει κάτι για όλα αυτά και μου θυμώσει
Όταν εσείς πίσω στα μέρη σας γυρίσετε
   τί θα’ ναι αυτό που απ’ την οργή της θα με σώσει;»

Με τα πανό να κυματίζουνε μεσίστια
 Οι πιο δειλοί απ’ τους δειλούς προπορευθήκανε
Γίνανε επάξια αρχηγοί όλο σιρίτια
 Σήκωσαν σκόνη και σε μια στιγμή χαθήκανε..

The Enigma of the Oracle - Giorgio de Chirico, 1910, Florence, Italy

Πελαγία Σ. Κουκίδου ~ " μ α γ ν η τ ι κ ή "

"πάρτε βαθιά αναπνοή και εκπνεύστε
μην αναπνέετε.. αναπνεύστε κανονικά"

το στανιό μου μέσα, για καταδύσεις πήγαμε ;
και ξανά μανά τα ίδια !

κι εκείνος ο ελεεινός θόρυβος από σφυριά..
άλλου είδους ταραχή..

τι είμαστε ; δε βαριέσαι, μια ανάσα μέσα έξω..
κι αν κάνει κανά φάλτσο και πάει κάτι στραβά,
πρόβα για μούμια είμαστε,
πρώτα ξαδέλφια του Λαζάρου..


κι έλεγα η έρμη, η προηγούμενη εξέταση, εμπειρία ζωής !

μα τώρα που καταδύθηκα στεγνή, άλλο πράμα !

τόσο, που λέω να το κάνω μια φορά το μήνα,

έτσι, για να συνηθίσω στην ιδέα..

Πελαγία Σ. Κουκίδου ~ " σ τ ά σ ε ι ς "

ποια στάση ακόμα απομένει ;

όλες τις δοκίμασα μαζί σου
όλες, ναι, όλες

υπάρχει μόνο η στάση της αλήθειας

"το κοίταγμα βαθιά μέσα στα μάτια"

αυτή η ουράνια ένωση των ψυχών

έτσι, καθρεφτίσου μέσα μου !

και τότε θα διαβάσω αν μ`αγάπησες
  έστω και για ένα δεύτερο της ζωής σου..

Πελαγία Σ. Κουκίδου ~ " κ α ρ δ ι ο γ ρ ά φ η μ α "

τώρα που έφυγα μακριά, μπορώ να μιλήσω
για την "φυλακή με τις πιτζάμες"
να πετώ ελεύθερη, από πτέρυγα σε πτέρυγα
να γεμίζω την θαλάμη μου, με την νοσηρότητα των θαλάμων
όπου κυριαρχεί μόνιμα η ερώτηση, "πότε θα φύγω" ;

να ψάχνω να`βρω την καρδιά μου σε υπερήχους
να μ`ερωτεύομαι ξανά, μέσα από μαγνητικές, στεφανιογραφίες
να τινάζω από το άσπρο μου νυχτικό την απόγνωση
με καρφωμένη στο πέτο, ερωτηματικό-μπουτονιέρα
"άραγε θα την βγάλω καθαρή" ;

πόσο λατρεύω να χάνομαι μέσα σε διαδρόμους
όπου σύγχρονοι κατασκευαστές
συναγωνίζονται με μαεστρία τον Δαίδαλο
κι εκείνες τις σιωπές της εντατικής
-με την μοναδικότητα στην καλωδίωση των δρώμενων-
τις απόλυτες σιωπές, που`ξομολογούν τις καρδιές
σε πεπαλιωμένα μόνιτορ..

Θεέ μου, ω Θεέ μου..

'Ιλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν..

***

Romanian artist and photographer

Madalina Iordache-Levay ~ The suicide

 

Γιάννης Στεργιόπουλος ~ Η συνάντηση

 

Χαμόγελο ενθαρρυντικό και τακτοποιημένο,
υπομονή διακριτική, το στόμα ξεραμένο.
Επώδυνη συνάντηση σε χώρο περιπάτου,
      ο ιπποτικός χαιρετισμός στέκεται στη σειρά του.   

Προβλέψιμος διάλογος με κάννες υψωμένες,
με φόβο απ' ώρα ακίνητες, πατούσες μουδιασμένες.
Σφύριγμα συνθηματικό και ψεύτικη βιασύνη,
το πιο μεγάλο αμάρτημα γίνεται αγιοσύνη.

Με σίγουρη προστακτική που κράζουν τα παγόνια
τους θεατές αδειάζουνε χιλιάδες τα βαγόνια,
τρίτη φορά που αντηχεί το γκόγκ το ασημένιο,
μόνο με πρώτη διανομή σε κύκλο χωματένιο.

Κλείνει η μέγγενη αργά και φαίνεται το στίγμα,
παλιός ο μάστορας μ' αυτό είναι μεγάλο πλήγμα.
Το πλήθος την ανάσα του κρατά αναστατωμένο,
 είναι στιγμές που το κοινό πάντα είναι μοιρασμένο.

Ψηλά τ' αστέρια ο ουρανός κρατάει κολλημένα
μα το φεγγάρι ξέφυγε κι ήρθε κοντά σε μένα,
γύρισα κι άλλαξα πλευρό μέσα στην αγκαλιά του
  κι ο ταύρος ο γυαλιστερός έλαμπε στα στερνά του..

Γιάννης Στεργιόπουλος 
Κατερίνη 22-3-2013

***

Βίντεο :

Περίπατος στη Νιγρίτα - Δημητριάδη, Μικρούτσικος

https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=VGO-7WG8EiE

Κωνσταντίνος Καβάφης..ο, απολύτως και πάντοτε, επίκαιρος..

Εν μεγάλη Eλληνική αποικία, 200 π.X.
 

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν στην Aποικία
δεν μέν’ η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ’ όλο που οπωσούν τραβούμ’ εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Aναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ’ η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Aναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς.) Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ’ εξετάζουν,
κ’ ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·
η κατοχή σας είν’ επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Aποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τί να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.—

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα· είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Aποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ’ εμπρός..

 (1928)


(Από τα Ποιήματα 1897-1933 (Αναγνωρισμένα), Ίκαρος 1984)

Roberto Faenza - Aldo Carotenutο ~ " Prendimi l'anima "

Πηγή : Διαδίκτυο - Desultor amoris (youtube)

Τίτλος ταινίας : Τhe Soul Keeper / Prendimi l'anima

 Ελληνικός τίτλος : Ψυχή και Σώμα

Σενάριο : βασισμένο στο βιβλίο του Aldo Carotenutο, Μυστική συμμετρία
“Diario di una segreta simmetria”,
σε συνεργασία και με άλλους.


Σκηνοθεσία : Roberto Faenza
Είδος : Βιογραφία / Δράμα / Μυθιστορία
Διάρκεια : 90΄
Γλώσσα : Αγγλικά, Ρώσικα
Έτος παραγωγής : 2002

Ηθοποιοί:
Iain Glen: Dr. Carl Gustav Jung
Emilia Fox: Sabina Spielrein
Craig Ferguson: Richard Fraser
Caroline Ducey: Marie Franquin Spielrein
Jane Alexander: Emma Jung
Viktor Sergachyov: Ivan Ionov



Πλοκή:

Βρισκόμαστε στα 1905. 
H 19χρονη Σαμπίνα από τη Ρωσία πάσχει από μια ιδιάζουσα μορφή υστερίας. 
Προκειμένου να θεραπευτεί, νοσηλεύεται για ένα χρόνο σε ψυχιατρική κλινική της Ζυρίχης. 
Εκεί ο νέος ψυχίατρος Καρλ Γκουστάβ Γιουνκ αναλαμβάνει τη φροντίδα της, 
εφαρμόζοντας για πρώτη φορά την ψυχαναλυτική μέθοδο του μέντορά του, Σίγκμουντ Φρόιντ. 
Η υπόθεση της ταινίας βασίζεται στην προσφάτως ανακαλυφθείσα 
μυστική αλληλογραφία των Κάρλ Γιουνκ, Σίγκμουντ Φρόιντ και Σαμπίνας Σπιλράιν. 
Πρόκειται για μια αληθινή ιστορία με σημείο εκκίνησης τον εγκλεισμό της Σαμπίνας 
και τη θεραπεία της χάρη (κυρίως;) στον ερωτά της με τον ψυχίατρο Κ. Γιουνκ. 
Η ιστορία, έπειτα, συνεχίζεται με την επιστροφή της στην προ-εναναστατική Ρωσία, 
όπου -ως ψυχαναλύτρια πια- ιδρύει το διάσημο "Λευκό Βρεφοκομείο"
και ολοκληρώνεται με τον ξαφνικό της θάνατο το 1942, 
όταν πέφτει θύμα της Ναζιστικής βίας.

Η αναζήτηση της πραγματικής αλήθειας γι' αυτή την ιστορία, 
γίνεται ο άξονας της κινηματογραφικής πλοκής. 
Δυο σύγχρονοι ερευνητές,
ο ιστορικός Ρ. Φρέιζερ από τη Γλασκώβη και η νεαρή Γαλλίδα φοιτήτρια Μαρί 
γνωρίζονται τυχαία στη σημερινή Μόσχα 
και παρά τις φαινομενικά ασύμβατες έρευνες και ιδιοσυγκρασίες (!) τους, 
διαπιστώνουν τελικά ότι μοιράζονται το ίδιο κίνητρο : 
την αναζήτηση και αποκατάσταση της (ιστορικής) αλήθειας. 
Με κοινό σημείο αναφοράς την ιδιότητα της Σαμπίνας ως ψυχαναλύτριας 
και με ιστορική μαρτυρία το ημερολόγιό της, 
ερευνούν και "μας" αφηγούνται σπονδυλωτά σταθμούς της ζωή της, 
ενώ οι ίδιοι, ως "παντογνώστες αφηγητές", 
μας επιτρέπουν να παρακολουθήσουμε τα συναισθήματα που αναπτύσσουν 
σε όλο το ταξίδι αυτής της αναζήτησης... 
Δύο ασύγχρονες, αλλά παράλληλες ιστορίες αγάπης 
και μια συγκλονιστική διαδρομή στον 20ό αιώνα._

***

ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥΣ ΥΠΟΤΙΤΛΟΥΣ

The Soul Keeper / Ψυχή και Σώμα (Ελληνικοί υπότιτλοι / Greek subs)


http://www.youtube.com/watch?v=TwnY5Z8rxpA

texni.org ~ Αλέξανδρος Ελευθεριάδης

http://texni.org/

Αλέξανδρος Ελευθεριάδης

Ποιητική συλλογή

 

"Μακριά από τα φώτα των ανθρώπων"

http://texni.org/literature/item/61-makria-apo-ta-fota-ton-anthropon

https://www.facebook.com/www.texni.org

..περίτεχνος, αδυσώπητος λόγος..
..(αυτο)σαρκαστικά απαισιόδοξος-τρυφερός-ειλικρινής-κυνικός-παθιασμένος..

Εκφράσεις αυτοχείρων

Tώρα που ο χρόνος στο κορμί μου ζωγραφίζει
Μιας εν δυνάμει επικράτησης σημάδια
Με πλήρη επίγνωση κινδύνου και αυθάδεια,
-Επωφελούμενος το φως που μου χαρίζει

Θα αρνηθώ την μοίρα που μου προορίζει
Και θα ταχθώ αναφανδόν υπέρ της τρέλας
Που σαν χυμοί οργασμιάζουσας κοπέλας,
Την ματαιότητα της ύλης εξαγνίζει

Και κάνει ακόμα και τον θάνατο να αξίζει,
Για εμάς που ζούμε "κεκλεισμένων παραθύρων",
-Θεέ μου μετέρχομαι εκφράσεις αυτοχείρων,
Λες και εντός μου ένας δαίμονας ανθίζει

Γρήγορα βρείτε μου αγιασμό να εξαφανίζει,
Αυτές τις σκέψεις τρικυμίας του κρανίου,
Πριν αισθανθώ την μοβ ρομφαία του Κυρίου,
Τα αναιδέστατά μου σπλάχνα να ξεσκίζει

Σιωπή! των "θέλω" μου γελοία υποενότητα,
Είπαμε, η λογική αφήνει το πηδάλιο
Και αν αγκαζέ θα πιούμε τσάι με τον διάολο,
Τους ευγενείς χαρακτηρίζει η στωικότητα

Κι αφού της τρέλας μου ανατέλλει η εποχή,
Σκάβω το ίδιο μου το μνήμα με τα νύχια
Γιατί βαριέμαι των σοφών τα επιμύθια,
Που αλεσμένη μου ταΐζουν την ζωή..

 

Φωτογραφία ~ Nasos Karabelas

Ο Νάσος Καράμπελας φιλοξενείται στο http://texni.org/


Φωτογραφίες Υψηλής Αισθητικής

ασαφείς προσεγγίσεις
 ίχνη, συμβολισμοί
ψίθυροι, υπαινιγμοί, χρησμοί
η ιδανική διάσταση του μυστηρίου

Υπέρβαση ~ Η Τέχνη της Αφαιρετικής Φωτογραφίας

 ***

Αφαιρετική

http://texni.org/photo/item/32-afairetiki

***

Αφαιρετική 2

http://texni.org/photo/item/56-afairetiki-2

*******


ο προσωπικός διαδικτυακός χώρος του φωτογράφου

http://thelimitsofart.tumblr.com/

Carlos Saura ~ Τριλογία του Φλαμένκο

http://en.wikipedia.org/wiki/Carlos_Saura

***

Carlos Saura - Bodas de Sangre (Blood Wedding - Ματωμένος γάμος, 1981)

***

Carlos Saura - Carmen (Κάρμεν, 1983)

   

***
 

Carlos Saura-El Amor Brujo (Love, the Magician-Wedded by Witchcraft-Μάγος έρωτας, 1986)

  

Κωστής Παλαμάς

..ποιητής, πεζογράφος, θεατρικός συγγραφέας, ιστορικός και κριτικός λογοτεχνίας..

 

Πάτρα, 13 Ιανουαρίου 1859 - Αθήνα, 27 Φεβρουαρίου 1943

 http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CF%89%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%82_%CE%A0%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%BC%CE%AC%CF%82

 

 

Γύριζε

 

«Γύριζε, μὴ σταθῇς ποτέ, ρίξε μας πέτρα μαύρη,
ὁ ψεύτης εἴδωλο εἶν᾿ ἐδῶ, τὸ προσκυνᾷ ἡ πλεμπάγια,
ἡ Ἀλήθεια τόπο νὰ σταθῇ μιὰ σπιθαμὴ δὲ θἄβρῃ.
Ἀλάργα. Μόρα τῆς ψυχῆς τῆς χώρας τὰ μουράγια.

Ἀπὸ θαμποὺς ντερβίσηδες καὶ στέρφους μανταρίνους
κι ἀπὸ τοὺς χαλκοπράσινους ἡ Πολιτεία πατιέται.
Χαρὰ στοὺς χασομέρηδες! Χαρὰ στοὺς ἀρλεκίνους!
Σκλάβος ξανάσκυψε ὁ ρωμιὸς καὶ δασκαλοκρατιέται.

Δὲν ἔχεις, Ὄλυμπε, θεούς, μηδὲ λεβέντες ἡ Ὄσσα,
ραγιάδες ἔχεις, μάννα γῆ, σκυφτοὺς γιὰ τὸ χαράτσι,
κούφιοι καὶ ὀκνοὶ καταφρονοῦν τὴ θεία τραχιά σου γλώσσα,
τῶν Εὐρωπαίων περίγελα καὶ τῶν ἀρχαίων παλιάτσοι.

Καὶ δημοκόποι Κλέωνες καὶ λογοκόποι Ζωίλοι,
καὶ Μαμμωνᾶδες βάρβαροι, καὶ χαῦνοι λεβαντίνοι.
λύκοι, ὦ κοπάδια, οἱ πιστικοὶ καὶ ψωριασμένοι οἱ σκύλοι
κι οἱ χαροκόποι ἀδιάντροποι καὶ πόρνη ἡ Ρωμιοσύνη!»

1908

(Ποιητική συλλογή " Η Πολιτεία και η Μοναξιά "1912)

***

Zbigniew Preisner - L'Aurore (Dawn)

Από την ελληνική ταινία " Κουαρτέτο σε 4 κινήσεις ", 1994,
σε σκηνοθεσία της Λουκίας Ρικάκη

Σύνθεση : Zbigniew Preisner

Ερμηνεία στην ελληνική : Elzbieta Towarnicka

Απόσπασμα από τον Δωδεκάλογο του Γύφτου, Λόγος Ι’, Αναστάσιμος

Σήµερα δε θα ξυπνήσεις     
κάποιον που βαθιά κοιµήθη       
και στο είναι δε θα φέρεις         
την αυγή καινούργιας χτίσης       

Σήµερα θα κατορθώσεις     
κάτι πιο πολύ˙       
τους αθάνατους που πέθαναν       
και τους είχα θάψει εγώ,         
τους αθάνατους που πέθαναν,         
πας για να τους αναστήσεις,       
της ανάστασης εσύ,         

Μουσική!      

(Κ. Παλαμάς, Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου, Λόγος Ι’, Αναστάσιμος, 1907)


***

..Ευχαριστώ τον Ανδρέα Ζερμπίνο που έστειλε τα βίντεο που ακολουθούν..

..μια εκπληκτική επιλογή και παρουσίαση από την Αλίκη..
    
 

***

" Το παραμύθι του Αδάκρυτου, Λόγος ΙΑ' "   
από την ποιητική συλλογή " Ο Δωδεκάλογος του γύφτου" , 1899..έκδοση 1907..

(απόσπασμα)
   

 ..κι ήτανε το πέρασµά του     
  σαν το πέρασµα του νου     
 που σε τίποτε δε στέκει   
    και περνάει από παντού,     
     µόλις ψάχνει κάθε εικόνα,     
      κάθε ιδέα αλαφρά αλαφρά,     
   κι όλα ευτύς τα παρατάει,   
    και γλιστράνε, περιττά,     
       γιατί πάει όπου µιαν έγνοια     
     ωκεάνια τον τραβά     
     να βυθίσει µια για πάντα     
τ’ αβυσσόθρεφτα φτερά..
  
 

από τις σπουδαιότερες ερμηνείες της Χριστίνας Μαραγκόζη
  
 

texni.org...Τάκης Γεράρδης ~ Το μασκέ

http://texni.org/


https://www.facebook.com/www.texni.org

***

Τάκης Γεράρδης ~ Το μασκέ

 

[...]Στο τηλέφωνο, μια σκληρή φωνή τον απείλησε να μαζευτεί,
γιατί το άλλο χτύπημα δεν θα είναι προειδοποιητικό.
Αυτός, ένοχος, όπως όλη αυτή η καταραμένη γενιά του Πολυτεχνείου,
έκανε ώρες να συνέλθει..

http://texni.org/literature/item/38-to-maske

texni.org ~ Φωτογραφία ~ Θάνος Ηλιόπουλος

texni.org

https://www.facebook.com/www.texni.org

Ενότητα Φωτογραφία

http://texni.org/photo

Θάνος Ηλιόπουλος
 Ο Θάνος Ηλιόπουλος είναι επαγγελματίας φωτογράφος επί 25 χρόνια
με πολύχρονη συνεργασία με διάφορα έντυπα, 
με πιο πρόσφατο το περιοδικό "4 Τροχοί"
 

Στη χώρα των Βάσκων

http://texni.org/photo/item/35-sti-xora-ton-vaskon

***


Αμοργός - 1

http://texni.org/photo/item/25-amorgos-1

texni.org ~ Λογοτεχνία

http://texni.org/

https://www.facebook.com/www.texni.org

Από την ενότητα Λογοτεχνία  http://texni.org/literature

Δύο ποιητικές συλλογές και ένα διήγημα
ξεκινούν το ταξίδι τους στο χρόνο

Μάνος Πάνου ~ Αυτοσχεδιασμοί σε ήχους jazz

 
http://texni.org/literature/item/19-aftosxediasmoi-se-ixous-jazz

http://texni.org/index.php?option=com_flippingbook&view=book&id=5

***

Τάκης Γεράρδης ~ Το μέντιουμ

http://texni.org/literature/item/21-2013-01-30-17-23-03

***

Πελαγία Σ. Κουκίδου ~ Λίγο νωρίς...λίγο αργά...

http://texni.org/literature/item/22-2013-01-30-18-01-57

http://texni.org/index.php?option=com_flippingbook&view=book&id=6