Αλεξάνδρα Θεοχάρη - " Ιάκωβος Θεοχάρης "

Η σπουδαιότερη κληρονομιά είναι η μνήμη..συγκλονιστική η αφήγηση της Αλεξάνδρας..

..............................................................

..Στη μνήμη του πατέρα μου..

     

Ο πατέρας μου, γόνος καλής οικογενείας, από τζάκι που λένε,

ήταν γλύπτης στο επάγγελμα..

ένας πραγματικός καλλιτέχνης..

άνθρωπος ευαίσθητος και βαθιά καλλιεργημένος.

Εγώ, μεγαλωμένη με πιάνο και γαλλικά..

Δυστυχώς, όμως, στα οκτώ μου χρόνια τον αποχωρίστηκα..

και το λυπηρό είναι ότι δεν έχω ούτε ένα αγαλματάκι δικό του,

από αυτά που ήταν φτιαγμένα για μένα και παρομοίαζαν εμένα..

Θυμάμαι, μια από τις τελευταίες μου μέρες μαζί του, στο σπίτι μας..

Τα αγάλματά του, όμορφα σμιλεμένα, να διακοσμούν το σαλόνι..

ο πατέρας μου να στέκεται μπροστά στο πιάνο σκεπτικός,

με ένα βιβλίο με σχέδια της δουλειάς του και να ρωτά :

-Τι ώρα θα έρθει η κυρία Ζακλίν για το μάθημα της μικρής ;

-Σε λίγη ώρα αρχίζουν, απάντησε η μητέρα μου..

Εκείνος ήρθε κοντά μου και με κοιτούσε πολλή ώρα, χωρίς να μιλά.

Είχε ένα προαίσθημα ότι θα με αποχωριστεί σύντομα,

γι ' αυτό μου χάιδεψε τα μαλλιά και έφυγε σχεδόν τρέχοντας...

Όσα μου έλεγε πάντα, θύμιζαν παραμύθια

που τότε δεν καταλάβαινα τι ήθελαν να μου πουν..

ήταν οι αλήθειες, όμως, για τη μετέπειτα ζωή μας χωρίς εκείνον..

Μια Κυριακή, λοιπόν, του φθινοπώρου

η μητέρα μου του είπε πως θα πηγαίναμε ένα ταξίδι για μια εβδομάδα.

Την κοίταξε και χαμογελώντας της είπε :

"Αντίο Σοφία ! Ξέρω, θα φύγεις για πάντα"..

Η τελευταία του εικόνα που έχω στη μνήμη είναι όταν

ακουμπισμένος σε μια κολόνα του σταθμού

και με τα μάτια του δακρυσμένα, με χαιρετούσε.

Δεν τον ξαναείδα από τότε..

Δέκα χρόνια μετά, με βρήκε κάποιος δικηγόρος και μου είπε :

"Ο πατέρας σας απεβίωσε.

Είστε η μοναδική κληρονόμος 27 παραθαλάσσιων στρεμμάτων.

Όλα είναι δικά σας !"

Αδιαφόρησα γι' αυτά..

και μέχρι και σήμερα δεν ξέρω τι απέγινε αυτή η κληρονομιά..

Ο Θεός ας μας συγχωρέσει όλους, μπαμπά μου..

Έχω μια φωτογραφία σου πάνω στο δικό μου τζάκι

και ρωτώ πολλές φορές "Γιατί ;"..

Είναι το μόνο δικό σου που έχω :

η εικόνα σου..να χαμογελάει, όπως πάντα..

Σημ.:

Υπάρχουν πολλά αγάλματα με την υπογραφή του

σε αλυσίδα ξενοδοχείων, σε δρόμους και πάρκα..

 Αλεξάνδρα Θεοχάρη 

Ζάχος Κανταδόρος - " Βρυκόλακας "

Εντυπωσιακή, θεαματική, μαύρης ομορφιάς και απόλυτα δραματουργική 

η είσοδος του Ζάχου..

..περί σκιών και άλλων δαιμονίων..

...........................................

...Πώς είσαι πράσινος ; Μυρίζεις χώμα...

(Αριστοτέλης Βαλαωρίτης - Ο βρυκόλακας)

" Βρυκόλακας "

Πρίν φέξει ο ήλιος στο πορτί

ανάμεσα στους λόφους

χώνετ' αυτός να κοιμηθεί

ξέχωρ' από συντρόφους.

Δίψα φριχτή δίψα γλυκιά

ποτέ δε θα τους μοιάσει

μόνος του τρέχει στα στενά

και πως να ξεδιψάσει.

Τον φανερώνουν, τον κοιτούν

τα φώτα στις κολώνες

κόκκινες λέξεις του βορρά

αιμάτινες εικόνες.

Κι από το νότο μια κραυγή

χίλιες εικόνες πάλι

εκείν' η ξένη του πληγή

μάτια θολά και ζάλη.

Σαν το σπουργίτι του χιονιού

σε μια φωλιά κουρνιάζει

τον βρίσκει του χελιδονιού

τ' όνειρο και τρομάζει.

Νιώθει τον πόνο του φευγιού

μες στη φωλιά την ξένη

στη χάση κάθε φεγγαριού

μια πίκρα τ' απομένει.

Και τις αυγές, το θανατά

με μια ρακή ποτίζει

αυτόν που τάχα χαιρετά

και πάλι εκεί γυρίζει.

Στην κρύπτη μέσα του βαθιά

μαύρες φωτιές τον καίνε

στέλνει στον κόσμο μια σκιά

άνθρωπο που τη λένε..

Ζάχος Κανταδόρος

Βικιθήκη: Θανάσης Βάγιας

Γιώργος Πολυμενάκος - " Guy Debord "

 Φιλοσοφικά κείμενα που μας ωθούν ν' αναθεωρήσουμε, να επαναπροσδιορίσουμε
και να επαναπροσδιοριστούμε..

Ευχαριστούμε θερμά τον Γιώργο Πολυμενάκο γι' αυτό το σπουδαίο παράθυρο που μας ανοίγει..
................................

Γκυ Ντεμπόρ (Guy Debord) - Ο ποιητής της δημιουργίας καταστάσεων



Οι τέχνες του μέλλοντος θα είναι αναστατώσεις καταστάσεων, ή τίποτα ·

Η ευτυχία είναι μια καινούργια ιδέα στην Ευρώπη ·

Εδώ είχε μπει στην πράξη ή συστηματική αμφιβολία για όλες τις μορφές ψυχαγωγίας και δουλειάς αυτής τής κοινωνίας, μια καθολική κριτική τής αντίληψης της για την ευτυχία ·

Το μοναδικό ενδιαφέρον εγχείρημα, είναι ή απελευθέρωση τής καθημερινής ζωής, όχι μόνο μέσα στις προοπτικές τής ιστορίας, αλλά για μάς και τώρα αμέσως ·

Υπάρχουν, βέβαια, κυριευμένες συμπεριφορές· αποτελέσματα πού μπορούν να ελεγχθούν ·

Εντούτοις, η πραγματικότητα απ’ την οποία πρέπει να ξεκινάμε, είναι το ανικανοποίητο ·-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Είναι ωραία εκείνη η στιγμή, όπου εξαπολύεται μια επίθεση εναντίον της τάξης του κόσμου.(38)

Στο σχεδόν ανεπαίσθητο ξεκίνημά της, ξέρουμε ήδη ότι πολύ σύντομα ό,τι κι αν συμβεί, τίποτα δεν θα είναι πια όπως ήταν.
Είναι μια επέλαση που ξεκινάει αργά, επιταχύνει την πορεία της, περνάει απ’ το σημείο πέρα απ’ το οποίο κάθε υποχώρηση είναι αδύνατη και οδεύει αμετάκλητα να συγκρουστεί
με ό,τι έμοιαζε απρόσβλητο, το οποίο ήταν τόσο συμπαγές και τόσο οχυρωμένο, αλλά ωστόσο προορισμένο επίσης να κλονιστεί και να βυθιστεί σε αταξία.

Να λοιπόν τι κάναμε όταν, βγαίνοντας από τη νύχτα, ξεδιπλώσαμε για μια ακόμα φορά το λάβαρο της «παλιάς καλής υπόθεσης»(39) και προελάσαμε κάτω απ’ τα πυρά του χρόνου.

38. Αυτή η παράγραφος καθώς και οι τέσσερις επόμενες επιχειρούν να συνοψίσουν την ιστορία της Καταστασιακής Διεθνούς (1957-1972).

39. Έκφραση των Ισοπεδωτών (Levellers) στην Αγγλική επανάσταση του 17ου αιώνα.

Στην διάρκεια αυτής της πορείας, πολλοί πέθαναν ή έμειναν αιχμάλωτοι στα χέρια του εχθρού και άλλοι πολλοί τέθηκαν εκτός μάχης ή τραυματίστηκαν και δεν θα εμφανιστούν πια σε τέτοιες συναντήσεις.

Συνέβη ακόμα να εγκαταλείψει μερικούς το θάρρος και να οπισθοχωρήσουν, αλλά ποτέ, τολμώ να πω, δεν παρεξέκλινε απ’ τη γραμμή του ο σχηματισμός μας, μέχρι να φτάσει στην ίδια την καρδιά της καταστροφής.


http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%BA%CF%85_%CE%9D%CF%84%CE%B5%CE%BC%CF%80%CF%8C%CF%81

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AE_%CE%94%CE%B9%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%AE%CF%82

Γιάννης Στεργιόπουλος - Jerome David Salinger

* Ο φύλακας στη σίκαλη * του J. D. Salinger..Αγγλικός τίτλος : The Catcher in the Rye.

Ενα από τα βιβλία που με έχουν σημαδέψει.
Ενα απόσπασμα από το 22ο κεφάλαιο και ένα από το τελευταίο 26ο κεφάλαιο.


" Ξέρεις εκείνο το τραγούδι που λέει, < Οταν πιάνεις κάποιον που 'ρχεται μέσ' απ' τη σίκαλη; > Θα 'θελα-"
" Δε λέει έτσι. Λέει, < Οταν ανταμώνεις κάποιον που 'ρχεται μέσ΄ απ' τη σίκαλη > " μου κάνει το Φοιβάκι. " Είναι ποίημα. Του Ρόμπερτ Μπέρνς ".
" Το ξέρω πως είναι ποίημα του Ρόμπερτ Μπέρνς ".
Πάντως είχε δίκιο. Ετσι λέει: " Οταν ανταμώνεις κάποιον που 'ρχεται μεσ' απ' τη σίκαλη ".
Δεν το 'ξερα όμως τότε.
" Νόμιζα πως είτανε: < Οταν πιάνεις κάποιον > ", της λέω.
" Τέλος πάντων, να, φαντάζομαι όλα κείνα τα πιτσιρίκια να παίζουνε ένα παιγνίδι σ' ένα μεγάλο σικαλοχώραφο και τα ρέστα. Χιλιάδες πιτσιρίκια, και δεν είναι κανένας εκεί - θέλω να πω, κανένας μεγάλος - εκτός από μένα. Και γω στέκομαι φύλακας, στο χείλος ενός τρελογκρεμού. Αυτό που πρέπει να κάνω, είναι να τα πιάνω άμα κάνουνε να πέσουνε στο γκρεμό - θέλω να πω, άμα τρέχουνε  και δε βλέπουνε που πάνε, πρέπει να πετάγομαι από κάπου και να τα πιάνω. Αυτό θα κάνω όλη μέρα. Θα 'μαι μονάχα ο φύλακας στη σίκαλη, να πιάνω τα παιδάκια και τα ρέστα. Το ξέρω πως είναι παλαβωμάρα, αλλά είναι το μόνο πράμα που θα 'θελα να 'μαι στ' αλήθεια. Το ξέρω πως είναι παλαβωμάρα ".       ..................................................................................................................................................................................
Αυτά είχα να σας πω όλα κι όλα. Θα μπορούσα βέβαια να σας διηγηθώ τι έκανα μετά που γύρισα σπίτι και πως αρρώστησα και τα ρέστα και σε ποιό σχολείο λέω να πάω του χρόνου το φθινόπωρο, μετά που θα βγω από δω, αλλά δεν έχω κέφι. Στ' αλήθεια, δεν έχω. Αυτά τα πράματα δε μ' ενδιαφέρουνε πολύ τώρα δα.
Ενα σωρό κόσμος και πιο πολύ εκείνος ο τύπος ο ψυχαναλυτής που έχουνε δω πέρα, με ρωτάει όλη την ώρα αν θα συμμορφωθώ όταν θα ξαναπάω σχολείο, τον ερχόμενο Σεπτέμβρη. Κατά τη γνώμη μου, αυτό είναι πολύ χαζή ερώτηση. Θέλω να πω, πώς μπορείς να ξέρεις τι θα κάνεις ώσπου να το κάνεις; Η απάντηση είναι : δε μπορείς. Νομίζω πως θα συμμορφωθώ, αλλά πού να το ξέρω; Είναι πολύ χαζή ερώτηση, μα το Θεό...............................


                                                       Κατερίνη 23-9-2012
                                                                      Γιάννης Στεργιόπουλος

 J. D. Salinger " Ο φύλακας στη σίκαλη " εκδόσεις ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ - ΑΘΗΝΑ 1978
Μετάφραση Τζένη Μαστοράκη. Αποσπάσματα από τις σελίδες 208,209 και 255.

http://www.tanea.gr/politismos/article/?aid=4557867


Ευχαριστούμε Γιάννη........

Πελαγία Σ. Κουκίδου- " Σαν το δαδί "

Κάθε φράση της, διήγημα, μυθιστόρημα (που αρνείται πεισματικά να γράψει)..

Συμπυκνωμένος ποιητικός λόγος με την οικεία πια συγκίνηση, γνησιότητα και αμεσότητα..

σαν το δαδί

λαχτάρα στο πλησίασμα
χρόνια της εφηβείας
μονάχα πορευόσαστε
χωρίς επιστροφή

το πρώτο χάδι,το φιλί,
οι ώρες της λαγνείας
μοναχικές κι ανένταχτες
σαν μια μικρή ουλή

και χτυποκάρδια ανώριμα
με τρυφερή αξία
ζωσμένα την απάντηση
που πρόχειρα οδηγεί

εκεί που σπέρνει η ενοχή
την άγουρη 'κακία'
εκεί που χάνει η ηδονή
το μέτρο στη στροφή

λιτά προσεύχομαι, όλ' αυτά
να`ρθούν στα όνειρά μου
να ξαναζήσω έφηβος
ν`αναστηθώ παιδί

γιατί σιμά μου έρχονται
τα μαύρα γηρατειά μου
και η ζωή μου καίγεται
μόνη, σαν το δαδί

Πελαγία Σ. Κουκίδου

Γιώργος Πολυμενάκος - Jared Diamond : ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ

Τικόπια ή πώς η γεωγραφία επηρεάζει τους ανθρώπους (και τους ποιητές)

Η Τικόπια, ένα μικροσκοπικό, απομονωμένο, τροπικό νησί του νοτιοδυτικού Ειρηνικού Ωκεανού
αποτελεί μια ακόμα περίπτωση επιτυχημένης διαχείρισης από κάτω.
Με συνολική έκταση μόλις 4.660 στρεμμάτων, συντηρεί 1.200 ανθρώπους,
δηλαδή πυκνότητα πληθυσμού 310 ανθρώπων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο καλλιεργήσιμης γης.
Σίγουρα πυκνός πληθυ­σμός, για μια παραδοσιακή κοινωνία χωρίς σύγχρονες αγροτικές τεχνικές.
Παρ' όλα αυτά, το νησί κατοικείται αδιαλείπτως επί σχεδόν3.000 χρόνια.

Όπως είπε ο ανθρωπολόγος Raymond Firth, ο οποίος έζησε στην Τικό­πια τη χρονιά 1928-1929
και συνέχισε να την επισκέπτεται, «Είναι δύσκολο για οποιονδήποτε δεν έχει όντως ζήσει στο νησί,
να συνειδητοποιήσει την απομόνωσή του από τον υπόλοιπο κόσμο.
Είναι τόσο μικρό ώστε σπανίως δεν μπορεί κανείς να δει ή να ακούσει τη θάλασσα.
[Η μέγιστη απόσταση από το κέντρο του νησιού μέχρι την ακτή είναι 1.200 μέτρα.]

Η έννοια που έχουν οι ιθαγενείς για το χώρο έχει σαφή σχέση με το γεγονός αυτό.
Τους είναι σχεδόν αδύνατο να διανοηθούν οποιαδήποτε πραγματικά μεγάλη γήινη μάζα.
Κάποτε, με ρώτησε στα σοβαρά μια ομάδα από αυτούς

"Φίλε, υπάρχει καμιά γη στον κόσμο
όπου δεν ακούγεται ο ήχος της θάλασσας;".

Ο περιορισμός τους έχει και ένα άλλο λιγότερο προφανές αποτέλεσμα.
Για κάθε είδος αναφοράς στο χώρο χρησιμοποιούν τις εκφράσεις :
προς το εσωτερικό και προς τη θάλασσα.
Έτσι, ένα τσεκούρι στο πάτωμα ενός σπιτιού εντοπίζεται με αυτό τον τρόπο,
ενώ μάλιστα άκουσα κάποτε και έναν άντρα να εφιστά την προ­σοχή ενός άλλου λέγοντας:

"Υπάρχει ένας λεκές από λάσπη στο μάγουλό σου που κοιτά στη θάλασσα".

Ημέρα με την ημέρα, μήνα με το μήνα, τίποτα δεν διακόπτει την επίπεδη γραμμή ενός καθαρού ορίζοντα
και δεν υπάρχει ελαφριά πάχνη που να υποδεικνύει κάποια άλλη γη».
 
Jared Diamond : ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ - Πώς οι κοινωνίες επιλέγουν να αποτύχουν ή να επιτύχουν
(απόσπασμα) σελ. 354 -εκδόσεις ΚΑΤΟΠΤΡΟ
...............

Δεν ξέρω αν έχει αναπτυχθεί στη διάρκεια των αιώνων Τικοπιανή Ποίηση
(θα με εξέπληττε το αντίθετο)
αλλά θα ήθελα πολύ να τη διαβάσω.
Έχω τη βάσιμη υποψία ότι θα προσομοίαζε ως ένα βαθμό με το κομμάτι εκείνο της ελληνικής ποίησης
που έχει υμνήσει τόσο όμορφα το Αιγαίο
αλλά θα διέφερε επίσης σημαντικά
διότι για τους (υποθετικούς) Τικοπιανούς ποιητές
η θάλασσα θα αποτελούσε ένα αξεπέραστο (άρα εχθρικό) όριο...

Γιώργος Πολυμενάκος, Πέραμα, 2012.

...................

Ευχαριστούμε τον Γιώργο Πολυμενάκο γι' αυτό το άκρως ενδιαφέρον - ποιητικό απόσπασμα..

http://www.hellenicaworld.com/SolomonIslands/Geo/gr/SolomonIslands.html 


http://blog.travel.ifeng.com/article/14064491.html


 http://www.panoramio.com/photo/13875860

Βασίλης Σπανογιάννης - " Πρωινή παράδοση "

..η ειδική ποιητική κατηγορία ..

με παράξενο, τολμηρό, απολαυστικό λόγο

που δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο..

................

Βασίλης Σπανογιάννης

Πρωινή παράδοση   

Σε νιούς και μόμολα

ο υπηρέτης

κουμπιά και πόμολα

είμαι ικέτης

σφαλιάρες-κόλαφους

θέλω να φάω

και στους αμμόλοφους

να ζω θα πάω

ανοίξτε....

Στις εννιά το πρωί τους αγαπάω όλους

κατά τις δύο το μεσημέρι δεν αγαπάω ούτε εμένα

πλησιάζοντας πέντε το απόγευμα θέλω να πατήσω

το κουμπί της ατομικής βόμβας

και αυτό συμβαίνει κάθε μέρα εκτός Σαββάτου και Κυριακής

με αποτέλεσμα η διάθεσή μου να έχει κάπως ξεχειλώσει.....

Δεν ξέρω ποιά ώρα της ημέρας, εργάσιμη ή μη θα διαβάσεις

αυτό το κείμενο

πάντως να ξέρεις πως είναι ένα μήνυμα σε μπουκάλι

που το έριξα στα σκουπίδια....

   

video : Ingmar Bergman - " En Passion " - Κωνσταντίνος Θεοδούσης - " Τ σ ι γ ά ρ ο " :

Τζάρεντ Ντάϊαμοντ (Jared Diamond)

Μια διαφορετική ποίηση θα προτείνουμε σήμερα..την ποίηση της επιστήμης..
παρουσιάζοντας τέσσερα από τα βιβλία του Τζάρεντ Ντάϊαμοντ
που κυκλοφορούν στην ελληνική γλώσσα
και ένα βίντεο, με ελληνικούς υπότιτλους, στο οποίο
μας εξηγεί τους λόγους για τους οποίους αποτυγχάνουν οι κοινωνίες
και τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε ν' αποτρέψουμε την κατάρρευση,
η οποία βρίσκεται προ των πυλών..
.........
Τζάρεντ Ντάϊαμοντ (Jared Diamond)

(Βιογραφικά στοιχεία από το διαδίκτυο)

Ο Τζάρεντ Ντάϊαμοντ (1937) είναι σήμερα καθηγητής της Γεωγραφίας
στο Πανεπιστήμιο UCLΑ στο Λος Αντζελες των ΗΠΑ.
Πολυτάλαντος επιστήμονας και συγγραφέας με ενδιαφέροντα
που καλύπτουν τους τομείς της φυσιολογίας, της εξελικτικής βιολογίας και της βιογεωγραφίας
έχει εκδώσει πλήθος βιβλίων
στα οποία συνδυάζονται πορίσματα της ανθρωπολογίας, της βιολογίας,
της γεωγραφίας, της γενετικής, της ιστορίας αλλά και της γλωσσολογίας
(ο ίδιος μιλάει 12 γλώσσες,περιλαμβανομένης και της ελληνικής).
Το τεράστιο φάσμα των γνώσεων και του πεδίου που καλύπτουν τα βιβλία του
έχει προκαλέσει το θαυμασμό των ειδικών.
Ο γνωστός ζωολόγος Μαρκ Ρίντλεϊ μάλιστα, αστειευόμενος κάποτε, είπε πως
ο Τζάρεντ Ντάϊαμοντ δεν είναι στην πραγματικότητα ένα άτομο αλλά μια επιτροπή.
Το πλέον διάσημο έργο του "Οπλα, μικρόβια και ατσάλι",
τιμήθηκε το 1997 με το Βραβείο Πούλιτζερ.
..........
Όλα τα βιβλία του κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Κάτοπτρο
..........
"Ο τρίτος χιμπαντζής" - The Third Chimpanzee (1992)

Είναι το πρώτο του βιβλίο, με θέμα τη σημασία για την επιστήμη
της καταγωγής και εξέλιξης των ειδών,
το οποίο εκδόθηκε το 1992 και αποτέλεσε τη μήτρα των επόμενων δύο αριστουργημάτων :
"Οπλα, μικρόβια και ατσάλι"(για το οποίο τιμήθηκε με το βραβείο Πούλιτζερ) και "Κατάρρευση"..
..........

"Γιατί το σεξ είναι διασκεδαστικό" - Why is Sex Fun ? The Evolution of Human Sexuality (1997)

Το θέμα προφανές από τον τίτλο..αλλά με απολαυστική και επιστημονική προσέγγιση..
..........

"Όπλα, μικρόβια και ατσάλι" - Guns, Germs and Steel : The Fates of Human Societies (1997)

Το έργο ζωής του Ντάϊαμοντ.
Εδώ, δείχνει πώς η ιστορία και η βιολογία μπορούν να εμπλουτίσουν η μία την άλλη,
ώστε να οδηγηθούμε σε μια βαθύτερη κατανόηση της ανθρώπινης κατάστασης.
Συνάδελφός του επιστήμονας παραδέχτηκε πως
"πρόκειται για μια έξοχα γραμμένη, πυρετώδη και ξέφρενη περιοδεία
σε 13.000 χρόνια ιστορίας όλων των ηπείρων.
Οι απαρχές των αυτοκρατοριών, της θρησκείας, της γραφής, των καλλιεργειών
και των πυροβόλων όπλων βρίσκονται όλες εδώ".
...........

"Κατάρρευση" - Collapse : How Societies Choose to Fail or Succeed (2005)

Εδώ, ο Ντάϊαμοντ εξετάζει μια πληθώρα θεμάτων,
επικεντρώνοντας στην εξαφάνιση προηγμένων πολιτισμών -
δηλώνει 99% σίγουρος ότι οι γεωγραφικές συνθήκες έπαιξαν πρωτεύοντα ρόλο σε αυτό
αλλά καθιστά και σαφές το ότι οι άνθρωποι δεν είναι «όμηροι» της γεωγραφίας.

*******************

http://video2.ted.com/talk/podcast/2003/None/JaredDiamond_2003-low-el.mp4

η κάντε κλικ εδώ

Eltwn - "Αυτοσχέδιο νανούρισμα"

Υποδεχόμαστε και Καλωσορίζουμε απόψε, έναν καινούργιο φίλο 

με σπουδαία ποιητική φλέβα..

το γαλήνιο ύφος και η απλότητα της γραφής του 

φανερώνουν αυτοπεποίθηση και γνώση..

Έλτων

Αυτοσχέδιο νανούρισμα

Πάει, πάει, πέρασε
το κακό το όνειρο
κείνο που με άφησε
μόνο και κακόμοιρο

Πάει, πάει, πέρασε
ο μεγάλος πόνος
κείνος που με άφησε
να κυλιέμαι μόνος

Πάει, πάει, πέρασε
η μεγάλη θύελλα
τώρα πια τα άγρια
γίναν όλα ήμερα

Παει, πάει, πέρασε
και αυτή η οδύνη
τώρα μόνο έμεινε
στη ψυχή γαλήνη
 

                                               Στοκχόλμη, 2009~2012

........................................

Νανούρισμα, από τα σπουδαιότερα της παγκόσμιας δισκογραφίας,

θα συνοδεύσει μουσικά το ποίημα του Έλτωνα..

Σε δύο κορυφαίες versions :

α / Ella Fitzgerald - Louis Armstrong και β / Janis Joplin..

 

Μάγδα Δούκα - " Έρημος "

"Πολύτιμη", Αισιόδοξη (με επιχειρήματα) αχτίδα 

μέσα στα σκοτάδια των ημερών μας..

Συγκροτημένη σκέψη..στόφα μεγάλου ποιητή..

Μάγδα Δούκα


Έρημος


Δεν έχει ίχνη η έρημος
μόνο ανυπαρξία...
μια μνήμη αλαργινή
κάποιου άλλου παραδείσου...

δεν έχει δρόμους η έρημος
να χαραχτούν πορείες
μόνο ανεμοδρόμια
να σεργιανίζουνε πνοές...

νερό δεν έχει η έρημος
ζωές να ξεδιψάσουν
μόνο καμιά παραίσθηση
για αυτούς που ξεψυχούν...

δώρα δεν έχει η έρημος
μονάχα τη μαγεία
ότι αυτός ο τόπος
είναι μοναδικός -
έτσι να πεις πως άξιζε
ετούτο το ταξίδι

και το πολύ - πολύ
σαν θαύμα να το δεις...

και μια ανάμνηση
που γνέφει η ιστορία
ότι εδώ κάποια φορά
τουλάχιστον... υπήρξε κάτι...

και με τη σιγουριά
της άνυδρης ευφορίας
καθώς περνάει ο καιρός
κι ο χρόνος παλαιώνει
ανάμεσα στους κόκκους της
κάτι πολύτιμο
ακόμη θα βρεθεί...

Γιώργος Δημακάκος

Ευγένεια και αμεσότητα αστείρευτου, αρρενωπού λόγου..
καταιγισμός από εικόνες, νοήματα και συναισθήματα..
..ιερές οι στιγμές που μοιράζεται το δάκρυ 
και μέσα από τέτοιες στιγμές ισχυροποιούνται οι δεσμοί..

εδώ, η πικρή διαπίστωση και η οδύνη του κενού..

Γιώργος Δημακάκος

" Ποτέ δεν κλάψαμε μαζί "


Από μικρός πάνω στους κύκλους σου περπάτησα
ένα καράβι που ερωτεύθηκε μια δίνη
πάνω σε τοίχους φυλακής νησιά ζωγράφιζα
κι αυτόν τον θάνατο τον νόμιζα ταξίδι

Για αυτό και έδωσα τα πάντα σ’ ότι αγάπησα
Γι’ αυτό και έκλεψα απ’ όσους μ’ αγαπούσαν
Τα όμορφα λάθη που με άντρωσαν δεν κράτησα
κι αυτά που έκανα σωστά, θα με νικούσαν

Λίγο πριν φύγω μπρος στα μάτια σου σταμάτησα
θέλω το δάκρυ σου να πιω και να μεθύσω
Σταλιά σταλιά πλάι στον πόνο πώς μεγάλωσα
κι ότι σε λάτρεψε μικρή μου θα λυγίσω

Ποτέ δεν κλάψαμε μαζί κι όμως νομίζεις πως με ξέρεις
Κι εγώ που χρόνια καρτερείς, είμαι μονάχα ότι δεν βλέπεις

Δεν θα’μαι αυτός που θα σκεφτείς αλλά αυτός που θα πιστεύεις
Δεν θα’μαι αυτός που θα κρατάς, μα θα’μαι πάντα εκεί που θέλεις

Θυμάμαι γύρω σου πως έστηνες γιορτή
για να διαλέξεις την ψυχή που θα προδώσεις
Και τώρα αυτά που σου χρωστάει η ζωή
μοιάζουν μ’ αυτά που πάντα ξέχναγες να δώσεις

Στης μοναξιάς σου τα περήφανα γιατί
ίσως αρκούσε ένα κορμί και μια συγγνώμη
μα ότι τσαλάκωσε το δέρμα σαν χαρτί
μένει λεκές στο λαβωμένο σου σεντόνι

Ο στεναγμός σου ξάφνου βγαίνει με ορμή
κλείνει την πόρτα μπρος στον άγνωστο άνθρωπό σου
Και ο καθρέφτης που ποζάριζες γυμνή
ένα παράθυρο στον άδειο εαυτό σου….

Ποτέ δεν κλάψαμε μαζί κι όμως νομίζεις πως με ξέρεις….

Μετανάστης (Clandestino - Manu Chao)

 Η εξαίρετη φωνή της Πένυ σε συνδυασμό με τη δυνατή διασκευή..


Διασκευή στα ελληνικά βασισμένη στο Clandestino του Manu Chao.

Ελληνικοί στίχοι, κάμερα: Σίσυφος Γενικός
Φωνή: Πένυ Δεληγιάννη
Κιθάρα: Ευθύμης Νικοζήσης
«Μετανάστες»: Osama Giasin, Μπάμπης Ραπτάκης

Μετανάστης
(Clandestino - Manu Chao)

Με λένε μετανάστη δε με θέλουν πουθενά
και με θεωρούν λαθραίο γιατί δεν έχω χαρτιά.
Στον τόπο μου πεθαίνουν απ' την πείνα τα παιδιά
και στον τόπο που πηγαίνω λεν τους κλέβω τη δουλειά.

Για το νόμο είμαι βάρος και δε θα 'πρεπε να ζω
μα εγώ υπάρχω παραπλεύρως κι απ' το υπόγειο τραγουδώ.
Μετανάστης θα πει να 'σαι ξένος παντού
και στον τόπο που αφήνεις και στον τόπο προορισμού.

Προορισμός ο χάρτης και πυξίδα η καρδιά
πορεύομαι μονάχος με τη θλίψη συντροφιά.
Με χρειάζονται όταν κάνω σχεδόν τζάμπα τη δουλειά
μα όταν προσπαθώ να ζήσω τότε δε με θέλουν πια.

Κανένας δε με νιώθει στο Βορρά της σιγουριάς
είμαι ο ξένος που θυμίζει πως είμ' ένας από σας.
Μετανάστης θα πει να 'σαι ξένος παντού
και στον τόπο που αφήνεις και στον τόπο προορισμού.

Προορισμός ο χάρτης και πυξίδα η καρδιά
πορεύομαι μονάχος με τη θλίψη συντροφιά.
Μετανάστης θα πει να 'σαι ξένος παντού
και στον τόπο που αφήνεις και στον τόπο προορισμού.

Στην Αστόρια - μετανάστης
Αυστραλία - μετανάστης
Σουηδία - μετανάστης
κι όμως ήμουν άνθρωπος.

Με λένε μετανάστη δε με θέλουν πουθενά
και με θεωρούν λαθραίο γιατί δεν έχω χαρτιά.
Κι ας μην έχω χαρτιά, έχω όμως καρδιά
που αντέχει τον πόνο και βαστά την ανθρωπιά.

Στην Αθήνα - μετανάστης
στο Παρίσι - μετανάστης
στο Δουβλίνο (ΙΙ) - μετανάστης
κι όμως είμαι άνθρωπος.

Για το νόμο είμαι βάρος και δε θα 'πρεπε να ζω
μα εγώ υπάρχω παραπλεύρως κι απ' το υπόγειο τραγουδώ.
Μετανάστης θα πει να 'σαι ξένος παντού
και στον τόπο που αφήνεις και στον τόπο προορισμού.

Αλβανός - μετανάστης
Αφρικανός - μετανάστης
Αφγανός - μετανάστης
κι όμως είμαι άνθρωπος.

Κανείς δεν πάει να γίνει ξένος αλλού αν δε νιώθει ήδη ξένος στον τόπο του ή ξένος στον εαυτό του...

Chavela Vargas

Άρωμα Γυναίκας συνέχεια..
το υπέροχο άρωμα μιας από τις σπουδαιότερες φωνές της λατινικής αμερικής 
που σίγησε πριν από ενάμισυ μήνα, στις 5 Αυγούστου 2012..

Εδώ, στην Ευρώπη του νότου από την Αμερική του νότου :

Chavela Vargas - " La Llorona " - Παραδοσιακό Μεξικάνικο τραγούδι
...........
Η Isabel Vargas Lizano γεννήθηκε στις 17 Απριλίου του 1919 στην Κόστα Ρίκα.
Στα 14 της έφυγε από τη χώρα της λόγω της έλλειψης ευκαιριών για μια μουσική σταδιοδρομία
και εγκαταστάθηκε στο Μεξικό.Το Μεξικό έγινε η χώρα της καρδιάς της..

Για πολλά χρόνια τραγουδούσε στους δρόμους
μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1930 που έγινε επαγγελματίας τραγουδίστρια.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 αποσύρθηκε
για να επιστρέψει θριαμβευτικά στο μουσικό στερέωμα το 1991.
Στο Ελληνικό κοινό έγινε ευρύτερα γνωστή από την κινηματογραφική ταινία του 2003 "Frida"..
...............
O συνθέτης του κλασσικού τραγουδιού “La llorona” είναι ο Μεξικανός Jose Alfredo Jimenez.
................
Έχουν γραφτεί πολλά διαφορετικά πράγματα γι' αυτό το τραγούδι-ποίημα..
Παραθέτω μερικά από αυτά..

La Llorona : Εκείνη που θρηνεί..Τα δάκρυα της Llorona..η θρηνούσα γυναίκα..
Μια γυναίκα καταστροφική, εμπαθής, "κακιά"..
στον αντίποδα της Μαρίας της Παναγίας, η άλλη Μαρία, η Llorona.. )
............
Μύθος, από τα χρόνια ακόμα των Αζτέκων, αυτός της Γιορόνας,
της γυναίκας που θρηνεί..
Θρηνεί τη χαμένη της ζωή..τη δική της και των παιδιών της
που έπνιξε στα παγωμένα νερά του ποταμού
απελπισμένη απο την προδοσία του άντρα που αγάπησε..
Από τότε τα ψάχνει, να τα τυλίξει με το μαντήλι της για να τα σώσει..
Είναι μια παλιά ιστορία..τ' αχνάρια της χάνονται στο χρόνο.
Λέγεται πως έφτασε στον καιρό μας από τους χρόνους των Αζτέκων.
..........
Μια παλιά ιστορία που με τα χρόνια έγινε θρύλος, πέρασε στον μύθο.
Μα κανείς πια δεν ξέρει πού είναι η αλήθεια, πού είναι το ψέμα.
Σήμερα, όμως, υπάρχουν άνθρωποι εκεί,
στην άλλοτε παλιά χώρα των Αζτέκων, που ακόμα ισχυρίζονται πως την βλέπουν :
Βλέπουν τη Γιορόνα τις νύχτες να βγαίνει από το ποτάμι που πνίγηκε 
δίνοντας η ίδια τέλος στη ζωή της.
Ντυμένη στα λευκά, φωνάζει και θρηνεί για τα παιδιά της
που τα αναζητά πέρα από το θάνατο.
Τα δυο μικρά της παιδιά που η ίδια έριξε στο ποτάμι
πάνω στη παραφροσύνη της
γιατί προδόθηκε από τον άντρα που αγαπούσε.
Και μόλις κατάλαβε την πράξη της,
άρχισε να τα ψάχνει στα παγωμένα νερά,
να τα τυλίξει στο μαντήλι της, για να τα σώσει.
Κι η ιστορία της έγινε μύθος, έγινε τραγούδι, ζει ως τις μέρες μας..
..............
Αυτό το τραγούδι-ποίημα είναι πολύ μεγάλο με πολλούς στίχους (και εκδοχές)..
Είναι σχεδόν 300 ετών και ήταν κάποτε τραγούδι στρατοπέδου..
Μιλάει για έναν μαύρο άνδρα που ήταν ερωτευμένος με μια Μεξικανή..
μιλάει για τον πόνο, της, χωρίς ανταπόκριση, αγάπης..
Αυτός ο πληγωμένος άνδρας τραγουδά για την όμορφη γυναίκα που δεν θα μπορέσει ν' αποκτήσει ποτέ..
.............
Μια άλλη εκδοχή του τραγουδιού λέει ότι,
Γιορόνα είναι όνομα, όχι συναίσθημα ή ρήμα..
Η Γιορόνα αναφέρεται σε μια κοινή ιστορία του Μεξικού,
τη θρηνούσα γυναίκα που πνίγει τα παιδιά της στο ποτάμι, κάθε νύχτα..
Είναι μια ιστορία που συνηθίζουν να χρησιμοποιούν οι οικογένειες
για να μην μένουν έξω απ' το σπίτι τα παιδιά μέχρι αργά τη νύχτα..
Για το φόβο πως η Γιορόνα μπορεί να τα πάρει..

"Llorona, llevame al rio" = Llorona, take me to the river
...............
Μια τρίτη εκδοχή λέει πως
το τραγούδι κάνει μεν νύξη στη Γιορόνα (τη θρηνούσα γυναίκα) από τους μύθους του Μεξικού,
ωστόσο, το τραγούδι δεν μιλά ευθέως για τη θρηνούσα γυναίκα..
Ο τραγουδιστής μιλάει σε μια γυναίκα που τον έχει παγιδεύσει
και που εκείνος δεν την αγαπάει πια
αλλά αναγκάζεται να ζει μαζί της εξ αιτίας του συνεχούς θρήνου της..
Της λέει ότι, όπως ακριβώς και η γυναίκα που έπνιξε τα παιδιά της
εξ αιτίας του θρήνου της
επειδή υπέφερε από την εγκατάλειψη του άνδρα της,
έτσι να τον πάει κάτω στο ποτάμι και να τον πνίξει κι αυτόν,
για να τερματίσει την ταλαιπωρία του..

Κατ' αυτήν την εκδοχή, μοιάζει να είναι ένα πολύ νοσηρό τραγούδι
αλλά είναι επίσης και πολύ ποιητικό, εξαιρετικά όμορφο στα Ισπανικά,
όταν κανείς μπορεί να το κατανοήσει, στη μητρική του γλώσσα..
...................
Το Rebozo είναι "σάλι - μαντήλα"..
Χρησιμοποιείται σε πολλές γυναικείες παραδοσιακές μεξικάνικες λαικές φορεσιές 
σαν μέρος στολής - ενδυμασίας..
Ήταν ένας τρόπος ενδυμασίας όλων των γυναικών του Μεξικού
και μερικές γυναίκες συνεχίζουν ακόμα να ντύνονται έτσι σε ορισμένες αγροτικές περιοχές..
αλλά στις μέρες μας, με τα σύγχρονα ρούχα
αυτές τις όμορφες φορεσιές, συνήθως τις βλέπουμε μόνο
όταν εορτάζεται η Cinco de Mayo, δηλ. η Ημέρα της Ανεξαρτησίας ( 16 Σεπτεμβρίου)..
Εορτασμός στον οποίο συμμετέχουν με φολκλορικούς χορούς..

Σημ.* Τα Rebozos δεν χρησιμεύουν μόνο για την αντιμετώπιση του κρύου
αλλά και για να καλύπτουν το κεφάλι τους, όταν πηγαίνουν στην εκκλησία..

" Tapa me con tu reboso Llorona" = Cover me with your "shawl" Llorona..
because I'll die of the cold ..
.........

 

Στη φωτό : Chavela Vargas και Jose Alfredo Jimenez..

" Ποίημα ή Γυναίκα ; "

Απόψε διάχυτο στην ατμόσφαιρα το άρωμα Γυναίκας..
Πελαγία....με τον αφοπλιστικά συγκλονιστικό και θαρραλέο της λόγο..
....................
Όταν το πρωτοδιάβασα, θυμήθηκα αυτό το απόσπασμα :

"Μη με διαβάζετε όταν δεν ήρθατε σε ρήξη με το σώμα
Ώρα να πηγαίνω..δεν έχω άλλο στήθος"..
                                                Νίκος Καρούζος
...................................................................................................................
" ποίημα ή γυναίκα ; "


ποίημα ή γυναίκα ;..

αργά μου γνωστοποίησαν το θάνατό μου..

τότε έγινα ποίημα ουράνιο

ποίημα σύννεφο, ψηλά για ν' αγναντεύω

ή ένα ποίημα σαν φωτιά, να καίω Παραδείσους..

μα ποιος με ξέρει, ποιος θα με διαβάσει ;..

γι' αυτό, όταν βρέχει, γίνομαι σταγόνα θαρραλέα

ίδια τσιγγάνα που ζητά να βρει το ριζικό της

και λέω θα ζήσω..

μα ξεχνώ πως είμαι οπτασία..

ιδέα, που στέρφα έμεινε μέσα στη φαντασία..

έτσι γελώ τους ουρανούς και ντύνομαι γυναίκα..

αφήνω ξέπλεκα μαλλιά να χύνονται στον 'Αδη

αφήνω και τη γύμνια μου στον κάθε διψασμένο

να πίνει να δροσίζεται και να με συγχωρνάει..

όσο για`κείνο το φιλί, πάντα θα στο χρωστάω..

                                                            Πελαγία Σ. Κουκίδου
.............................................................................................................................................................

Άρωμα Γυναίκας συνέχεια με Γκρέτα Γκάρμπο..

Επέλεξα να συνοδεύσω το ποίημα της Πελαγίας
με ένα επίσης συγκλονιστικό βίντεο
του αγαπημένου uploader του you tube και φίλου, Χάρη (harisego) :

Η Μαργαρίτα Γκωτιέ ταξιδεύει απόψε.
Τα κείμενα είναι από το βιβλίο του Άκη Δήμου
και τη θεατρική παράσταση : "Η Μαργαρίτα Γκωτιέ ταξιδεύει απόψε",
που στηρίχθηκε στο μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Δουμά : "Η κυρία με τις καμέλιες".
Η μουσική είναι του Θοδωρή Οικονόμου.
Οι σκηνές είναι από την ταινία : Η κυρία με τις καμέλιες,
με πρωταγωνιστές τους : Greta Garbo και Robert Taylor.
.................
Γνωρίζοντας πόσος κόπος και χρόνος απαιτείται για να φτιαχτεί ένα τέτοιο βίντεο,
εκτιμώ και θαυμάζω πολλαπλά τον Χάρη..

Και το άρωμα Γυναίκας ολοκληρώνεται απόψε με - ποια άλλη ; -.... Marilyn Monroe(1926 -1962) που επίσης πέθανε στην ηλικία των 36 ετών (με αδιευκρίνιστη ακόμα την αιτία θανάτου της) όπως και ο συνθέτης Francois De Roubaix..

"Απόχρωση εκτίμησης"

                                      Γιάννης  Στεργιόπουλος 

             Από τους ελάχιστους ποιητές που έχουν την συμβολική ικανότητα
                                 να τετραγωνίζουν τον κύκλο
                      με όλες τις αποχρώσεις του φωτός και του λόγου..

                                     Σ' ευχαριστούμε, Γιάννη..!
..........................................................................................................................................
                                       "Απόχρωση εκτίμησης"


Γαλήνη συνεσταλμένη
σ' αιχμηρές φωτοσκιάσεις καρτερώ,
ο κολασμένος.....
Το μίτο της Αριάδνης
ξέπλεκο κουβάρι δίχως τελειωμό,
τον κρατώ ταραγμένος...
Διάρκεια της πέτρας, μακρόβια η ώρα,
ρηχή η ανάσα κι η πύρινη φλόγα
με τρίσβαθο άγγιγμα στο μαύρο κουρνιαχτό,
πέτρινο πρόσωπο, στο χάος κολυμπώ.
Πάθος αυτοφυές, ιερός εθισμός,
χείλη κρυσταλλωμένα και διαποτισμένα
φαρμάκι πικρό.    

Σε σύννεφο σκηνικού της όπερας
για λίγο μπαίνω να κρυφτώ
με τα όπλα ζωσμένος...
Με μάγουλα ηλικίας παιδικής,
μπροστά στο πλήθος για να βγω 
μασκαρεμένος....
Αρώματα φίνα σκορπούν οι βεντάλιες,
παράξενα εμπόδια, ψυχών εξαρθρώσεις,
της νίκης τα φτερά λικνίζονται απαλά,
ακολουθεί βουβά το εκκλησίασμα.
Τόπος γεωμετρικός, κύκλος τετράγωνος,
τα σταφύλια προσμένουν τον τρύγο
να γίνουνε μούστος γλυκός.

Μεθώ στο φως γυμνός,
τελευταίος γύρος,
τον κόσμο πυρπολώ
ο καταραμένος,
σιωπηρή ειρωνία, απογείωσης ναυτία,
η διάκριση λεπτή.
Τόνος ιπποτικός, δήθεν συμβολικός,
με απόχρωση εκτίμησης στην υποχρέωση
νάμαι καλός..

                      Στεργιόπουλος Γιάννης
                                           Κατερίνη 31-8-2012

The video scenes are from the Otto Preminger's movie "Fallen Angel" (1945)
with Dana Andrews, Alice Faye and Linda Darnell

http://www.imdb.com/title/tt0037691/

 Nick Cave - Barry Adamson - Sweetest Embrace


Our time is done my love
We've laid it all to waste
One thousand moonlit kisses
can't sweeten this bitter taste
My desire for you is endless
and I'll love you 'till we fall
I just don't want you no more
and that's the sweetest embrace of all

To think we can find happiness
hidden in a kiss
Ah, to think we can find happiness
that's the greatest mistake there is
There is nothing left to cling to babe
There is nothing left to soil
I just don't want you no more
and that's the sweetest embrace of all

Ooohhh where did it begin
When all we did was lose
There's nothin' left to win

So lay your weapons down
they serve no purpose in your hands
And if you wanna hold me
then go ahead and hold me
I won't upset your plans
If it's revenge you want
then take it babe
Or you can walk right out the door
I just don't care anymore
And that's the sweetest embrace of all

Ooohhh where did it begin
When all we did was lose
There's nothin' left to win

It's over babe
And it really is a shame
We are losers you and me babe
In a rigged and crooked game
My desire for you is endless
And I love you most of all
I just don't want you no more
and that's the sweetest embrace of all

Εν αρχή ην ο Λόγος..Ανδρέας Ζερμπίνος - " Τα τρία σημεία της ευθύνης "

Περί ευθύνης ο Λόγος..
καίριος, αφυπνιστικός ο λόγος του Ανδρέα, με επίγνωση της ευθύνης,
που αντιστέκεται διακριτικά στην αόρατη(;) απειλή
του επουσιώδους, του επιδερμικού, της σύγχυσης, του εκφυλισμού..

------------------------------------------------------------------------------------------

Ανδρέας Ζερμπίνος (Aνδρέας Lark)

" Τα τρία σημεία της ευθύνης "
    

Ευθύνη ο καθένας έχει
βάζει τη σκέψη του και τρέχει,
σηκώνει σκόνη το μυαλό
και βήμα-βήμα στο γιαλό.

Τα όρη δεν τα προτιμά.

Η θέληση που 'χει καθένας,
φτυάρι, μυστρί, κρύος πυθμένας,
χαρμάνι μάτι και αφή
το θέλω πρόκα και καρφί.

Στη ναφθαλίνη τα κεριά.

Θυμός που κάστρα κάτω ρίχνει
τη θάλασσα την κάνει λίμνη,
το θράσος θάρρος το περνά
τι κι αν μωρό, τι κι αν γερνά.

Στον όρθρο ύπνος ο βαρύς.

Ο μίτος στο κεφάλι μπαίνει
τις νάρκες με σειρά τις δένει.
Αθήνα πέτρα που σκορπά
τα θραύσματά της για παιδιά.

Οι ύμνοι ψέλνονται νωρίς.

Αστράφτει στης κοιλιάς τη χώρα
μικρό μου σώμα μου Ανδόρα
κοιμήσου στο Βατικανό
στης εξουσίας το κανό.

Λησμόνα την Αγιά Σοφιά.

Γεμίζει η καρδιά εικόνα
τραβάει αίμα απ' την Αυλώνα
του κόσμου το χρυσό σου δίνω
ρούχα σου παίρνω στο Λονδίνο.

Θυμίαμα στη λησμονιά.

..................................................

http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Poems&act=details&poem_id=133356

..................................................

Το ν' αναλάβει κανείς την ευθύνη για κάτι (που έκανε, δεν έκανε ή θα κάνει)
δεν είναι καθόλου εύκολο (έτσι μου συμβαίνει εμένα).
Το περίεργο είναι ότι το να αναλαμβάνει κανείς τελικά την ευθύνη
πέφτει βαρύ όχι μόνο σ' αυτόν κάποιες φορές
αλλά και στους άλλους (ακόμα κι όταν δεν έχουν να χάσουν τίποτα απολύτως απ' αυτόν).
Το γεγονός αυτό ως τέτοιο κάνει ακόμα πιο δύσκολη την ανάληψη ευθυνών (λέω εγώ ο ευθυνόφοβος).

...............................

Είχα στο μυαλό μου το τριμερές της ψυχής
όπως το βλέπουν οι Πατέρες της ανατολικής ορθόδοξης Εκκλησίας..

                                                                                Aνδρέας Lark

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Κατά τον Πλάτωνα (Φαίδρος),
η τριμερής σύσταση της ψυχής συμβολίζεται με :
δύο άλογα (ένα άσπρο κι ένα μαύρο) και τον ηνίοχο..
αποφάσισα να εντάξω και αυτόν τον συμβολισμό στο βίντεο
και τον απεικόνισα με πιόνια από σκάκι (δεύτερη εικόνα)..
                                                
                                                   Χριστίνα

........................................................................................................................................................

Ανακοίνωση έναρξης..

Αγαπημένοι μου και εκλεκτοί φίλοι,
σας καλωσορίζω και επισήμως στην κοινή μας διαδικτυακή γωνιά..
Την Παρασκευή 14 / 09  θα ξεκινήσουμε την κανονική και καθημερινή ροή..οπότε "έσεσθε έτοιμοι"..
Υπολογίζω πολύ στη συμμετοχή σας,
(πέρα από την ποίηση και τη μουσική που θα έχουν τη μερίδα του λέοντος),
με ιδέες, κείμενα και κάθε τι που θα αναδεικνύει και θα προβάλλει προβλήματα και πολιτισμό..
Σε κάτι που θα ήθελα να εστιάσω είναι να πρωτοτυπήσουμε στους σχολιασμούς -
να μην αισθανόμαστε καταναγκασμό αλλά να μη γίνουμε και "λιβανιστήρια" ο ένας για τον άλλον..
επιθυμώ (και γνωρίζω ότι οι περισσότεροι από εσάς επιθυμούν επίσης)
να είναι αυτός ο χώρος το καταφύγιό μας, όπου θα νοιώθουμε ασφαλείς και ελεύθεροι 
αλλά και δημιουργικοί
για να μη μας κουράσει η διαδικασία και να έχει ενδιαφέρουσα εξέλιξη η σελίδα..
δεν έχω εμπειρία από blog παρά μόνο σαν περιστασιακή αναγνώστρια - με το ένστικτο βαδίζω..
οπότε τα λάθη και οι ελλείψεις είναι αναπόφευκτα..ζητώ την επιείκιά σας..

Θα ήθελα εδώ να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου 
και να ευχαριστήσω θερμά τον Ζάχο (kantadoros - Sikkelos)
που δέχτηκε να γίνει διαχειριστής της σελίδας
και με τις πολύτιμες γνώσεις του με βοήθησε όταν αντιμετώπισα αδιέξοδα τεχνικής φύσης..

Καλό φθινόπωρο σε όλους
με μαγικές διαδρομές στις Τέχνες και στην τέχνη της ζωής..!

The Stranglers – Golden Brown

Golden brown texture like sun
Lays me down with my might she runs
Throughout the night
No need to fight
Never a frown with golden brown

Every time just like the last
On her ship tied to the mast
To distant lands
Takes both my hands
Never a frown with golden brown

Golden brown finer temptress
Through the ages she's heading west
From far away
Stays for a day
Never a frown with golden brown

Never a frown
With golden brown
Never a frown
With golden brown

Fariborz Lachini - " Stranger "

Αλεξάνδρα - Φωτό

Μια καλημέρα καλοκαιρινή από Χαλκιδική
με την αισθητική επιμέλεια της Αλεξάνδρας Θεοχάρη..

Ευχαριστούμε Αλεξάνδρα..!