Βασίλης Σπανογιάννης - " 13 "

           13- στόματα
          ντιβάνι
              εμβόλιο- κονδυλώματα
             μαμά δεν πιάνει


       13- τρόπαιο
             μπαμπά αποτρόπαιο;

.....................

(Χριστίνα Γεραλή - αντί σχολίου)

Ταμπού (Βικιπαίδεια)

Ο όρος ταμπού προέρχεται από τις γλώσσες της Πολυνησίας
(λ.χ. Τόνγκα ή Φίτζι) και σημαίνει «απαγορευμένος».

Στην πρωταρχική του έννοια, αφορά πρωτόγονους πολιτισμούς
και σημαίνει το πρόσωπο ή το αντικείμενο που απαγορεύεται να πλησιάσει,
να αγγίξει, να κατονομάσει ή να χρησιμοποιήσει κανείς, επειδή θεωρείται ιερό ή μιαρό.
Το ταμπού θεωρείται μιαρό κι ακάθαρτο, προξενώντας κακό σ' όποιον έρθει σ' επαφή μ' αυτό.
Έτσι, λοιπόν ταμπού σε μια γενικότερη σημασία είναι κάτι το απαγορευμένο
με έννοια μαγική και δεισιδαιμονική.

Με ευρύτερη έννοια,
ο όρος χρησιμοποιείται σήμερα για να δηλώσει οτιδήποτε απαγορευμένο,
κυρίως οτιδήποτε αντιμετωπίζεται από την κοινωνία ως μη υπάρχον,
για λόγους ηθικής ή κοινωνικών προκαταλήψεων.
Συνεκδοχικά, αναφέρεται σε κάθε περιορισμό που επιβάλλει η κοινωνική ηθική,
 δηλαδή κάθε κοινωνική προκατάληψη.

Η λέξη ταμπού χρησιμοποιείται επίσης για οτιδήποτε το τέλειο,
που με κανένα τρόπο, δε δέχεται αμφισβήτηση ή τροποποίηση.

Timi Yuro - " Just Say I Love Him " - 1961

..αυτό, εκτός του ότι έχει αποκλειστεί σχεδόν παγκοσμίως

από τη στιγμή της δημοσίευσής του,

δεν το εμφανίζει ούτε το σύστημα..

οπότε, καταφεύγουμε στη λύση του συνδέσμου..

..αφιερωμένο στον Γιάννη Στεργιόπουλο..

http://www.youtube.com/watch?v=aFqjjagiLRw&feature=plcp

Self -Fullfilling Prophecy

..κι αυτό κινδυνεύει..

όχι από την ποσότητα των προβολών (μόλις 1000)

αλλά καθαρά για λόγους πνευματικών δικαιωμάτων της μουσικής μου επιλογής..

Babe Ruth - " Black Dog " - (1972)

..από τα πρώτα πρώτα βίντεο που έφτιαξα..με τα λάθη της απειρίας ορατά..

ας παίξει κι εδώ για την ιστορία 

αλλά και επειδή, στην Ελλάδα, όταν συμπληρωθούν 20.000 προβολές,

το you tube αποσύρει τις δημοσιεύσεις..(όχι όλες - επιλεκτικά)
και πλησιάζει δραματικά αυτή η στιγμή..14.428 προβολές έχει σήμερα..

Eltwn - " Μ ά θ ε "

Μάθε

Μάθε να περπατάς στα δάση
    να φέγγεις στην πυκνότητα του χρόνου
να μένεις μέσα στο σκοτάδι
να αντέχεις την κραυγή του πόνου

Μάθε στη μέθη να αγναντεύεις
την κάθε χαραυγή του νότου
   στα ανήλιαγα σοκάκια να διαβαίνεις
     να μπαίνεις μες στο άγνωστο του πρώτου

 

    Στοκχόλμη, 13 Σεπτεμβρίου 2012, Έλτωνας

Γιώργος Πολυμενάκος - Νίκος Καββαδίας - Καίσαρ Εμμανουήλ

Πώς ο Νίκος Καββαδίας παραδίδει στην αθανασία τον ποιητή Καίσαρα Εμμανουήλ

http://www.booksinfo.gr/contactbooksinfo/aboutus/bibliofagos/2007/kaisar.html 



 «Φαίνεται πια πως τίποτα - τίποτα δεν μας σώζει...»  
ΚΑΙΣΑΡ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ
........

Νίκος Καββαδίας
" Γράμμα στον ποιητή Καίσαρα Εμμανουήλ"


 
Ξέρω εγώ κάτι που μπορούσε, Καίσαρ, να σας σώσει.
Κάτι που πάντα βρίσκεται σ' αιώνια εναλλαγή,
κάτι που σχίζει τις θολές γραμμές των οριζόντων,
και ταξιδεύει αδιάκοπα την ατελείωτη γη.

Κάτι που θα 'κανε γοργά να φύγει το κοράκι,
που του γραφείου σας πάντοτε σκεπάζει τα χαρτιά·
  να φύγει κρώζοντας βραχνά, χτυπώντας τα φτερά του,
προς κάποιαν ακατοίκητη κοιλάδα του Νοτιά.

Κάτι που θα 'κανε τα υγρά, παράδοξά σας μάτια,
που αβρές μαθήτριες τ' αγαπούν και σιωπηροί ποιηταί,
χαρούμενα και προσδοκία γεμάτα να γελάσουν
  με κάποιον τρόπο που, όπως λεν, δε γέλασαν ποτέ.

Γνωρίζω κάτι, που μπορούσε, βέβαια, να σας σώσει.
Εγώ που δε σας γνώρισα ποτέ... Σκεφτείτε... Εγώ.
  Ένα καράβι... Να σας πάρει, Καίσαρ... Να μας πάρει...
Ένα καράβι που πολύ μακριά θα τ' οδηγώ.

Μια μέρα χειμωνιάτικη θα φεύγαμε.
-- Τα ρυμουλκά περνώντας θα σφυρίζαν,
τα βρωμερά νερά η βροχή θα ράντιζε,
   κι οι γερανοί στους ντόκους θα γυρίζαν.

Οι πολιτείες οι ξένες θα μας δέχονταν,
οι πολιτείες οι πιο απομακρυσμένες
  κι εγώ σ' αυτές αβρά θα σας εσύσταινα
 σαν σε παλιές, θερμές μου αγαπημένες.

Τα βράδια, βάρδια κάνοντας, θα λέγαμε
παράξενες στη γέφυρα ιστορίες,
για τους αστερισμούς ή για τα κύματα,
  για τους καιρούς, τις άπνοιες, τις πορείες.

Όταν πυκνή η ομίχλη θα μας σκέπαζε,
τους φάρους θε ν' ακούγαμε να κλαίνε
  και τα καράβια αθέατα θα τ' ακούγαμε,
περνώντας να σφυρίζουν και να πλένε.

Μακριά, πολύ μακριά να ταξιδεύουμε,
  κι ο ήλιος πάντα μόνους να μας βρίσκει·
εσείς τσιγάρα «Κάμελ» να καπνίζετε,
κι εγώ σε μια γωνιά να πίνω ουίσκυ.

Και μια γριά στο Αννάμ, κεντήστρα στίγματος,
--μια γριά σ' ένα πολύβοο καφενείο--
  μια αιμάσσουσα καρδιά θα μου στιγμάτιζε,
  κι ένα γυμνό, στο στήθος σας, κρανίο.

Και μια βραδιά στη Μπούρμα, ή στη Μπατάβια
στα μάτια μιας Ινδής που θα χορέψει
  γυμνή στα δεκαεφτά στιλέτα ανάμεσα,
  θα δείτε - ίσως - τη Γκρέτα να επιστρέψει.

Καίσαρ, από ένα θάνατο σε κάμαρα,
κι από ένα χωματένιο πεζό μνήμα,
  δε θα 'ναι ποιητικότερο και πι' όμορφο,
ο διάφεγγος βυθός και τ' άγριο κύμα;

Λόγια μεγάλα, ποιητικά, ανεκτέλεστα,
λόγια κοινά, κενά, «καπνός κι αθάλη»,
  που ίσως διαβάζοντάς τα να με οικτίρετε,
γελώντας και κουνώντας το κεφάλι.

Η μόνη μου παράκληση όμως θα 'τανε,

τους στίχους μου να μην ειρωνευθείτε.

Κι όπως εγώ για έν' αδερφό εδεήθηκα,

για έναν τρελόν εσείς προσευχηθείτε.

----------------------------------------

Πληροφορίες σταχυολογημένες από το διαδίκτυο:

------------------------------------------------------------------------------------

Η ποίηση του Εμμανουήλ τοποθετείται στα πλαίσια της ελληνικής μεσοπολεμικής ποίησης, 
ειδικότερα στους νεώτερους ποιητές της γενιάς του είκοσι 

(ανάμεσα στους Αλέξανδρο Μπάρα, Γιάννη Σκαρίμπα, Ορέστη Λάσκο, 

Κώστα Ουράνη, Νίκο Καββαδία και άλλους 

που ακολούθησαν εν μέρει τα χνάρια των Καρυωτάκη, Λαπαθιώτη, Φιλύρα, Άγρα κ.α.). 

Ο Κώστας Στεργιόπουλος διακρίνει στο έργο του δυο φάσεις, 

την πρωϊμότερη που κυριαρχείται από στοιχεία νεορομαντισμού και κοσμοπολιτισμού 

(στα χνάρια του Κώστα Ουράνη) 

και τη δεύτερη, που σηματοδότησε το πέρασμά του στο συμβολιστικό ρεύμα 
και την καθαρή ποίηση των Baudelaire, Valery, Mallarme, 

αλλά και του Απόστολου Μελαχρινού.

------------------------------------

Από το 1952 και μετά ασχολήθηκε αποκλειστικά με λογοτεχνικές μεταφράσεις.

Μετέφρασε το ΚΟΡΑΚΙ (THE RAVEN) του ποιητή Έντγκαρ Άλαν Πόε, 

ένα έργο σκοτεινό και δύσκολο 

και μάλιστα η μετάφρασή του θεωρήθηκε ίσως και η πιο επιτυχημένη, 

ενώ είχαν επιχειρήσει και άλλοι ποιητές να την αποδώσουν, όπως ο Κ. Ουράνης.

Κάποια περίοδο της ζωής του, πιθανώς είχε πέσει σε κατάθλιψη 

αλλά δεν αυτοκτόνησε*, όπως μπορεί να υπονοηθεί από το ποίημα του Καββαδία.

Οι ποιητικές του συλλογές είναι λιγοστές.

*..επισήμως αναφέρεται ότι πέθανε από σάκχαρο στο δημοτικό νοσοκομείο της Αθήνας.

..............................

http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/nikos_kabbadias/1933_marampoy_home.htm
 


http://www.snhell.gr/anthology/writer.asp?id=80



http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&cnode=461&t=171

http://jkpant.blogspot.gr/2009/02/blog-post.html


http://logotexnia-ch.blogspot.gr/2011/03/1910-1975.html 


http://www.os3.gr/arhive_afieromata/gr_afieromata_nikos_kavvadias.html#ergogarfia 

Γιώργος Πολυμενάκος - Σαρλ Μπωντλαίρ - Άλμπατρος

Η απόδοση στα ελληνικά του ποιήματος του Μπωντλαίρ

είναι, κατά τη γνώμη μου, εκπληκτικής ομορφιάς:

Σαρλ Μπωντλαιρ - Άλμπατρος

(Απόδοση στα ελληνικά: Αλέξανδρος Μπάρας)

Συχνά για να περάσουνε την ώρα οι ναυτικοί

άλμπατρος πιάνουνε, πουλιά μεγάλα της θαλάσσης,

που ακολουθούνε σύντροφοι, το πλοίο, νωχελικοί,

καθώς γλιστράει στου ωκεανού τις αχανείς εκτάσεις.

Και μόλις στο κατάστρωμα του καραβιού βρεθούν

 αυτοί οι ρηγάδες τ' ουρανού, αδέξιοι, ντροπιασμένοι,

τα κουρασμένα τους φτερά στα πλάγια παρατούν

 να σέρνονται σαν τα κουπιά που η βάρκα τα πηγαίνει.

Πώς κείτεται έτσι ο φτερωτός ταξιδευτής δειλός

τ' ωραίο πουλί, τι κωμικό κι αδέξιο που απομένει

ένας τους με την πίπα του το ράμφος του χτυπά

   κι άλλος, χωλαίνοντας, το πώς πετούσε παρασταίνει.

Ίδιος με τούτο, ο Ποιητής, τ' αγέρωχο πουλί

που ζει στη μπόρα κι αψηφά το βέλος του θανάτου,

σαν έρθει εξόριστος στη γη και στην οχλοβοή

μεσ' στα γιγάντια του φτερά, χάνει τα βήματά του.

----------------------------------------------------------------------------

Παραθέτω το ποίημα στα γαλλικά για σύγκριση

(για όσους γνωρίζουν):

L’ Albatros

Charles Baudelaire

Souvent, pour s’amuser, les hommes d’équipage

Prennent des albatros, vastes oiseaux des mers,

Qui suivent, indolents compagnons de voyage,

Le navire glissant sur les gouffres amers.

A peine les ont-ils déposés sur les planches,

Que ces rois de l’azur, maladroits et honteux,

Laissent piteusement leurs grandes ailes blanches

Comme des avirons traîner à côté d’eux.

Ce voyageur ailé, comme il est gauche et veule!

Lui, naguère si beau, qu’il est comique et laid!

L’un agace son bec avec un brûle-gueule,

L’autre mime, en boitant, l’infirme qui volait!

Le Poète est semblable au prince des nuées

Qui hante la tempête et se rit de l’archer;

Exilé sur le sol au milieu des huées,

Ses ailes de géant l’empêchent de marcher.

From Les Fleurs du Mal | 1861

-------------------------------------------------------------------------------

και στα αγγλικά (πάλι για σύγκριση)

- Υπ' όψιν ότι είναι η πλέον "λογοτεχνική" απόδοση

  που βρήκα στο διαδίκτυο -

The Albatross

Sometimes, to entertain themselves, the men of the crew

Lure upon deck an unlucky albatross, one of those vast

Birds of the sea that follow unwearied the voyage through,

Flying in slow and elegant circles above the mast.

No sooner have they disentangled him from their nets

Than this aerial colossus, shorn of his pride,

Goes hobbling pitiably across the planks and lets

His great wings hang like heavy, useless oars at his side.

How droll is the poor floundering creature, how limp and weak —

He, but a moment past so lordly, flying in state!

They tease him: One of them tries to stick a pipe in his beak;

Another mimics with laughter his odd lurching gait.

The Poet is like that wild inheritor of the cloud,

A rider of storms, above the range of arrows and slings;

Exiled on earth, at bay amid the jeering crowd,

He cannot walk for his unmanageable wings.

— George Dillon, Flowers of Evil (NY: Harper and Brothers, 1936)

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Βιογραφικά στοιχεία για τον Αλέξανδρο Μπάρα:

http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&cnode=461&t=284

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Δείγματα προσωπικής γραφής:

Μοναξιά

Αλέξανδρος Μπάρας

 

 

Είναι το πυκνό συλλαλητήριο

που οργανώνει μόνος, ένας μόνος,

κάπου ένα μαχαίρι είναι που βρέθηκε

δίχως ν' ακουστεί κανένας φόνος. 

Όπλου είναι βολή χωρίς αντήχηση

στη μεγάλην άμμο μιας Σαχάρας,

πάνω μια χλωμή λειψή πανσέληνος

λιώνει σαν κεράκι της δεκάρας... 

Είναι μια σημαία που ξεχάστηκε

 στον ιστό μετά τη δύση του ηλίου,

ξέθωρο ένα ράκος που φυλάχτηκε

   από εσθήτα περασμένου μεγαλείου. 

΄Ερημος σταθμός το μεσονύχτιο

 υπογείων αστικών σιδηροδρόμων,

 πέτρες φορτωμένον είναι φέρετρο

  που το πάνε τέσσερις στον ώμον. 

Βάρκα είναι στο πέλαγο τ' απέραντο

μ' ένα σκελετό για κωπηλάτη

που ήλιος κατακόρυφος τον στέγνωσε

    και τον λεύκανε της θάλασσας τ' αλάτι.  

Είναι το πουλί που μόνο ξώμεινε

μίλια απ' το κυρίαρχο κοπάδι,

πίσω του το φως της μέρας, σβήνεται

και μπροστά του, πήζει το σκοτάδι...

Στίχοι: Αλέξανδρος Μπάρας

Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος

Πρώτη εκτέλεση: Θάνος Μικρούτσικος

ΑΠΟ ΤΟ CD 'Ο ΘΑΝΟΣ ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑ ΘΑΝΟ ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟ' -1998

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 ΝΑΥΣΤΑΘΜΟΥ ΛΥΠΕΣ  
Αλέξανδρος Μπάρας


  Παμπάλαιο κι ερείπιο ένα πλοίο  
είδα άθλια γερμένο σ’ένα πλάϊ,  
με τα πλευρά του που η σκουριά πια τά’χει φάει,
με το τιμόνι του έξω απ’τα νερά,

 σπασμένο,
δαγκωμένο
  απ’ άγνωστο της θάλασσας θηρίο.  

   Τέτοιο τρισάθλιο κι ερείπιο ένα πλοίο…  

Κι όμως –ποιός θα το πίστευε;- 
απ’το γυρτό φουγάρο του φαινόταν
μια υποψία καπνού ν’ αργανεβαίνει
 αδύναμη ψηλά και να σκορπιέται…


(Είχε το ερείπιο μες στα σπλάχνα του κρυμμένη  
μιά τελευταία σπίθα,κι ίσως ίσως
μελλοντικά ταξίδια ονειρευόταν,
ίσως με τέτοια ελπίδα αποκοιμόταν
τα βράδια μες στην πλήξη του ναυστάθμου…)

 Το κοίταζα.Κι ο νους μου άθελα πήγε
   σε κάτι ομοιοκατάντητους ανθρώπους
      που έτσι η ζωή σιγά σιγά τους τρώει…  

         Κι οι παραλληλισμοί, μου ήρθαν αθρόοι.  


(Συνθέσεις, Βιβλίο δεύτερο, 1938 – Άθροισμα, 1933 Ποίηση 1983, Εκδόσεις Κέδρος)
  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

H «Kλεοπάτρα», η «Σεμίραμις» κ’ η «Θεοδώρα»

Αλέξανδρος Μπάρας

 

Ένα κάθε βδομάδα,

στην ορισμένη μέρα,

πάντα στην ίδιαν ώρα,

τρία βαπόρια ωραία,

η «Kλεοπάτρα», η «Σεμίραμις» κ’ η «Θεοδώρα»,

ανοίγουνται απ’ την προκυμαία

στις εννέα,

πάντα για τον Περαία,

το Mπρίντιζι και το Tριέστι,

πάντα. 

 

Xωρίς μανούβρες κ’ ελιγμούς

και δισταγμούς

κι’ ανώφελα σφυρίγματα,

στρέφουνε στ’ ανοιχτά την πρώρα,

η «Kλεοπάτρα», η «Σεμίραμις» κ’ η «Θεοδώρα»,

σαν κάποιοι καλοαναθρεμμένοι

που φεύγουν από ένα σαλόνι

χωρίς ανούσιες χειραψίες

και περιττές. 

 

Aνοίγουνται απ’ την προκυμαία

στις εννέα,

πάντα για τον Περαία,

το Mπρίντιζι και το Tριέστι,

πάντα –και με το κρύο και με τη ζέστη. 

 

Πάνε

να μουντζουρώσουν τα γαλάζια

του Aιγαίου και της Mεσογείου

με τους καπνούς των.

Πάνε για να σκορπίσουνε τοπάζια

τα φώτα τους μέσ’ στα νερά

τη νύχτα. 

Πάνε

πάντα μ’ ανθρώπους και μπαγκάζια… 

 

H «Kλεοπάτρα», η «Σεμίραμις» κ’ η «Θεοδώρα»,

χρόνια τώρα,

κάνουν τον ίδιο δρόμο,

φτάνουν την ίδια μέρα,

φεύγουν στην ίδιαν ώρα. 

 

Mοιάζουν υπάλληλοι γραφείων

που γίνανε χρονόμετρα,

που η πόρτα της δουλειάς,

αν δεν τους δει μια μέρα να περάσουν

από κάτω της,

μπορεί να πέσει. 

 

(Όταν ο δρόμος είναι πάντα ίδιος

τι τάχα αν είναι σε μια ολόκληρη Mεσόγειο

ή απ’ το σπίτι σ’ άλλη συνοικία;)

H «Kλεοπάτρα», η «Σεμίραμις» κ’ η «Θεοδώρα»

είναι καιρός και χρόνια πάνε τώρα

του βαρεμού που ενοιώσαν την τυράννια,

να περπατούν πάντα στον ίδιο δρόμο,

να δένουνε πάντα στα ίδια λιμάνια. 

 

Aν ήμουν εγώ πλοίαρχος,

ναι –si j’étais roi!–

αν ήμουν εγώ πλοίαρχος

στην «Kλεοπάτρα», τη «Σεμίραμη», τη «Θεοδώρα»,

αν ήμουν εγώ πλοίαρχος

με τέσσερα χρυσά γαλόνια

κι αν μ’ άφηναν στην ίδια αυτή γραμμή

τόσα χρόνια,

μια νύχτα σεληνόφεγγη,

στη μέση του πελάγου,

θ’ ανέβαινα στο τέταρτο κατάστρωμα

κι ενώ θ’ ακούγουνταν η μουσική

που θα’ παιζε στης πρώτης θέσης τα σαλόνια,

με τη μεγάλη μου στολή,

με τα χρυσά μου τα γαλόνια

και τα χρυσά μου τα παράσημα,

θα’ γραφα μιαν αρμονικότατη καμπύλη

από το τέταρτο κατάστρωμα

μέσ’ στα νερά,

έτσι με τα χρυσά μου,

σαν αστήρ διάττων

σαν ήρως ανεξήγητων θανάτων. 

 ..................... 

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CE%B1%CF%81%CE%BB_%CE%9C%CF%80%CF%89%CE%BD%CF%84%CE%BB%CE%B1%CE%AF%CF%81 


 http://fleursdumal.org/poem/200

Σαν σήμερα το 1837: Ιδρύεται η Σχολή Καλών Τεχνών των Αθηνών (Σχολείο των Τεχνών)

Έμβλημα της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών

http://gallery.asfa.gr/asfa_history.aspx

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BD%CF%89%CF%84%CE%AC%CF%84%CE%B7_%CE%A3%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%AE_%CE%9A%CE%B1%CE%BB%CF%8E%CE%BD_%CE%A4%CE%B5%CF%87%CE%BD%CF%8E%CE%BD

.................

Γιάννης Μόραλης (Άρτα, 23 Απριλίου, 1916 – Αθήνα, 20 Δεκεμβρίου 2009)

http://www.nationalgallery.gr/site/content.php?artid=338

 .................

Νίκος Νικολάου (Ύδρα, 1909–Αθήνα, 27 Ιουλίου 1986)

http://www.cangelaris.com/gr_art_nico.htm

...............

Νικηφόρος Λύτρας (Πύργος Τήνου 1832 – Αθήνα 13 Ιουνίου 1904)

http://www.designhome.gr/texnes/zografiki/148-2011-08-19-08-34-48.html

............

Νικόλαος Γύζης 

(Σκλαβοχώρι Τήνου, 1 Μαρτίου 1842–Μόναχο, 22 Δεκεμβρίου 1900

ή 4 Ιανουαρίου 1901 με το νέο ημερολόγιο)

http://www.nationalgallery.gr/site/content.php?artist_id=4397

................

Γεώργιος Ιακωβίδης (Χίδηρα Λέσβου, 11 Ιανουαρίου 1853–Αθήνα , 13 Δεκεμβρίου 1932)

http://www.haef.gr/libraries/biographies/iakovidisf.php

................

Simon (Συμεών) Σαββίδης (Πόντος  Mικρασίας 1859 – Αθήνα 1927)

http://xartografos.wordpress.com/2011/07/09/188-%CF%83%CE%B1%CE%B2%CE%B2%CE%AF%CE%B4%CE%B7%CF%82-%CF%83%CF%85%CE%BC%CE%B5%CF%8E%CE%BD-%CE%BF-%CE%AC%CE%B3%CE%BD%CF%89%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%BF%CF%82-31/

.............

Πολυχρόνης Λεμπέσης (Σαλαμίνα, 1848 – Αθήνα, 1913)

http://eklactakeimena.blogspot.gr/2010/11/blog-post.html

.................

Περικλής Πανταζής (Αθήνα, 13 Μαρτίου 1849 – Βρυξέλλες, 25 Ιανουαρίου 1884)

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%BB%CE%AE%CF%82_%CE%A0%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B6%CE%AE%CF%82

...................

Κωνσταντίνος Βολανάκης (Ηράκλειο Κρήτης, 1837–Πειραιάς, 29 Ιουνίου 1907)

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CF%89%CE%BD%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%82_%CE%92%CE%BF%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82

............

Ιωάννης Αλταμούρας (Φλωρεντία ή Νεάπολη Ιταλίας, 1852 – Σπέτσες, Μάιος 1878)      

        
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%99%CF%89%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82_%CE%91%CE%BB%CF%84%CE%B1%CE%BC%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%B1%CF%82

................

Νικόλαος Λύτρας (Αθήνα 1883–Αθήνα 1927) 

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BB%CE%B1%CE%BF%CF%82_%CE%9B%CF%8D%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%82

................

Σπύρος Παπαλουκάς (Δεσφίνα Φωκίδας, 1892–Αθήνα, 3 Ιουνίου 1957) 

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%80%CF%8D%CF%81%CE%BF%CF%82_%CE%A0%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CF%85%CE%BA%CE%AC%CF%82

..............

Φώτης Κόντογλου  

(πραγματικό όνομα Φώτιος Αποστολέλης: 

Αϊβαλί Μικράς Ασίας, 8 Νοεμβρίου 1895 – Αθήνα, 13 Ιουλίου 1965)

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A6%CF%8E%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%9A%CF%8C%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%B3%CE%BB%CE%BF%CF%85
  
................

Γιάννης Τσαρούχης (Πειραιάς 13 Ιανουαρίου 1910 - Αθήνα 1989)

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82_%CE%A4%CF%83%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%8D%CF%87%CE%B7%CF%82

............

Νίκος Εγγονόπουλος (21 Οκτωβρίου 1907 - 31 Οκτωβρίου 1985) 

http://www.engonopoulos.gr/_homeEL/

.............

Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας (26 Φεβρουαρίου 1906 - 3 Σεπτεμβρίου 1994)

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%82_%CE%A7%CE%B1%CF%84%CE%B6%CE%B7%CE%BA%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%AC%CE%BA%CE%BF%CF%82_%CE%93%CE%BA%CE%AF%CE%BA%CE%B1%CF%82

...............

Γιώργος Μπουζιάνης (Αθήνα, 1885 – Αθήνα, 23 Οκτωβρίου 1959)

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82_%CE%9C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%B6%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%B7%CF%82

.........

Γιώργος Γουναρόπουλος 

(Σωζόπολη, Μαύρη Θάλασσα (σημερινή Βουλγαρία), 22 Μαρτίου 1889 – 

Αθήνα, 17 Αυγούστου 1977)

 http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82_%CE%93%CE%BF%CF%85%CE%BD%CE%B1%CF%81%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82

.................

   

Γιάννης Γαΐτης (Αθήνα, 4 Μαρτίου 1923 - 22 Ιουλίου 1984, Αθήνα)

 http://www.artmag.gr/art-history/artists-faces/1921-giannis-gaitis

 ................

Γιάννης  Σπυρόπουλος 

(12 Μαρτίου 1912, Πύλος  Μεσσηνίας  - 18 Μαίου 1990, Αθήνα)

http://www.spyropoulosfoundation.org/Artist/%CE%B2%CE%B9%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B9%CE%B1.html

.....................

Παναγιώτης Τέτσης (Ύδρα, 1925)

http://www.haef.gr/libraries/biographies/tetsisf.php

...............

Δημήτρης Μυταράς (Χαλκίδα, Ιούνιος  1934)

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CE%B7%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B7%CF%82_%CE%9C%CF%85%CF%84%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%82

 .............

Χρόνης Μπότσογλου (Θεσσαλονίκη, 1941)

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A7%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B7%CF%82_%CE%9C%CF%80%CF%8C%CF%84%CF%83%CE%BF%CE%B3%CE%BB%CE%BF%CF%85

................ 

Αλέκος Φασιανός (Αθήνα, 1935)

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BB%CE%AD%CE%BA%CE%BF%CF%82_%CE%A6%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CF%82

..................
 
 Κωνσταντίνος Βολανάκης - "Μαζεύοντας τα δίχτυα" 1871

Βασίλης Σπανογιάννης - " Τριγμός οδόντων "

Ετοίμαζες μοντέρνο αμάλγαμα
πετούσες την παλιούρα γουταπέρκα
σου ξύλιζα τα πισινά με μία βέργα
κόκκινο, κόκκινο, κόκκινο αντάλλαγμα

Κουρεύω την καρδιά μου για κονκάρδα
ρηχή μα όμορφη φαντάσα αποχαύνωση
στο φόρεμά σου στάμπα θεία άμβλωση

πληγή, πληγή, πληγή η εβδομάδα

Σιγή ρημάδα σε τέτοια απλωσιά
λες κι ετοιμάζεται το Μέγα Μυστικό
Σε αυτό το δράμα προσθέστε αστακό
αλλιώτικα δεν πιάνει χαρτωσιά

.....................

..νομίζω ότι περιγράφεις την πλέον ερωτική εξαγωγή οδόντος, αν έχει ερωτική διάσταση ,
με κατάληξη ένα αφροδισιακό γεύμα - δείπνο (αστακός - για να μη μιζεριάζουμε κιόλας)
ή την πλέον οδυνηρή, αν έχει πολιτική διάσταση (επίσκεψη Μέρκελ π.χ.)..

                                                                            ..ευφυές, όπως πάντα..

Charles Bukowski - " Ώστε θέλεις να γίνεις συγγραφέας "

αν δεν ξεχύνεται από μέσα σου
ενάντια σ' όλα τ' άλλα,
μην το κάνεις.
αν δεν έρχεται, χωρίς καν να το' χεις ζητήσει, 
από την καρδιά σου και το μυαλό σου και το στόμα σου και τα σπλάχνα σου,
μην το κάνεις.
αν χρειάζεται να κάτσεις για ώρες
κοιτάζοντας την οθόνη του υπολογιστή σου
ή να καμπουριάζεις πάνω από τη γραφομηχανή σου
ψάχνοντας για τις λέξεις,
μην το κάνεις.
αν το κάνεις   για τα λεφτά ή τη δόξα,
μην το κάνεις.
αν το κάνεις γιατί θέλεις γυναίκες στο κρεβάτι σου,
μην το κάνεις.
αν χρειάζεται να κάθεσαι και να γράφεις ξανά και ξανά τα ίδια,
μην το κάνεις.
αν σου είναι δύσκολο και μόνο να σκέφτεσαι ότι θα το κάνεις,
μην το κάνεις.
αν προσπαθείς να γράψεις σαν κάποιον άλλο,
καλύτερα ξέχνα το.

αν χρειάζεται να περιμένεις μέχρι να ουρλιάξει από μέσα σου,
τότε περίμενε υπομονετικά.
κι αν δεν ουρλιάξει ποτέ από μέσα σου,
κάνε κάτι άλλο.
αν πρέπει πρώτα να το διαβάσεις στη γυναίκα σου
ή στη φιλενάδα ή στο φίλο σου
ή στους γονείς σου ή σε οποιονδήποτε,
τότε δεν είσαι έτοιμος.

μην είσαι σαν τόσους άλλους συγγραφείς,
μην είσαι σαν τόσες άλλες χιλιάδες ανθρώπους 
που αυτοαποκαλούνται συγγραφείς,
μην είσαι πληκτικός και βαρετός και ξιπασμένος, 
μην κατατρώγεσαι από την αυτολατρεία σου.
οι βιβλιοθήκες του κόσμου
χασμουριούνται από τη νύστα
μπροστά στο είδος σου.
μην προστεθείς σε αυτό.
μην το κάνεις.
αν δεν βγαίνει από την ψυχή σου σαν ρουκέτα,
αν, το να μείνεις ήσυχος 
δεν σε φέρνει στην τρέλα ή την αυτοκτονία ή τον φόνο,
μην το κάνεις.
αν ο μέσα σου ήλιος
δεν σου καίει τα σπλάχνα,
μην το κάνεις.

όταν θα 'ναι στ' αλήθεια η ώρα,
και αν είσαι ο εκλεκτός,
θα συμβεί από μόνο του 
και θα συνεχίσει να συμβαίνει
μέχρι που θα πεθάνεις ή που θα πεθάνει μέσα σου αυτό.
δεν υπάρχει άλλο τρόπος.
και ποτέ δεν υπήρξε.
 

Charles Bukowski - " Πώς να γίνεις μεγάλος συγγραφέας "

Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας



Δεν έχεις παρά να γαμήσεις ένα σεβαστό αριθμό γυναικών,
ωραίων γυναικών
και να γράψεις κάμποσα, υποφερτά ερωτικά ποιήματα.
Μη σε νοιάζει για την ηλικία σου
και για τα νιόβγαλτα ταλέντα.
Πίνε, απλώς περισσότερη μπίρα,
μπίρα, πολλή μπίρα
και πήγαινε στον ιππόδρομο 
τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα
και παίρνε τα, αν μπορείς.
Είναι δύσκολο να μάθεις να τα παίρνεις :
όλοι οι άσχετοι είναι υποψήφιες χασούρες.
Και μην ξεχνάς τον Μπραμς σου
και τον Μπαχ σου
και την μπίρα σου.
Μην πολυκουράζεσαι.
Να κοιμάσαι μέχρι αργά το απόγευμα.
Απόφευγε τις πιστωτικές κάρτες.
Τέλος πάντων, πλήρωνε τοις μετρητοίς.
Να θυμάσαι 
πως δεν υπάρχει μαλακία σ’ αυτόν τον κόσμο 
που να κάνει πάνω από 50 δολλάρια (το 1977).
Αν έχεις τη δυνατότητα ν’ αγαπήσεις,
αγάπησε πρώτα τον εαυτό σου,
μα έχε πάντα υπ’ όψη σου την πιθανότητα
μιας ολοκληρωτικής αποτυχίας
-είτε δίκαιη είναι, είτε άδικη η αιτία της-
μια πρόωρη εμπειρία θανάτου δεν είναι απαραίτητα κακή.
Μείνε μακριά από εκκλησίες και μπαρ και μουσεία
και να καιροφυλαχτείς
σαν αράχνη -
ο χρόνος είναι ο σταυρός του καθενός,
συμπεριλαμβανομένων :
της αποπομπής,
της αποτυχίας,
της προδοσίας,
όλης της σχετικής σαβούρας.
Κρατήσου με μπίρα.
Η μπίρα τρέφει αδιάκοπα το αίμα,
η μπίρα είναι σύντροφος πιστός.
Πάρε μια μεγάλη γραφομηχανή
και καθώς τα βήματα έρχονται και φεύγουν
κάτω απ’ το παράθυρό σου,
πάλεψέ την άγρια, δωσ’ της να καταλάβει.
Βάρα στο ψαχνό.
Και να θυμάσαι τις παλιοκαραβάνες
που το πάλεψαν γερά:
τον Χέμινγουεϊ, τον Σελίν, τον Ντοστογιέφσκυ, τον Χάμσουν.
Αν νομίζεις πως αυτοί
δεν τρελάθηκαν
σε μικρά δωματιάκια,
όπως τώρα εσύ,
δίχως γυναίκα.
δίχως φαΐ,
δίχως ελπίδα,
δεν είσαι ώριμος ακόμη.

Πιες περισσότερη μπίρα,
υπάρχει καιρός.
Κι αν δεν υπάρχει,
καλά είναι
κι έτσι.

Τάσος Λειβαδίτης - " Βιογραφία "

"Πρέπει, οπωσδήποτε, ν' αλλάξω ζωή,
αλλιώς είμαι χαμένος.
Βέβαια, έχω καιρό μπροστά μου,
είμαι ακόμα νέος.
Αν μπορούσα να ξεφύγω αυτήν την άθλια καθημερινότητα,
υποχρεώσεις και συνήθειες και συμβιβασμοί,
αν σταθώ λιγότερο εύκολος στις διάφορες προφάσεις
- μα ιδιαίτερα, αν βάλω πια ένα τέλος σε τούτες τις αιώνιες αναβολές.
Τότε, αλήθεια, ίσως φτιάξω κάτι, ίσως μάλιστα και κάτι το μεγάλο
όπως ονειρευόμουν από παιδί..."

Έτσι έγραφε κάποιος ένα βράδυ με χέρια που τρέμανε.
Κι έκλαιγε.
Ύστερα νύσταξε κι αποκοιμήθηκε.
Το πρωί, μόλις θυμόταν κάτι αόριστα.
Και σε μερικά χρόνια πέθανε..


Από τη συλλογή " Ποιήματα (1958-1964) "

Επιλύχνιος Ευχαριστία

http://fvasileiou.wordpress.com/2011/11/19/epilyxnios-efxaristia/

Αλεξάνδρα Θεοχάρη - " Αυτός κι εγώ "

Πώς ξεχαστήκαμε εδώ πέρα, εαυτέ μου ;

ούτε στον καθρέφτη σου δε θέλεις να με δεις..

κι εκείνες οι μικρές σκιές ανάμεσά μας -

πόσο ενοχλητικές..


περίμενε να σου πω - μη θυμώνεις..

περπάτα σιγά σιγά

κι έλα ν’ ακούσεις

πώς ηχεί ένα δάκρυ..

Μάνος Πάνου - " ο ήχος απ' το σφύριγμά μου "

Και τ’ αύριο προσχωρώντας μεσ’ στην αιώνια άνοιξη των ανθέων

Περιμένοντας την επαφή σε ατραπούς ενθυμήσεων

Παραμένει με την φρούδα ελπίδα
άλλων παρελθόντων καταστάσεων
άλλων παρελθόντων προσώπων
άλλων παρελθόντων καιρών

Μιας μονης ροπής το αγκάλιασμα
Ενός μονου ασθενούς το ρίγος
Ενός μονου κροταλλίσματος την αρχή

Μέσα εδώ στροβιλιζόμενο το άγγιγμα διαφαίνεται για πρώτη φορά
Μέσα εδώ και πουθενά αλλού
Αρχίζει το παράλληλο των επιπέδων να μας πνίγει
Μας αλλοιώνει

Και του γνώριμου σφυρίγματός μου τον ήχο θα ξεχάσεις.

Χρήστος Θεοφιλάτος - " Ευχή Παιδιού '81 "

Χαράματα… Κάνω τον πεθαμένο
καθώς με μεταφέρουν
στα γαλάζια της απ’ την αυγή
σεντόνια.
Είμαι κοντά της.
Σαν βασιλιάς ζήτησα να ταφώ
πλάι στην αγαπημένη μου
μα είμαι ξυπνητός
κι αυτή η ζωντάνια
όλο με σπρώχνει.
Μάγε μου, μεταμόρφωσέ με
σ’ όποιον εκείνη αγαπά!
Κι έγινα αμέσως, αυτοκόλλητο
σκισμένου ποδοσφαιριστήπάνω στο σύνθετό της.

Γιάννης Στεργιόπουλος - " Η θλίψη "

Δεν ξέρω τι θα χάσω,
κοντά σου αν δε φθάσω.
Δεν, μη--δεν.....
Πως να σε ξεχάσω.

Θα κατεβάσω το καπέλο μου
στα μάτια, να φανούν
ανύποπτες εικόνες,
παρελθόν δειλό, παρόν στη θλίψη.
Θ' ανοίξω λίγο χώρο ν' απλωθεί
η καρδιά μου, να χαθεί
το μούδιασμα του κοιμισμένου
ταξιδιώτη από τη θλίψη.

Δε θέλω να σε πιάσω,
φοβάμαι μη σε σπάσω.
Δεν, μη--δεν.....
Δεν θα σ'αναγκάσω.

Μ' άσπρα φτερά και ράμφη κίτρινα
πουλιά μου, πάρτε μου
τις τόσες Ερινύες,
τις αμφιβολίες π' έχει η θλίψη.
Σε κορυφή ασυντρόφευτη θα βγω,
με πρόσκαιρης χαράς
αντίσταση αραγμένη,
π' επιπλέει ασάλευτη στη θλίψη.

Θέλω να ξαποστάσω,
σε λίγο θα σχολάσω.
Ναι, μηδέν.
Ναι, θα με κρεμάσω.

Αλεξάνδρα Θεοχάρη - " Πλασματική Φυγή "

Εκεί, στης αυγής την άκρη
με τις ωχρές πινελιές
γλίστρησα..

χάθηκα
στων ρολογιών τους δείχτες,
στων ανθρώπων τις πίκρες

Περπατώ και συλλέγω πνοές
κοντά σε βράχους
σε θαλασσινές στεριές

Στις βροχερές μέρες
του καλοκαιριού
τη σιωπή να φυλακίσω
οι λέξεις να μην ακουστούν

Κι όταν θ' αγριεύουν τα κύματα
με ορμή να χτυπούν
να εξαφανίσουν
τη θύμηση

Όλα να ξεχαστούν..

Γιώργος Πολυμενάκος - " Τα Χρυσά Μαλλιά της Βερενίκης "

Θαρθεί μια μαγική βραδιά
που ο κόσμος θα θυμίζει
τη Χώρα των Θαυμάτων
της Αλίκης

Θα γίνουν άστρα τα φιλιά
και θα μπλεχτούν εκεί ψηλά
με τα χρυσά μαλλιά
της Βερενίκης

Αυτά που βλέπω γύρω μου
με κάνουν κι αγριεύομαι...
Γι΄ αυτό κι εγώ με μάτια ανοιχτά
θα ονειρεύομαι...

Θαρθεί μια ξαφνική βραδιά
που οι δέκτες θα σιγήσουν
και οι οθόνες όλες
θα μπλοκάρουν

Κι όταν θα ανάψουνε ξανά,
το μήνυμα θα λέει απλά:
"Το όνειρό μας
δεν θα μας το πάρουν"...

Αυτά που βλέπω γύρω μου
με κάνουν κι αγριεύομαι...
Γι΄ αυτό κι εγώ με μάτια ανοιχτά
θα ονειρεύομαι...

Βασίλης Σπανογιάννης - " Καθεδρικό "

..δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι ξεκλειδώνω τους κωδικούς του Βασίλη..
αλλά σίγουρα μπαίνω στην ατμόσφαιρα..
..................


Το φως ζεσταίνει κι ημερεύει
η νύχτα προστατεύει

Κόσμοι ολόκληροι υπάρχουν
σε μιας άκρης τη χλωμάδα

Ριγηλό κάτοπτρο ζήτησα να με βγάλει
από αυτή τη φαντασία

Στο κέντρο πήγα με τα έγγραφα και τις εφημερίδες
και τον έρωτα γύρω από τα φλυτζάνια

Χάος κίτρινο αν πρέπει να φορέσω
σιδερώνω το μωβ που αγαπούσε