«Το πιο επικίνδυνο πράγμα για έναν καλλιτέχνη είναι το ταλέντο του»
Γιώργος Σεφέρης
*******
http://letturepirata.wordpress.com/2011/11/14/quella-messa-per-pasolini-e-lequivoco-della-conversione/
Φωτογραφία του Παζολίνι από τον Dino Pedriali
Γιώργος Σεφέρης
*******
http://letturepirata.wordpress.com/2011/11/14/quella-messa-per-pasolini-e-lequivoco-della-conversione/
Φωτογραφία του Παζολίνι από τον Dino Pedriali
*******
Πιέρ Πάολο Παζολίνι
Ποίηση σε σχήμα τριαντάφυλλου
(Pier Paolo Pasolini - Poesia in forma di rosa, 1964)
εκδ. Τυπωθήτω
Μετάφραση : Ανδρέας Ριζιώτης
http://www.biblionet.gr/author/46141/%CE%91%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%AD%CE%B1%CF%82_%CE%A1%CE%B9%CE%B6%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B7%CF%82
http://www.ianos.gr/eshop/metafrastis/riziotis-andreas/0081615/
***
http://news.kathimerini.gr/4Dcgi/4Dcgi/_w_articles_civ_2_08/01/2006_169182
***
Μια απελπισμένη ζωντάνια
(αποσπάσματα)
ΙΙΙ
Και κάποιο απομεσήμερο, ή κάποιο βράδυ,
ουρλιάζοντας
έτρεξα στους δρόμους της Κυριακής, μετά το ματς,
στο παλιό νεκροταφείο, εκεί, πίσω από τις ράγες του τραίνου,
κι έκανα, και ξανάκανα, μέχρι να ματώσω
την πιο γλυκιά πράξη της ζωής,
εγώ μόνος,
πάνω σ’ ένα σωρούδι χώμα
δυο ή τριών τάφων
Ιταλών ή Γερμανών στρατιωτών
χωρίς όνομα στους σανιδένιους σταυρούς
- θαμμένων εκεί απ’ τον καιρό του άλλου πολέμου.
Και τη νύχτα, μετά, ανάμεσ’ απ’ τα στεγνά τα δάκρυα
τα ματωμένα σώματα εκείνων των φτωχών άγνωστων
ντυμένων στο χακί
ήρθαν σαν ένα τσαμπί πάνω απ’ το κρεβάτι μου
όπου κοιμώμουν γυμνός και άδειος,
να με λερώσουν με αίμα, ως την αυγή.
VIII
Ήρθα στον κόσμο την εποχή της Αναλογικής.
Δούλεψα σ’ αυτό τον τομέα σαν μαθητευόμενος.
Ύστερα ήρθε η Αντίσταση
Κι εγώ
Αγωνίστηκα με τα όπλα της ποίησης.
Αποκατέστησα τη Λογική
και ήμουνα ένας πολιτικός ποιητής.
Τώρα είναι η εποχή της Ψυχαγωγικής.
Μπορώ να γράφω μόνο προφητεύοντας
Συνεπαρμένος με τη Μουσική
Από περίσσεμα σπόρου ή συμπόνιας..
Αν τώρα επιβιώνει η Αναλογική
Κι έχει περάσει η μόδα της Λογικής
(μαζί κι η δικιά μου: κανείς δε μου ζητά πια ποίηση),
υπάρχει η Ψυχαγωγική
(εις πείσμα της Δημαγωγίας, που πάντα είναι περισσότερο κυρία της καταστάσεως)..
Γι’ αυτό
Μπορώ να γράφω για Θέματα και Θρήνους
Ακόμη και Προφητείες
Σαν πολιτικός ποιητής, α, ναι, πάντα..
Όσο για το μέλλον, άκου:
Οι γιοι σου οι φασίστες
Θ’ απλώσουνε πανιά
Για τους κόσμους της Νέας Προϊστορίας.
Εγώ θα στέκομαι εκεί,
Σαν κάποιος που ονειρεύται το χαμό του
Στις όχθες της θάλασσας
Απ’ όπου ξεκινά η ζωή.
Μόνος, ή σχεδόν μόνος, στην παλιά παραλία
Ανάμεσα σε χαλάσματα αρχαίων κοινωνιών,
Τη Ραβένα
Την Όστια, ή την Βομβάη – είναι το ίδιο –
Με θεούς που ξεφλουδίζουν προβλήματα παλιά
Όπως η πάλη των τάξεων –
Που
Διαλύονται..
Σαν ένας παρτιζάνος
Που πέθανε πριν το Μάη του ‘45
Θ’ αρχίσω σιγά σιγά ν’ αποσυντίθεμαι
Μέσα στο εκτυφλωτικό φως αυτής της θάλασσας,
Ποιητής και πολίτης ξεχασμένος..
ΙΧ
(επίλογος)
Ω, Θεέ μου, μα τότε τι έχετε στο ενεργητικό σας;..
Εγώ; –
(ένα τραύλισμα..
ο άθλιος δεν πήρα το ηρεμιστικό..
Τρέμει η φωνή μου σαν άρρωστου παιδιού) –
Εγώ;
Μια απελπισμένη ζωντάνια.
*******
Τα ποιήματα του κόσμου
Όλη μέρα δουλεύω σαν καλόγερος
Και το βράδυ τριγυρνώ σαν παλιόγατος
Που ψάχνει τον έρωτα..
Θα κάνω πρόταση στο Βατικανό να με αγιοποιήσει.
Στην πραγματικότητα
απαντώ στην απάτη με την πραότητα.
Βλέπω με το μάτι μιας εικόνας τους υπεύθυνους του λιντσαρίσματος.
Παρατηρώ τον εαυτό μου να σφάζεται
με το γαλήνιο κουράγιο ενός επιστήμονα.
Φαίνομαι να νιώθω μίσος
ενώ γράφω στίχους γεμάτους ακριβολόγα αγάπη.
Μελετώ την απιστία σαν ένα μοιραίο φαινόμενο,
λες και δεν είμαι θύμα της.
Νιώθω συμπόνια για τους νεαρούς φασίστες
Και στους γέρους,
που τους θεωρώ σχήματα του πιο τρομερού κακού,
αντιστέκομαι μόνο με τη βία της λογικής.
Παθητικός
σαν ένα πουλί που τα βλέπει όλα πετώντας
και στο πέταγμά του στον ουρανό
έχει στην καρδιά του τη συνείδηση
Που δεν συγχωρεί.
*******
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%B9%CE%AD%CF%81_%CE%A0%CE%AC%CE%BF%CE%BB%CE%BF_%CE%A0%CE%B1%CE%B6%CE%BF%CE%BB%CE%AF%CE%BD%CE%B9
http://www.oneman.gr/keimena/diabasma/article1493142.ece
*******
** Νταγκ Άϊρλαντ : Αποκαθιστώντας τον Παζολίνι
http://www.zcommunications.org/restoring-pasolini-by-doug-ireland
(αποσπάσματα)
ΙΙΙ
Και κάποιο απομεσήμερο, ή κάποιο βράδυ,
ουρλιάζοντας
έτρεξα στους δρόμους της Κυριακής, μετά το ματς,
στο παλιό νεκροταφείο, εκεί, πίσω από τις ράγες του τραίνου,
κι έκανα, και ξανάκανα, μέχρι να ματώσω
την πιο γλυκιά πράξη της ζωής,
εγώ μόνος,
πάνω σ’ ένα σωρούδι χώμα
δυο ή τριών τάφων
Ιταλών ή Γερμανών στρατιωτών
χωρίς όνομα στους σανιδένιους σταυρούς
- θαμμένων εκεί απ’ τον καιρό του άλλου πολέμου.
Και τη νύχτα, μετά, ανάμεσ’ απ’ τα στεγνά τα δάκρυα
τα ματωμένα σώματα εκείνων των φτωχών άγνωστων
ντυμένων στο χακί
ήρθαν σαν ένα τσαμπί πάνω απ’ το κρεβάτι μου
όπου κοιμώμουν γυμνός και άδειος,
να με λερώσουν με αίμα, ως την αυγή.
VIII
Ήρθα στον κόσμο την εποχή της Αναλογικής.
Δούλεψα σ’ αυτό τον τομέα σαν μαθητευόμενος.
Ύστερα ήρθε η Αντίσταση
Κι εγώ
Αγωνίστηκα με τα όπλα της ποίησης.
Αποκατέστησα τη Λογική
και ήμουνα ένας πολιτικός ποιητής.
Τώρα είναι η εποχή της Ψυχαγωγικής.
Μπορώ να γράφω μόνο προφητεύοντας
Συνεπαρμένος με τη Μουσική
Από περίσσεμα σπόρου ή συμπόνιας..
Αν τώρα επιβιώνει η Αναλογική
Κι έχει περάσει η μόδα της Λογικής
(μαζί κι η δικιά μου: κανείς δε μου ζητά πια ποίηση),
υπάρχει η Ψυχαγωγική
(εις πείσμα της Δημαγωγίας, που πάντα είναι περισσότερο κυρία της καταστάσεως)..
Γι’ αυτό
Μπορώ να γράφω για Θέματα και Θρήνους
Ακόμη και Προφητείες
Σαν πολιτικός ποιητής, α, ναι, πάντα..
Όσο για το μέλλον, άκου:
Οι γιοι σου οι φασίστες
Θ’ απλώσουνε πανιά
Για τους κόσμους της Νέας Προϊστορίας.
Εγώ θα στέκομαι εκεί,
Σαν κάποιος που ονειρεύται το χαμό του
Στις όχθες της θάλασσας
Απ’ όπου ξεκινά η ζωή.
Μόνος, ή σχεδόν μόνος, στην παλιά παραλία
Ανάμεσα σε χαλάσματα αρχαίων κοινωνιών,
Τη Ραβένα
Την Όστια, ή την Βομβάη – είναι το ίδιο –
Με θεούς που ξεφλουδίζουν προβλήματα παλιά
Όπως η πάλη των τάξεων –
Που
Διαλύονται..
Σαν ένας παρτιζάνος
Που πέθανε πριν το Μάη του ‘45
Θ’ αρχίσω σιγά σιγά ν’ αποσυντίθεμαι
Μέσα στο εκτυφλωτικό φως αυτής της θάλασσας,
Ποιητής και πολίτης ξεχασμένος..
ΙΧ
(επίλογος)
Ω, Θεέ μου, μα τότε τι έχετε στο ενεργητικό σας;..
Εγώ; –
(ένα τραύλισμα..
ο άθλιος δεν πήρα το ηρεμιστικό..
Τρέμει η φωνή μου σαν άρρωστου παιδιού) –
Εγώ;
Μια απελπισμένη ζωντάνια.
*******
Τα ποιήματα του κόσμου
Όλη μέρα δουλεύω σαν καλόγερος
Και το βράδυ τριγυρνώ σαν παλιόγατος
Που ψάχνει τον έρωτα..
Θα κάνω πρόταση στο Βατικανό να με αγιοποιήσει.
Στην πραγματικότητα
απαντώ στην απάτη με την πραότητα.
Βλέπω με το μάτι μιας εικόνας τους υπεύθυνους του λιντσαρίσματος.
Παρατηρώ τον εαυτό μου να σφάζεται
με το γαλήνιο κουράγιο ενός επιστήμονα.
Φαίνομαι να νιώθω μίσος
ενώ γράφω στίχους γεμάτους ακριβολόγα αγάπη.
Μελετώ την απιστία σαν ένα μοιραίο φαινόμενο,
λες και δεν είμαι θύμα της.
Νιώθω συμπόνια για τους νεαρούς φασίστες
Και στους γέρους,
που τους θεωρώ σχήματα του πιο τρομερού κακού,
αντιστέκομαι μόνο με τη βία της λογικής.
Παθητικός
σαν ένα πουλί που τα βλέπει όλα πετώντας
και στο πέταγμά του στον ουρανό
έχει στην καρδιά του τη συνείδηση
Που δεν συγχωρεί.
*******
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%B9%CE%AD%CF%81_%CE%A0%CE%AC%CE%BF%CE%BB%CE%BF_%CE%A0%CE%B1%CE%B6%CE%BF%CE%BB%CE%AF%CE%BD%CE%B9
http://www.oneman.gr/keimena/diabasma/article1493142.ece
*******
** Νταγκ Άϊρλαντ : Αποκαθιστώντας τον Παζολίνι
http://www.zcommunications.org/restoring-pasolini-by-doug-ireland
