Joaquín Rodrigo - Concierto De Aranjuez / Adagio

..ο Joaquín Rodrigo συνοδεύει πέντε ποιήματα που περιέχουν ουρανό..

Έλτων ~ " Το κορίτσι και το αγόρι "

Πήρε το κορίτσι το δειλό αγόρι από το χέρι
κι αναχώρησαν για τον κήπο των ορέξεων.

Στον μεγάλο περίπατο της απόλαυσης
σταμάτησαν ένα λεπτό
να ξοδέψουν το βλέμμα τους
στον διάκοσμο της αλέας

Το κορίτσι ανύψωσε το κεφάλι
να θαυμάσει τα περιπλεκώμενα κλαδιά
καθώς θαρρούσαν πως κρύβουν
τον ανήσυχο ουρανό

Ουρανέ ανεξάντλητε,
θα μας χαρίσεις μια γαλάζια κρυψώνα
απ ᾽την απεραντοσύνη σου;
Για να ασφαλίσουμε τον θησαυρό μας,
να μη γίνει αέρας και σκόνη,
όταν θα ξεφτίσει ο μύθος της απώλειας.

Κι ο ουρανός με νερό απάντησε
κι η βροχολαλιά του εξύπνησε
τη θύμιση της αιώνιας στιγμής.

Στο υγρό κατώφλι του χρόνου
εγλύστρησε τώρα το αγόρι
να παρασύρει το κορίτσι.

Κι ο δρόμος έγινε ποτάμι και χείμαρρος
κι η ορμή κυρίευσε την στιγμή..

Βαρκελώνη, Οκτώβρης 2012, Έλτων

 

Γιάννης Στεργιόπουλος ~ " Ουρανός "

Οι βάρκες τραβηγμένες στη στεριά
  στ' ακίνητο ριγούν μαγευτικό τοπίο, 
βουβά κι υπάκουα,
μη και ξυπνήσουν το θηρίο.
Κι ο γαλανός, ο ουρανός,
σαν τότε παιδικός.
Αγία επιβλητική εσύ
αναλαμπή χρυσή,
στην πρώτη σου εκδρομή.
Κι ο γαλανός, ο ουρανός,
με διαμαντένιο φως,
σε επιφάνεια λαμπερή.
Οι κραδασμοί την αγάπη μου
δονούν τη σιωπηλή. 

Βότσαλα με χίλια χρώματα,
ανακατεμένα χρώματα,
τα λυτά σου μαλλιά,
δίχτυα με τραβάνε ψηλά.
Ενάντιος καιρός, αρχαίος χρησμός,
πάνω σε φύκια νεκρά και κοχύλια
βαδίζω σκυφτός.   
Χαλαρά τα γκέμια εμπρός,
στέκομαι μετέωρος,
χάσματα με περιζώνουν
κι οι θεοί μ' αποκληρώνουν,
οι μοίρες το 'παν φανερά.    

Κι ο κόκκινος, ο ουρανός,
μια στήλη καίει άλατος,
στην τελική μου αποθέωση.
Στην μεγάλη της πρεμιέρα,
με ιδιόμορφη βλάστηση,
   κάηκε η παράσταση..    

Kατερίνη 10-12-2012
Γιάννης Στεργιόπουλος  

Πελαγία Σ. Κουκίδου ~ " Πάρε με μέσα σου ουρανέ "

πάρε με μέσα σου ουρανέ
και κάνε με βροχή σου
πάρε και το παράπονο
να κλαίει και να γελώ
πάρε μου ό,τι απόμεινε
κι εγώ η αφορμή σου
για να χαράξεις αύριο
καλύτερο καιρό..

πάρε με μέσα θάλασσα
δώσε με στα σκοτάδια
στα άγριά σου θέλγητρα
τα πάθη μου να βρω
του ουρανού τις τσαλιμιές
να βλέπω από τα βάθια
εκεί να εξαγνίζομαι
εκεί και να χαθώ..

κι αν δε με θέλεις, κάνε με
ένα τραγούδι μόνο
ρεμπέτικο, να σεργιανά
σε στόματα καμμένα
ή αμανέ πολίτικο
να ξιστοράει τον πόνο
για χρόνια που γεράσανε
     και φύγαν πονεμένα.. 

   

Αλεξάνδρα Θεοχάρη ~ " Ουρανός "

Να χαράξω διαδρόμους
στο μολυβί ουρανό μου

να βάλω χρώμα να λάμψει
το μαύρο παρελθόν μου

να πω "δεν πειράζει,
είναι κομμάτι δικό μου"

να βγάλω φτερά να πετάξω

μα είμαι τυφλή, δε βλέπω το φως μου..


Μακριά που είσαι ουρανέ - πώς να σ’ αγγίξω;

ας μείνω στ' όνειρό μου
- η μόνη μου ελπίδα -
γιατί εκεί κατοικεί ο άγγελός μου..

Χριστίνα Γεραλή ~ " Ουρανός "

Ο ουρανός είναι ατελείωτος..και ελεύθερος
Πώς ν'αρνηθεί κανείς τέτοιο δώρο

Λέω να τον κρεμάσω στο κοντάκι μου
και να συμφιλιωθώ με τις βροχερές ασάφειες

Άλλο δεν έχει..

Κι αν νοστάλγησες, εαυτέ,
να ιχνογραφείς απρόοπτους βυθούς
και να γεωμετρείς λαξευμένες γεωγραφίες

Τώρα να μάθεις 

να δωροδοκείς ηλιοβασιλέματα 

και τολμηρές αυγές

Να μάθεις
να καταπραύνεις
το τσαλαπατημένο πλεόνασμα
και να το περιφέρεις στο ξεροβόρι
μεταμφιεσμένο σε δικαίωση..

Ά λ κ η ς Α λ κ α ί ο ς...

1949-2012

..10 Δεκεμβρίου 2012..

..Καλό ταξίδι στον ποιητή της ψυχής μας..

 http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%86%CE%BB%CE%BA%CE%B7%CF%82_%CE%91%CE%BB%CE%BA%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CF%82

http://wiki.kithara.gr/%CE%91%CE%BB%CE%BA%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CF%82_%CE%86%CE%BB%CE%BA%CE%B7%CF%82

http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=index&sort=alpha&lyricist_id=72

***

Θάνος Μικρούτσικος ~ Το κακόηθες μελάνωμα

***

Μανώλης Μητσιάς ~ Ερωτικό

***

Δημήτρης Μητροπάνος ~ Τα Πλοία Των Ερώτων

***

Νότης Μαυρουδής  ~ Πρωινό Τσιγάρο

***

Δημήτρης Μητροπάνος ~ Σαν πλανόδιο τσίρκο

Αγία Άννα

Η Παναγία με το Θείο Βρέφος και την Αγία Άννα 
Leonardo Da Vinci - 1508 - Μουσείο Λούβρου, Παρίσι
(η μεγαλύτερη προσωπικότητα της Αναγέννησης..
 ζωγράφος, σκηνογράφος, πανεπιστήμων, εφευρέτης, ποιητής της ζωής)

 http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%97_%CE%A0%CE%B1%CF%81%CE%B8%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%82_%CE%BA%CE%B1%CE%B9_%CE%BF_%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CF%81%CF%8C%CF%82_%CE%99%CE%B7%CF%83%CE%BF%CF%8D%CF%82_%CE%BC%CE%B5_%CF%84%CE%B7%CE%BD_%CE%91%CE%B3%CE%AF%CE%B1_%CE%86%CE%BD%CE%BD%CE%B1_%28%CE%9D%CF%84%CE%B1_%CE%92%CE%AF%CE%BD%CF%84%CF%83%CE%B9%29

***

Φωτογραφία : Κοτσώνας Γεώργιος (panoramio.com)
 Άγιο Όρος
Σκήτη Αγίας Άννας
το κελί του Αγίου Γεωργίου (ή το κελί των Καρτσωναίων)  

http://www.panoramio.com/photo/41799950?tag=%CE%91%CE%93%CE%99%CE%9F%20%CE%9F%CE%A1%CE%9F%CE%A3-%CE%A3%CE%9A%CE%97%CE%A4%CE%97%20%CE%91%CE%93%CE%99%CE%91%CE%A3%20%CE%91%CE%9D%CE%9D%CE%91%CE%A3 

***

Χάρτης Αγίου Όρους - 1866
(athosmount.blogspot.gr)

 http://athosmount.blogspot.gr/2011/05/blog-post.html

***

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%86%CE%B3%CE%B9%CE%BF_%CE%8C%CF%81%CE%BF%CF%82


http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CE%BA%CE%AE%CF%84%CE%B7_%CE%91%CE%B3%CE%AF%CE%B1%CF%82_%CE%86%CE%BD%CE%BD%CE%B1%CF%82 

***

Χάρτης Αγίου Όρους
από clubs.pathfinder.gr

http://clubs.pathfinder.gr/kellion/874381 

***

Άγιο Όρος
Θέα από Σκήτη Αγίας Άννας
Φωτογραφία : Anima Libera

*******


 

Μάνος Ελευθερίου/Μιχ.Τερζής _ Εν Ερμουπόλει

..Χρόνια Πολλά σε όσους γιορτάζουν σήμερα..

Federico Fellini

Ευχαριστώ τον Γιώργο Πολυμενάκο που μου το έστειλε

Όλη η τέχνη είναι αυτοβιογραφική.
Το μαργαριτάρι είναι η αυτοβιογραφία του στρειδιού

 

Federico Fellini 

 

 

 

αστερισμοί

Ανδρομέδα (1)

Κάπου στα μέρη του Περσέα 

στης Ανδρομέδας τα βουνά 

δυο φίλοι κάνουνε παρέα 

σήματα στέλνουν βιαστικά. 

Υψώνει αυτός ψηλά το φάρο 

μύριες αντένες στη γραμμή 

κι εκείνη ανάβει ένα τσιγάρο 

κι η σκέψη γίνετ' αστραπή. 

Κανείς δεν ξέρει πως βρεθήκαν 

ποιος πρώτος έστειλε φτερά 

ποιες σκέψεις πρώτα ποιόν ευρήκαν 

και ποιος απάντησε μετά. 

Νύχτα μονάχα θα τους ψάξουν 

αυτοί που ξέρουν να κοιτούν 

τα περιστέρια σαν πετάξουν 

τ' άστρα μεριάζουν να διαβούν. 

Ξέρουν, στην όψη δεν ταιριάζουν 

είν' απ' αλλιώτικες φυλές 

τα χέρια σφίγγουν δεν τρομάζουν 

το χθες αφήνουνε στο χθες. 

Κι αν στη δική τους αποικία 

στυφό έχει γίνει το νερό 

στις εσχατιές του γαλαξία 

υπάρχουν άνθρωποι θαρρώ. 

Ένα μονάχ' αναρωτιούνται 

κι απάντηση δεν έχουν βρει 

σαν οι πλανήτες συναντιούνται 

πως τάχα δίνουν το φιλί.

που πας ρε Φινέα; Καραμήτρο;

ο ουρανός είναι ασπρόμαυρος. σαν ταινία.

Γιώργος Μπλάνας - Τερατούργημα

ΤΕΡΑΤΟΥΡΓΗΜΑ

[Σκοτάδι πυκνό. Καθόλου άνεμος. Κανένας ήχος. Σαν ασφυξία τα πάντα γύρω. 

Πάνω στην κορυφή του Καυκάσου ή πολύ μέσα βαθιά σε μια ψυχή· 

όποια ψυχή, χθεσινή, σημερινή, αυριανή. 

Στο βάθος σαλεύει η ζοφερή μορφή της Μέδουσας. 

Πιο μπροστά στη σκηνή 

- γιατί μπορεί να είναι μια θεατρική παράσταση ή ένας εφιάλτης όλο αυτό -

ο Περσέας, ένας πάνοπλος νέος, κρυμμένος πίσω από έναν βράχο. 
Ακούγεται η Μέδουσα:]

 

Στάσου εκεί, βουρκόπαιδο· εκεί, πίσω απ’ το βράχο.

Κανείς δεν πλησιάζει μια γυναίκα ασφυκτικά μοναχική, μέσα σε τόση διαύγεια, 

δίχως απώλειες σε ψυχή.

Εκμεταλλεύσου - σε προτρέπω - την προθυμία μιας νύχτας 

κρεμασμένης απ’ τα χείλη της σιωπής,

κι αν θες να φύγεις αποδώ μόνο με μιαν αυτάρεσκη πληγή που, 

αργά ή γρήγορα, θα ξεχαστεί κι αυτή στην πανδημία της ζωής σου,

μην τολμήσεις να σηκώσεις το βλέμμα από τη γη. Δεν πρόκειται ν’ αντέξεις.

Εκτός αν δεν σου έμαθαν να βλέπεις τα στοιχειώδη· πράγμα μάλλον απίθανο· 

άπληστοι είναι, όχι βλάκες:

ιερείς, στρατιωτικοί, πολιτικοί, φιλόσοφοι (νομοταγείς κι επαναστάτες), 

οικόσιτα μιας μολυσματικής αλήθειας, που ωστόσο δεν τους στέρησε ποτέ τα προς το ζειν.

Πόσες φορές την έφεραν στο χείλος της ασιτίας...άλλος βούρκος αυτός!

Έτσι κι αλλιώς είναι οι μόνοι που υπάρχουν· επαρκώς.

Οι άλλοι, εμείς: τα τέρατα
κι εσείς: οι ευέλπιδες 
- ποιας ακατάσχετης αφέλειας, κανείς δεν φαίνεται να ξέρει·

προς το παρόν 
- οφείλουμε να καταφεύγουμε στα όνειρα, να είμαστε όνειρα, 
να λιμοκτονούμε με τ’ αποφάγια - ο ένας του άλλου - 
των ελπίδων και των φόβων μας.

Κι όταν τους πνίξει από παντού η ανάγκη ν’ ανασάνουν λίγη από κείνη την αιώνια απάτη, 
την έναστρη, ουράνια, τη ζοφερή απάτη του σύμπαντος, ξέρουν αυτοί ποιους διαλέγουν.

Μυρίζεις προσδοκία από μακριά: 
σκέψεις υπόδουλες, 
θρεμμένες με την νοσηρή ευφρόσυνη, την άρρωστη κινητικότητα του εξαπατημένου δούλου· 
πράξεις ανόητες - ανόητε - που δεν οδηγούν πουθενά εκτός πυθμένα.

Τα στάσιμα νερά είναι, βέβαια, πάντα νερά: βρώμικα, σκουληκιασμένα, αλλά νερά. 
Τέλος πάντων, μπορούν το ελάχιστο, το στοιχειώδες: να πνίξουν τον ανύποπτο.

Κατάλαβες, βουρκόπαιδο; 
Θέλει ένα δόντι εξυπνάδας στη μασέλα του ζώου, που πασχίζει να σκεφτεί μέσα του, 
καθένας για να κυλιστεί στο βούρκο της πραγματικότητας, δίχως να πνιγεί.

Κι αν δεν κάνω λάθος, είσαι ακόμη ζωντανός. Ανύποπτος, κάπως ανόητος, αλλά ζωντανός.

Κράτα το βλέμμα σου, λοιπόν, και κράτα την απόσταση 
που θα σου δώσει μια σίγουρη 
- καίτοι μολυσματική, κάπως οδυνηρή και πάνω απ’ όλα χρόνια - 
διάκριση στον βάλτο της πόλης σου.

Άλλη η δική μου αρρώστια. Δεν είναι για τα μάτια σου.

Πες μου τώρα τι θέλεις. Έχει σημασία να το ακούσεις.

Όσο για μένα...ξέρω καλά πως δεν ανέβηκες τόσο σκοτάδι χάριν πνευματικής αναψυχής.

Αν και δείχνεις αρκετά αφελής, ώστε να σ’ έπεισαν, ίσως, 
πως θ’ αντικρίσεις στην ερημιά κάποιο είδος αλήθειας.

Φαίνεται πως οι σοφοί άρχισαν ήδη να μιμούνται τις σαύρες. Ή μήπως όχι; Μίλα!

Η φωνή δεν ενέχει κινδύνους, όταν την πετάς σαν πέτρα 
καταπάνω στα κουφάρια που άφησε πίσω της μια όποια αμήχανη σιωπή. 
Δεν σκέπτεται καν· όσο κι αν σκεφτείς.

Η ρητορική, αγόρι μου, η ρητορική: τερατώδης επινόηση!

Πώς; Δεν ακούω τίποτε. Βουβάθηκες; Τι σου συμβαίνει; Μη μου πεις!

Είσαι από κείνα τ’ αφόρητα έλλογα πλάσματα, 
που νομίζουν πως δεν πρέπει να χαραμίζουν τα λόγια τους σε πράγματα αθέατα;

Δεν σου φτάνει η φωνή μου, για να ξέρεις πως υπάρχω;

Μα, δεν αγάπησες ποτέ; Από το βλέμμα αγάπησες εσύ; Μιαν εικόνα αγάπησες, όπως όλοι;

Σκέψου τι είναι μια εικόνα. Σκέψου ποια λέξη άκουσες, όταν αγάπησες· αν αγάπησες. 
Σκέψου ποια λέξη αγάπησες, όταν αγάπησες· αν αγάπησες.

Δεν αγάπησες· το νοιώθω! Άκου, λοιπόν! Ακούς τα φίδια; 
Είναι τα φίδια που σαλεύουν στο σκοτάδι.

Πες μου τι βλέπεις...Όχι, όχι, μην σηκώνεις τα μάτια! Τι βλέπεις σου ζητάω να μου πεις.

Άσε το βλέμμα σου. Τι ξέρει αυτό; Άκου και πες μου τι βλέπεις.

Τα μαλλιά μου, ε; Βλέπεις ένα κεφάλι γυναικείο με φίδια· όχι μαλλιά.

Σε κατάλαβα. 
Άρπαξες την πρώτη εικόνα που βρήκες στριμωγμένη στο δισάκι της αφέλειάς σου.

Ανόητε! 
Αν τυλίγονταν απάνω σου μαλλιά κατάμαυρα σαν φίδια ένα βράδυ μεθυσμένο με φιλιά,
αν ένοιωθες κάποτε κάπου μέσα στο σκοτάδι πως θέλεις να σε πνίξουν, 
παρά να μείνει το σώμα σου χωρίς το σώμα της αγάπης μιαν άλλη νύχτα, 
θα μπορούσες να δεις μιαν άλλη λέξη 
εκεί που βλέπεις άλλη μια φρίκη.

Ωστόσο, είμαι βέβαιη πως κάτι δεν πάει καλά μ’ εσένα. Τι ακριβώς σου είπαν;

Γυρίζει ακόμη ελεύθερος εκείνος ο φιλόσοφος, 
που νομίζει πως ξέρει όσα δεν ξέρει 
και μάλιστα καλύτερα απ’ όσα ξέρει; 
Ή μήπως δεν γεννήθηκε ακόμη;

Σιγά σιγά· όλα με την σειρά τους.

Εδώ πάνω η Ιστορία είναι ολόκληρη κάθε φορά μες στο σκοτάδι: 
η ανάσα ενός θηρίου πληγωμένου.

Τέλος πάντων. Αυτά δεν σε αφορούν· ακόμα.

Καλύτερα να σου μιλήσω για τα χέρια μου.

Σου είπαν πως είναι χάλκινα; Ίσως. 
Εγώ δεν τα κοίταξα ποτέ. Δεν χρειάστηκε ή δεν θέλησα. 
Τι ν’ αγκαλιάσω εδώ πάνω; Τις αναμνήσεις μου;

Οι αναμνήσεις γίνονται χειρότερες κι απ’ τον χειρότερο χαλκό, 
όταν δεν έχουν κανένα μέλλον ν’ ακονίσουν:

αρκετά εύπλαστες ώστε να πάρουν το σχήμα της συμφοράς σου, 
αλλά πάντα απαθείς, ανέστιες, στις επικλήσεις της ψυχής·

εκτός, ίσως, από κάποιαν ανυπόφορη αίσθηση σκουριάς, 
που καλύπτει ίσα ίσα τις πληγές με μια ψευδαίσθηση ανακούφισης.

Ωστόσο, το ψεύδος καταντά τρέλα, όταν δεν μπορείς να δεις την κόψη που το χάραξε μέσα σου·
 έστω, τη χαρακιά.

Δεν σου μίλησαν, υποθέτω, για τον παραλογισμό που μ’ έφερε εδώ πάνω.

Φυλάγονται, βουρκόπαιδο, από τους προβληματισμούς. 
Ξέρουν πως δεν ξέρουν ποια λέξη μπορεί ν’ ανοίξει ξαφνικά τα σπλάχνα του Άδη 
κάτω από τους κήπους τους 
και φυλάγονται.

Εν πάση περιπτώσει όλο και κάτι θα σου είπαν.

Δεν μπορεί να μην κοιμήθηκες μια τουλάχιστον φορά, 
ακούγοντας εκείνη την μπαγιάτικη ιστορία για τη Νύμφη 
που ενέδωσε στην ρώμη του Ποσειδώνα μέσα στον Παρθενώνα!

Τους φαντάζομαι να φτύνουν τις λέξεις μία μία 
σαν να τοξεύουν το κουνάβι της προστυχιάς τους: Νύμφη, ρώμη, Παρθενώνας...

Λοιπόν, βουρκόπαιδο, ερωτεύτηκα 
κι ο έρωτας δεν έχει νόημα, αν δεν σταθεί στην άκρη μιας τρέλας, 
αν δεν σπάσει κάτι ανεπίτρεπτο στα δόντια της νύχτας.

Τα λουλούδια, τ’ απογεύματα, οι μελαγχολικές σκιές 
και κάποιο ανύποπτο πουλί πάνω απ’ το κύμα, 
ανήκουν στη βουλιμία μιας άλλης ανθρωπότητας, 
πολύ ψεύτικης, πολύ φοβισμένης, ώστε να συμβιβαστεί με τη θηριωδία της.

Εγώ προτίμησα να νοιώσω την άγρια λάμψη της πέτρας στο σώμα μου
- αυτό νομίζω εξαγρίωσε την παρθένα της λογικής -
προτίμησα ν’ αγκαλιάσω ένα ζώο μέσα στο σκοτάδι, ένα ζώο υγρό, σκληρό, ανόσιο, αρχαίο.

Μόνον έτσι μπορείς ν’ αγκαλιάσεις ολόκληρο το τίμημα του έρωτα· και μόνο από θεό.

Δεν μόλυνα τον Ναό της. 
Τον τρόμο που απαιτεί ναούς για να είναι ανθρώπινος μόλυνα: τον λαχτάρησα και τον χόρτασα.

Και οργίστηκε η έλλογη παρθένα και λογίστηκε η σκύλα η Αθηνά την τάξη της λατρείας της.

Κάποτε γύριζε στα πεδία των μαχών και σκύλευε κουφάρια, 
καθάριζε τον κόσμο απ’ τ’ αποφάγια ενός τετράποδου, που σάλευε προς το δίποδο.

Έτσι την τραγουδούσαν οι ποιητές, 
όταν ήξεραν να πληγώνουν τις λέξεις με την γλώσσα τους,
και το αίμα ήταν ο οργασμός του ρόδου στην άκρη του αγκαθιού 
κι ο θάνατος τρόμος γλυκύτατος, 
καρπός του δέντρου καθενός: 
η φλέβα ρίζα κι η καρδιά δυο φύλλα σαλεμένα στον άνεμο της σάρκας.

Ναι τότε, πριν αρχίσουν να σκούζουν σκέψεις, να μαϊμουδίζουν εικόνες· 
πριν, πολύ μέσα πριν.

Ύστερα επινόησε την ιερότητά της, κι ο κόσμος έγινε πραγματικό σφαγείο· 
μια ιδέα, βουρκόπαιδο. Το κτίσμα που βεβήλωσα ήταν μια ιδέα.

Κι έτσι το σύμπαν μπορεί και στέκεται στα δυο του άκρα
- ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο - αλλά τυχαίνει να είναι τα μπροστινά.

Λοιπόν, αν όπως δείχνει ο οπλισμός των χεριών σου 
- τον οπλισμό της καρδιάς σου πραγματικά τον αγνοώ - 
ήρθες εδώ για να στερήσεις τα σκοτάδια από ένα τέρας, 
ν’ αποδείξεις την δύναμη των φώτων, 
πρέπει να δουλέψεις στα τυφλά.

Όχι γιατί το βλέμμα μου θα σε αφοπλίσει, 
αλλά γιατί δεν πρόκειται να δεις τίποτε μέσα στο σκοτάδι σου.

Νόμισες πως είμαι τόσο τιποτένιο πλάσμα, ώστε να μείνω εντελώς ανοχύρωτη εδώ πάνω;

Σε περίμενα, ανόητε. 
Περίμενα κάποια στιγμή να φτάσει κάποιος που δεν θα βλέπει, 
κάποιος που δεν θα ξέρει τι σημαίνει τ’ όνομά μου,

κάποιος που θα σκοτώσει μια λέξη ανεπίστρεπτη πολύ μέσα του, 
πολύ πριν με σκοτώσει για τα καλά.

Μέδουσα σημαίνει «Κυρίαρχος», βουρκόπαιδο. 
Σκέψου ποιον τρόμο αντικρίζει η αυτή η άναυδη λέξη: «Κυρίαρχος»...

Όχι, άφησε καλύτερα! 
Κλείσε καλά τα μάτια κι έλα να τελειώνουμε. 
Έτσι κι αλλιώς, ένα ψέμα σ’ έφερε εδώ πάνω. 
Ή μήπως ήταν λάθος;


Γιώργος Μπλάνας - ΤΕΡΑΤΟΥΡΓΗΜΑ 

*******

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%AD%CE%B4%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B1_%28%CE%BC%CF%85%CE%B8%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AF%CE%B1%29

 http://www.stougiannidis.gr/medussa.htm 


http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%B5%CF%81%CF%83%CE%AD%CE%B1%CF%82 


*******

Ο Γιώργος Μπλάνας, γεννήθηκε το 1959 στην Αθήνα, όπου ζει και εργάζεται μέχρι σήμερα.
 Σπούδασε ηλεκτροτεχνία και βιβλιοθηκονομία.
Εργάστηκε σαν ταχυδρομικός διανομέας, βιβλιοθηκάριος, πωλητής βιβλίων, 
διαφημιστής και επιμελητής εκδόσεων.


Από το 1987 έχει εκδώσει 7 βιβλία με ποίηση

Η ΖΩΗ ΚΟΛΥΜΠΑ ΣΑΝ ΦΑΛΑΙΝΑ ΑΝΥΠΟΠΤΗ ΠΡΙΝ ΤΗ ΣΦΑΓΗ [1987]  
Η ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΗ ΑΝΘΗΡΟΤΗΤΑ ΣΟΥ [1990]  
ΝΥΧΤΑ [1991]  
ΠΑΡΑΦΟΡΟ [1997] 
ΑΝΝΑ [1998]
Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ [2000]
ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ [2002]

Στον τόμο ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΑΙΩΝΑ [2005], 
είναι συγκεντρωμένα τα 4 πρώτα ποιητικά βιβλία του.

Η ποιητική σύνθεση ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΓΕΩΡΓΙΟ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ 
κυκλοφόρησε σε ειδικό ένθετο της εφημερίδας Η ΑΥΓΗ, στις 25 Μαρτίου του 2007.

 
Μετέφρασε, μεταξύ άλλων :

ΤΣΑΡΛΣ ΜΠΟΥΚΟΒΣΚΙ 
ΛΩΡΕΝΣ ΦΕΡΛΙΝΓΚΕΤΙ 
ΑΛΛΑΝ ΓΚΙΝΣΜΠΕΡΓΚ
ΚΡΕΓΚΟΡΥ ΚΟΡΣΟ 
ΝΤΥΛΑΝ ΤΟΜΑΣ 
ΧΕΝΡΥ ΤΖΕΪΜΣ
ΕΖΡΑ ΠΑΟΥΝΤ 
ΙΣΣΑ
ΓΟΥΪΛΙΑΜ ΜΠΛΕΪΚ
ΕΝΤΓΑΡ ΑΛΛΑΝ ΠΟΕ
ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ
ΜΑΤΣΟΥΟ ΜΠΑΣΟ
ΑΡΧΙΛΟΧΟ
ΟΜΗΡΟ 
ΣΟΦΟΚΛΗ

 
Πραγματοποίησε κριτικές εκδόσεις έργων του ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΒΙΖΥΗΝΟΥ

 
Διασκεύασε ποίηση για να διαβαστεί από παιδιά:

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΟΙΗΣΗ 
Η ΕΡΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΧΡΥΣΟΡΡΟΗΣ

*******

Ανδρέας Ζερμπίνος - " Φ υ γ ή "

..Άπειρες ευχές στον πολύτιμο Ανδρέα μας..

Χρόνια Πολλά, ευτυχισμένα και δημιουργικά! 

Μάνος Πάνου - " 24 Νοεμβρίου "

 

 

..Αμέτρητες ευχές σε έναν πολύ σημαντικό άνθρωπο και δημιουργό..

Ο Μεγάλος Αδελφός

..ευχαριστώ τον Παναγιώτη Κ. που μου το έστειλε..

Ένα χρήσιμο εργαλείο για τις Υπηρεσίες Προστασίας του Πολίτη!

  Η αναγνώριση των προσώπων μέσα στο πλήθος..

Εδώ είναι ένα πλήθος πριν από την εξέγερση στο Βανκούβερ.

***

Τοποθετήστε τον δρομέα οπουδήποτε μέσα στο πλήθος 

και κάντε διπλό κλικ μερικές φορές 

και στη συνέχεια χρησιμοποιήστε τη φέτα του ποντικιού
για μεγέθυνση..

***

Αυτή η φωτογραφία τραβήχτηκε από Port Moody 

και δημοσιεύτηκε στην Tri-City News του Ιουνίου

Μπορείτε να  βρείτε το κεφάλι και το πρόσωπο 

με εκπληκτική σαφήνεια κι ευκρίνεια

Μπορείτε να δείτε και  τα χαρακτηριστικά του κάθε προσώπου - και υπήρξαν χιλιάδες!
 Προστασία προσωπικών δεδομένων;;;;!

Προσπαθήστε να φανταστείτε η αστυνομία και ο στρατός 

τι έχουν στη διάθεσή τους. 

Όχι μόνο στον Καναδά..παντού...

http://www.gigapixel.com/image/gigapan-canucks-g7.html

Μιχάλης Κατσαρός - 14 χρόνια μετά..

Μια ιδιαίτερη μορφή  της ελληνικής λογοτεχνίας
Ο Μιχάλης Κατσαρός γεννήθηκε στην Κυπαρισσία το 1919 ή το 1920
Το πρωϊνό της 21ης Νοεμβρίου του 1998 πεθαίνει σε ηλικία 78 ετών

 ***

Μιχάλης Κατσαρός (1919 ή 1920 - 1998)

 

Η διαθήκη μου, 1953

Αντισταθείτε
σ' αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι
και λέει: καλά είμαι εδώ.

Αντισταθείτε σ' αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι
και λέει: Δόξα σοι ο Θεός.

Αντισταθείτε
στον περσικό τάπητα των πoλυκατοικιών
στον κοντό άνθρωπο του γραφείου
στην εταιρεία εισαγωγαί - εξαγωγαί
στην κρατική εκπαίδευση
στο φόρο
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε
σ' αυτόν που χαιρετάει απ' την εξέδρα 

ώρες ατέλειωτες 

τις παρελάσεις

σ' αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει
έντυπα αγίων, λίβανον και σμύρναν

σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε πάλι 
σ' όλους αυτούς που λέγονται μεγάλοι
στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε
στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες
σ' όλα τ' ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε
πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι

σ' όλους που γράφουν λόγους για την εποχή
δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα

στις κολακείες τις ευχές τις τόσες υποκλίσεις
από γραφιάδες και δειλούς 

για το σοφό αρχηγό τους.

Αντισταθείτε στις υπηρεσίες 

των αλλοδαπών και διαβατηρίων
στις φοβερές σημαίες των κρατών 

και τη διπλωματία
στα εργοστάσια πολεμικών υλών

σ' αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια
στα θούρια
στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους
στους θεατές
στον άνεμο
σ' όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς
στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας

ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ
αντισταθείτε.

Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την Ελευθερία..

...............................

Ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας εξιστορεί :

..Όταν ο Μιχάλης το 1953 έγραψε το "Κατά Σαδδουκαίων", 

έστειλε στο "Δημοκρατικό Τύπο" ένα απο τα ποιήματα,

τη "Διαθήκη μου", προς δημοσίευση.

Έπεσε πανικός.

Στην προσπάθειά τους να τον απαξιώσουν,

το δημοσίευσαν αφού όμως πρώτα το λογόκριναν αγρίως.

Το κουρέλιασαν.
Αφαίρεσαν τις αναφορές για αντίσταση:
-στην κρατική εκπαίδευση
-στο φόρο
-σ'αυτόν που χαιρετάει απ' την εξέδρα ώρες ατέλειωτες τις παρελάσεις
-στον πρόεδρο του εφετείου
-στις υπηρεσίες αλλοδαπών και διαβατηρίων
-στις φοβερές σημαίες των κρατών
-στη διπλωματία
-στα εργοστάσια πολεμικών υλών
-στα θούρια.

Η οργισμένη απάντηση του ποιητή ήταν ένα συγκλονιστικό ποίημα : το "Υστερόγραφο"

..........................................

Υστερόγραφο

Η διαθήκη μου πριν διαβαστεί
- καθώς διαβάστηκε -
ήταν ένα ζεστό άλογο ακέραιο.
Πριν διαβαστεί
όχι οι κληρονόμοι που περίμεναν
αλλά σφετεριστές καταπατήσαν τα χωράφια.

Η διαθήκη μου για σένα και για σε
χρόνια καταχωνιάστηκε στα χρονοντούλαπα
από γραφιάδες, πονηρούς συμβολαιογράφους.
Αλλάξανε φράσεις σημαντικές
ώρες σκυμμένοι πάνω της με τρόμο
εξαφανίσανε τα μέρη με τους ποταμούς
τη νέα βουή στα δάση
τον άνεμο τον σκότωσαν -
τώρα καταλαβαίνω πια τι έχασα..
ποιος είναι αυτός που πνίγει.

Και συ λοιπόν
στέκεσαι έτσι βουβός με τόσες παραιτήσεις
από φωνή
από τροφή
από άλογο
από σπίτι
στέκεις απαίσια βουβός σαν πεθαμένος:

Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν..

Μιχάλης Κατσαρός

***

Το 1945 δημοσίευσε το πρώτο του ποίημα «Το Μπαρμπερίνικο Καράβι» 

στο περιοδικό «Ελεύθερα Γράμματα» του Δημήτρη Φωτιάδη.

Παρέα του ήταν ποιητές και λογοτέχνες όπως οι :

Παπαδίτσας, Δεπούντης, Γιώργος Γαβαλάς, Νάνος Βαλαωρίτης, Κλείτος Κύρου, 

Τάσος Λειβαδίτης και Αλέκος Αργυρίου.

Εργάστηκε στην Πολεμική Αεροπορία απ΄ όπου και απολύθηκε λόγω των φρονημάτων του.

Έγινε εκδότης αθλητικού περιοδικού, 

έπαιξε κομπάρσος σε ελληνικές ταινίες και ταυτόχρονα έγραφε ποιήματα.

Στην ηλικία των 34 ετών (1953), 

εκδίδει το «Κατά Σαδδουκαίων» με εξώφυλλο του Νίκου Κούνδουρου

Το μελοποιεί ο κουμπάρος του, Μίκης Θεοδωράκης. 

Το "Οροπέδιο", που γράφτηκε το 1950, μελοποιήθηκε από τον Γιάννη Μαρκόπουλο

Ιδιόρρυθμος και συχνά παραληρηματικός, δεν χώρεσε ποτέ σε καλούπια.

Ο Μίκης τον βρήκε γύρω στο 1953 σε ένα παγκάκι άστεγο 

και τον πήρε να τον φιλοξενήσει σε ένα σπίτι στο Χαλάνδρι. 

Εκεί μελοποιήθηκε το "Κατά Σαδδουκαίων".

Όταν παντρεύτηκε ο Μίκης την Μυρτώ και γέννησε την Μαργαρίτα 

ο Κατσαρός του έγραψε τη Μαργαρίτα - Μαγιοπούλα.

Ποιητής - ζωγράφος - μουσικός, 

κάποια στιγμή εκδίδει έναν δίσκο 3Μ3Μ=6Μ 

στον οποίον αυτοσχεδιάζει ποιήματα παίζοντας Ινδική Φόρμιγκα.
Για τον δίσκο αυτό δηλώνει : 

"Αυτοσχεδίασα σ’ αυτό το δίσκο την ποίησή μου, η οποία είναι πανκ..

Πολλές φορές οι πανκ στις συγκεντρώσεις τους βάζουνε αυτά τα περίεργα τραγούδια"

Aριστερός που δεν χωρούσε πουθενά, αισθανόταν εξόριστος στην ίδια του την Χώρα. 

Και φυσικά δεν χωρούσε σε γραφειοκρατίες γι' αυτό και πορεύτηκε μόνος του.
Φίλοι του πέραν του Θεοδωράκη, ήταν ο Μίμης Δεσποτίδης 

και οι Μιχάλης και Λεωνίδας Κύρκος.

Μετά την απελευθέρωση εργάστηκε σαν εκφωνητής του Στρατιωτικού Ραδιοφώνου. Απολύθηκε από την Χούντα.

Το 1981 αποκαταστάθηκε και πήρε κάποιους βαθμούς στην Πολεμική Αεροπορία 

και έτσι κατόρθωσε να ζήσει σχετικά αξιοπρεπώς.

Έγραψε πολλές συλλογές αλλά ποτέ δεν απέκτησε την μεγάλη φήμη
Βασανίστηκε από τα S.S. για πολλούς μήνες στις φυλακές Χατζηκώστα.
Τα ποιήματά του συχνά λογοκρίθηκαν ακόμα και από τούς δικούς του

Τα ποιήματά του μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες 

και μελοποιήθηκαν από τους Μ. Θεοδωράκη, Γ. Μαρκόπουλο και Α. Κουνάδη.

Το "Κατά Σαδδουκαίων" παρουσιάστηκε μελοποιημένο από Γερμανό συνθέτη 

στο "Κουήν Ελίζαμπεθ Χωλ", στο Σάουθ Μπανκ του Λονδίνου 

Ο αγγλικός τύπος τον παρέβαλε με τους ποιητές Μπρεχτ, Χο Τσι Μινχ και Παντίλα

****

Μιχάλης Κατσαρός: η δική μου μέρα

Κατσαρός λέγομαι επίθετον παραληφθέν
από ετών
ποιητής το επάγγελμα στίχων
κι' ακόμα ποιητής ωδών και τραγουδιών.
Ας πω και για μένα
όπως ρήτωρ για την Μαρία
από άμβωνα κρητικόν.
Όχι ποιος είμαι και τι ζητώ
αλλά τι κάνω μία μέρα.

Πιστέψατέ με 

ξυπνώ
σε σεντόνια όπου τα υφαίναν
ειδικώς για ηδονή
και πλένω το πρόσωπό μου.

Μετά περπατώ σε αλλέες
πάρκα δρόμους καφετηρίες
μετά μπαίνω σε τρόλεϋ
λεωφορεία τραίνα και
εστιατόρια
θαυμάζω κότες ψητές
ίστερ λαμ
πομ ντε τερ
βόδια
αρνιά
αρακά
κατάλογοι μαγειρείων ρεστωράν
και γράφω:
0 + 0 = 0.
Πιστέψατέ με γράφω ποιήματα
όπως αυτό το βιβλίο και το άλλο
και πάω στο σινεμά
βλέπω το έργο
βλέπω το γήπεδο
βλέπω τη σκηνή θεάτρου.

Το βράδυ πάντα γράφω επιστολές
σε φίλους εραστές και γυναίκες
με χρυσά φύλλα συκής ντροπής
και αργά τα μεσάνυκτα κοιμάμαι
τέλειωσε η ημέρα 

έζησα 

και διηγούμαι
σαν ποιητής και γω για μένα.

Τι να προσθέσω, ότι όλη η μέρα
είχε από μένα κατέβει
ότι ο ήλιος έλαμπε και ότι
έζησα σαν Ντενίσοβιτς* μια μέρα;

Αν είναι περίεργη τότε
φορέστε μια κάπα
και όλοι, ας κατεβείτε επιτέλους
να ζήσετε πάλι
αυτή τη δική μου μέρα

Κατσαρός λέγομαι
Πιστέψατέ με, δεν θα με συναντήσετε.


*

http://www.λέσχη.gr/forum/showthread.php?428-%CE%91%CE%BB%CE%B5%CE%BE%CE%AC%CE%BD%CF%84%CF%81-%CE%99-%CE%A3%CE%BF%CE%BB%CE%B6%CE%B5%CE%BD%CE%AF%CF%84%CF%83%CE%B9%CE%BD-%CE%9C%CE%B9%CE%B1-%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%99%CE%B2%CE%AC%CE%BD-%CE%9D%CF%84%CE%B5%CE%BD%CE%AF%CF%83%CE%BF%CE%B2%CE%B9%CF%84%CF%82
 
[(από το βιβλίο του Μιχάλη Κατσαρού : αλφαβηταριον , ποιήματα α-ω - εκδ. μνημη, 1978)

Από το οπισθόφυλλο:

Κάποτε λόγιοι ή ταραξίες πολίτες Αθηνών 

έκαμαν μεγάλη φασαρία για το περίφημο "Αλφαβητάριον του Ηλίου". 

Εγώ θυμούμαι το δικό μου Αλφαβητάριον με τη Ρόδω, Ρήνα, Βελή που το 'χασα τότε - ζωγραφισμένο με μπλε-κόκκινο μολύβι 

και δεν γνωρίζω αν ήτο του Ηλίου ή Αθηνών ή άλλων πεπτοκότων ατόμων ή ημερομηνιών. 

Αν κάηκε δεν είμαι εγώ που το 'καψα. 

Τώρα, 1978, εκδίδω με την "Μνήμη" το νέο "Αλφαβητάριο" ποιήματα από Α μέχρις Ω 

εις ανάμνηση του σχολείου Ματίνα - Μενελάου και Ευγενίας 

                που μου το δίδασκαν στην Κυπαρισσία..] 

 ****

                                                             

Εργογραφία

Μεσολόγγι, Αθήνα, έκδοση του περιοδικού Ποιητική Τέχνη, 1949

Κατά Σαδδουκαίων, Αθήνα, 1953

Οροπέδιο, Αθήνα, 1956

Πας - Λακίς - Michelet, Φιλοσοφική μπροσούρα, Αθήνα, Παγκόσμιος Φιλοσοφία, τ.18, 1973

Χρονικόν Μορέως μετά Τσοτερπίου χωρίου Λιβεριανού, Αθήνα, Μνήμη, 1973

Μπαλάντα στους ποιητές που πέθαναν νέοι, Αθήνα, περ. Επιθεώρηση Τέχνης, 1/1959

Οι συλλέκτες της Μονόχρα, Αθήνα, Γνώση, 1974

Σύγγραμμα, Αθήνα, Κέδρος, 1975

Σύγχρονες μπροσούρες, Αθήνα, Καρανάσης, 1977

Το κράτος εργοδότης και 10 άρθρα Ελευθέρων Κομμουναρίων, Αθήνα, 1978

Πρόβα και ωδές - ποιήματα - επίμετρο Μάνου Ελευθερίου, Αθήνα, έκδοση του περ. Αντί, 1975

Ενδύματα, Αθήνα, Ανδρομέδα, 1977

Αλφαβητάριον - Ποιήματα Α-Ω, Αθήνα, Μνήμη, 1978

Ανθολογία ποιημάτων, Αθήνα, Κάκτος, 1979

Ονόματα, Αθήνα, Νεφέλη,1980

3Μ-3Μ=6Μ, Αθήνα, Νεφέλη, 1980

4 Μαζινό, Αθήνα, Θεμέλιο, 1982

Μείον ωά, Αθήνα, Δωδώνη, 1984

Ο πατέρας του ποιητή, Αθήνα, Ζαχαρόπουλος, 1987

Μία έκτη - Έκτακτη έκδοση εφημερίδος βιβλίων, φύλλα 1-4, 1-12/1992

Αυτοκρατορική πραγματικότητα - 3η σύγχρονη μπροσούρα 

Δίγλωσση έκδοση, Μετάφραση στα αγγλικά Μιχάλης Σταματιάδης. Αθήνα, Ίδμων, 1995

Καζαμία Ελλήνων, Αθήνα, Μανδραγόρας, 1996

Κορέκτ - Φόβος ποιητή, Αθήνα, Μανδραγόρας, 1996

Σύγγραμμα, Αθήνα, Ζαχαρόπουλος, 1997

Εννέα το επτά, Αθήνα, Ίδμων, 1998

Μάνος Χατζηδάκις - " The Ballad of Senses and Illusions "

Η Μπαλάντα των αισθήσεων και των παραισθήσεων 

δ ε ν πρωτοακούστηκε στην μουσικοθεατρική παράσταση του 1982, Πορνογραφία. 

Το τραγουδι αυτό γράφτηκε το 1970 στη Ρώμη,
με αγγλικούς στίχους στην πρώτη του μορφή, 

για την μια και μοναδική ταινία που σκηνοθέτησε ο Τζων Κράουδερ :

 Martlet's Tale - H ιστορία της Χελιδόνας..
(πηγή : Ariadnimusiclover)

(novel writer : Nicholas Delbanco    http://en.wikipedia.org/wiki/Nicholas_Delbanco )

(John Crowther    http://www.imdb.com/title/tt0359666/)

http://www.answers.com/topic/the-martlet-s-tale

http://diskoryxeion.blogspot.gr/2012/01/shawn-phillips-im-loner.html

http://en.wikipedia.org/wiki/Shawn_Phillips

***

The Ballad of Senses and Illusions 

(lyrics : Shawn Phillips)

Like a soft lilting wind, alone he soars aloft, and circles and spins
And spends his days in freedom above the towering clouds, he is avowed
to touch no land in the fear of losing that

Now he pleases himself and flies away again to render the tale, he flies above the gale

And the tide swiftly ebbs, and nothing seems to help he’s caught in the web,
Troubled for his life in the midst of all the greed he doesn’t need,
yet he wishes to find something he can believe in completely

Oh, he cries to the skies, and searches for a grain of the truth that survives, 
he’s winging out to sea

Shadowed sunlight in his waking, waves of discontent are breaking,

In your life can you see, an image of the bird in yourself that wants to flee
he’s casting out the time that is ruling all our lives despite the lies,
and he can’t explain to anyone around him,

See, he sleeps on the wind,
the storming sea below him he flies toward the end,
And glides on ever free

***

Dimitris Kalantzis and the quintet Athens Camerata

Jazz tribute to Manos Hadjidakis - The ballad of feelings and Hallucinations 

Δημήτρης Καλαντζής και Αθηναϊκή Καμεράτα 

σε μια τζαζ διασκευή του Μάνου Χατζιδάκι

" Μπαλάντα των αισθήσεων και των παραισθήσεων " 


Δημήτρης Καλαντζής - Πιάνο και ενορχήστρωση 

Τάκης Πατερέλης - Άλτο σαξόφωνο 

Ανδρέας Πολυζωγόπουλος - Τρομπέτα fluegelhorn 

Aλέξανδρος-Δράκος Κτιστάκης - Τύμπανα 

Γιώργος Γεωργιάδης - Μπάσσο 


 Διεύθυνση ορχήστρας : Μίλτος Λογιάδης 

  

20 Νοεμβρίου - Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού

..η ταπείνωση του ανθρώπου στις εστίες της ντροπής :
πόλεμοι, φτώχεια, εκμετάλλευση, αμάθεια..

..ο ηγεμονικός ρόλος των οικονομικά ισχυρών, πλήττει κυρίως τα παιδιά, παγκοσμίως..
- έλλειψη βασικών καθημερινών αναγκών, όπως το νερό, το φαγητό, η ένδυση..
έλλειψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης..έλλειψη εκπαίδευσης..
παιδική εργασία, παιδική πορνεία, παιδική βία-κακοποίηση-αμέλεια-εγκατάλειψη..
..γ ε ν ο κ τ ο ν ί α..

..οι εορτασμοί για προστασία και συμβάσεις δικαιωμάτων, είναι τουλάχιστον υποκριτικοί.. 

http://www.sansimera.gr/worldays/71

Γιώργος Πολυμενάκος - " Τι είναι η ποίηση ; "

Από πού τα κατεβάζουμε όλα αυτά

που γράφουμε;



Νομίζω ότι ένας πιθανός μηχανισμός

είναι ο ακόλουθος:



Μέσα στο μυαλό μας απλώνεται

ένας ιστός (web) εντυπωμάτων

(και εγκαυμάτων)



από αναγνώσματα, εικόνες, εμπειρίες,

αγάπες, χωρισμούς (και πάει λέγοντας)



με τη μορφή αναλογικών αρχείων

που συντίθεται από νευρώνες διάσπαρτους



και που υπό κάποιες αδιευκρίνιστες συνθήκες

μας προσφέρεται η δυνατότητα

να  κάνουμε κάτι σαν multiple download



από το οποίο όμως προκύπτει

ένα εντελώς νέο "αρχείο".



Εντελώς νέο με την έννοια

ότι το παραγόμενο δεν αποτελεί απλή σύνθεση

των πρώτων υλών που χρησιμοποιήθηκαν


αλλά κάτι τελείως διαφορετικό

που δεν μπορεί πλέον να διαλυθεί
στα συστατικά από τα οποία προέκυψε


- κάτι σαν χημική διεργασία...
 ***
(Απόσπασμα από μια ηλεκτρονική επιστολή
σε μια φίλη ποιήτρια)

Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών - "Τεκμηριώνοντας τα γεγονότα του Νοεμβρίου 1973"

..η Τουρκία αμφισβητεί το έγκλημα του διωγμού
και τις εν ψυχρώ γενοκτονίες του 1922,
χαρακτηρίζοντάς τες "συνωστισμό" 
και με ελληνικές φωνές μάλιστα
να υποστηρίζουν αυτούς τους προκλητικούς ισχυρισμούς..

 

..σήμερα, νέοι προκλητικοί ισχυρισμοί,
από Έλληνες της Χρυσής Αυγής,
αμφισβητούν το έγκλημα του Πολυτεχνείου
και τις εν ψυχρώ δολοφονίες του 1973,
χαρακτηρίζοντάς τες "παραμύθι"..

 

Το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών,
με ιστορική έρευνα που έχει ξεκινήσει το 2002
και με τίτλο "Τεκμηριώνοντας τα γεγονότα του Νοεμβρίου 1973",
δίνει στη δημοσιότητα τα πρώτα προσωρινά αποτελέσματα
με λίστα ονομάτων νεκρών
από το έγκλημα που διαπράχθηκε το 1973

http://helios-eie.ekt.gr/EIE/handle/10442/8782

http://news247.gr/eidiseis/ereyna_aytoi_einai_oi_24_nekroi_toy_polytexneioy.2009947.html

http://www.inews.gr/96/oi-24-nekroi-tou-polytechneiou.htm

http://newpost.gr/post/168500/aytoi-einai-oi-24-nekroi-toy-polytexneioy/

Οι 24 πλήρως τεκμηριωμένες περιπτώσεις

1. Σπυρίδων Κοντομάρης του Αναστασίου, 57 ετών,
δικηγόρος (πρώην βουλευτής Κερκύρας της Ένωσης Κέντρου), κάτοικος Αγίου Μελετίου, Αθήνα.
Στις 16.11.1973, γύρω στις 20.30-21.00,
ενώ βρισκόταν στη διασταύρωση οδών Γεωργίου Σταύρου & Σταδίου,
προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έρριχνε η Αστυνομία κατά των διαδηλωτών,
με αποτέλεσμα να υποστεί έμφραγμα του μυοκαρδίου.
Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.


2. Διομήδης Κομνηνός του Ιωάννη, 17 ετών,
μαθητής, κάτοικος Λευκάδος 7, Αθήνα.
Στις 16.11.1973, μεταξύ 21.30 και 21.45,
ενώ βρισκόταν μαζί με άλλους διαδηλωτές στη διασταύρωση των οδών Αβέρωφ & Μάρνη,
τραυματίστηκε θανάσιμα στην καρδιά
από πυρά που έρριξαν εναντίον του άνδρες της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως.
Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. και από εκεί, νεκρός πλέον,
στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών (όπως λεγόταν τότε το Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο).


3. Σωκράτης Μιχαήλ, 57 ετών,
εμπειρογνώμων ασφαλιστικής εταιρείας, κάτοικος Περιστερίου Αττικής.
Στις 16.11.1973, μεταξύ 21.00 και 22.30,
ενώ βρισκόταν μεταξύ των οδών Μπουμπουλίνας και Σόλωνος,
προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έρριχνε η Αστυνομία κατά των διαδηλωτών,
με αποτέλεσμα να υποστεί απόφραξη της αριστεράς στεφανιαίας.
Μεταφέρθηκε ημιθανής στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. (F Σεπτεμβρίου),
όπου και πέθανε.


4. Toril Margrethe Engeland του Per Reidar, 22 ετών,
 φοιτήτρια από το Molde της Νορβηγίας.
Στις 16.11.1973, γύρω στις 23.30,
τραυματίστηκε θανάσιμα στο στήθος από πυρά της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως.
Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο ξενοδοχείο «Ακροπόλ»
και αργότερα, νεκρή ήδη, στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ι.Κ.Α.
Ανακριβώς είχε αναφερθεί αρχικά από την Αστυνομία ως «Αιγυπτία Τουρίλ Τεκλέτ»
και η παρεξήγηση αυτή επιβιώνει ακόμη σε κάποιους «καταλόγους νεκρών».


5. Βασίλειος Φάμελλος του Παναγιώτη, 26 ετών,
ιδιωτικός υπάλληλος, από τον Πύργο Ηλείας, κάτοικος Κάσου 1, Κυψέλη, Αθήνα.
Στις 16.11.1973, γύρω στις 23.30,
τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως.
Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ.
και από εκεί, νεκρός πλέον, στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών.


6. Γεώργιος Σαμούρης του Ανδρέα, 22 ετών,
φοιτητής Παντείου, από την Πάτρα, κάτοικος πλατείας Κουντουριώτου 7, Κουκάκι.
Στις 16.11.1973 γύρω στις 24.00,
ενώ βρισκόταν στην ευρύτερη περιοχή του Πολυτεχνείου (Καλλιδρομίου και Ζωσιμάδων),
τραυματίστηκε θανάσιμα στον τράχηλο από πυρά της αστυνομίας.
Μεταφέρθηκε στο πρόχειρο ιατρείο του Πολυτεχνείου, όπου απεβίωσε.
Από εκεί μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ι.Κ.Α.
Ανακριβώς είχε αναφερθεί αρχικά από την Αστυνομία ως «Χαμουρλής».


7. Δημήτριος Κυριακόπουλος του Αντωνίου, 35 ετών,
οικοδόμος, από τα Καλάβρυτα, κάτοικος Περιστερίου Αττικής.
Κατά τις βράδυνες ώρες της 16.11.1973 ενώ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου,
προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια
και στη συνέχεια κτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, συνεπεία των οποίων πέθανε,
από οξεία ρήξη αορτής, τρεις ημέρες αργότερα, στις 19.11.1973,
ενώ μεταφερόταν στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ.


8. Σπύρος Μαρίνος του Διονυσίου, επονομαζόμενος Γεωργαράς, 31 ετών, 
 ιδιωτικός υπάλληλος, από την Εξωχώρα Ζακύνθου.
Κατά τις βράδυνες ώρες της 16.11.1973, ενώ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου,
κτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, και υπέστη κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις.
Μεταφέρθηκε στο Θεραπευτήριο Πεντέλης, όπου πέθανε τη Δευτέρα, 19.11.1973,
από οξύ αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο.
Τάφηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, όπου στις 9.9.1974, έγινε τελετή στη μνήμη του.


9. Νικόλαος Μαρκούλης του Πέτρου, 24 ετών,
εργάτης, από το Παρθένι Θεσσαλονίκης, κάτοικος Χρηστομάνου 67, Σεπόλια, Αθήνα, εργάτης.
Κατά τις πρωινές ώρες της 17.11.1973, ενώ βάδιζε στην πλατεία Βάθης,
τραυματίστηκε στην κοιλιά από ριπή στρατιωτικής περιπόλου.
Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε τη Δευτέρα 19.11.1973.


10. Αικατερίνη Αργυροπούλου σύζυγος Αγγελή, 76 ετών,
κάτοικος Κέννεντυ και Καλύμνου, Αγιοι Ανάργυροι Αττικής.
Στις 10.00 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην αυλή του σπιτιού της,
τραυματίστηκε στην πλάτη από σφαίρα.
Διακομίστηκε στην κλινική «Παμμακάριστος» (Κάτω Πατήσια),
όπου νοσηλεύτηκε επί ένα μήνα και κατόπιν μεταφέρθηκε στο σπίτι της,
όπου πέθανε συνεπεία του τραύματος της μετά από ένα εξάμηνο (Μάιος 1974).


11. Στυλιανός Καραγεώργης του Αγαμέμνονος, 19 ετών,
οικοδόμος, κάτοικος Μιαούλη 38, Νέο Ηράκλειο Αττικής.
Στις 10.15 το πρωί της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν μαζί με άλλους διαδηλωτές στην οδό Πατησίων,
μεταξύ των κινηματογράφων «ΑΕΛΑΩ» και «ΕΑΛΗΝΙΣ»,
τραυματίστηκε από ριπή πολυβόλου
που έρριξε εναντίον τους περίπολος πεζοναυτών που επέβαινε ενός τεθωρακισμένου οχήματος.
Μεταφέρθηκε στο Κ.Α.Τ., όπου πέθανε μετά από 12 μέρες, στις 30.11.1973.


12. Μάρκος Καραμανής του Δημητρίου, 23 ετών,
ηλεκτρολόγος, από τον Πειραιά, κάτοικος Χίου 35, Αιγάλεω.
Στις 10.30 περίπου το πρωί της 17.11.1973,
ενώ βρισκόταν στην ταράτσα πολυκατοικίας επί της πλατείας Αιγύπτου 1,
τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι
από πυρά της στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του Ο.Τ.Ε.
 (αυτουργός ο ανθυπολοχαγός Ιωάννης Λυμπέρης, 573ου Τάγματος Πεζικού).
Μεταφέρθηκε στην κλινική «Παντάνασσα» (πλατεία Βικτωρίας), όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.


13. Αλέξανδρος Σπαρτίδης του Ευστρατίου, 16 ετών,
μαθητής, από τον Πειραιά, κάτοικος Αγίας Λαύρας 80, Αθήνα.
Στις 10.30 με 11.00 περίπου το πρωί της 17.11.1973,
ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Κότσικα,
τραυματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά
από πυρά της στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του Ο.Τ.Ε.
(αυτουργός ο ανθυπολοχαγός Ιωάννης Λυμπέρης, 573ου Τάγματος Πεζικού).
Με διαμπερές τραύμα μεταφέρθηκε στο Κ.Α.Τ., όπου τον βρήκε νεκρό ο πατέρας του.


14. Δημήτριος Παπαϊωάννου, 60 ετών,
 διευθυντής ταμείου αλευροβιομηχάνων, κάτοικος Αριστομένους 105, Αθήνα.
 Γύρω στις 11.30 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην πλατεία Ομονοίας,
προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία.
Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του, συνεπεία εμφράγματος.


15. Γεώργιος Γεριτσίδης του Αλεξάνδρου, 47 ετών,
εφοριακός υπάλληλος, κάτοικος Ελπίδος 29, Νέο Ηράκλειο Αττικής.
Στις 12.00 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν μέσα στο αυτοκίνητο του στα Νέα Λιόσια,
τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά που διέσχισαν τον ουρανό του αυτοκινήτου.
Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε αυθημερόν.


16. Βασιλική Μπεκιάρη του Φωτίου, 17 ετών,
εργαζόμενη μαθήτρια, από τα Αμπελάκια Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας,
κάτοικος Μεταγένους 8, Νέος Κόσμος.
Στις 12.00 το μεσημέρι της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην ταράτσα του σπιτιού της,
τραυματίστηκε θανάσιμα στον αυχένα από πυρά.
Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών
και στη συνέχεια στον «Ευαγγελισμό», όπου πέθανε αυθημερόν.


17. Δημήτρης Θεοδώρας του Θεοφάνους, 52 ετών, 
 κάτοικος Ανακρέοντος 2, Ζωγράφου.
Στις 13.00, της 17.11.1973, ενώ διέσχιζε με τη μητέρα του
τη διασταύρωση της οδού Ορεινής Ταξιαρχίας με τη λεωφόρο Παπάγου στου Ζωγράφου,
τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά στρατιωτικής περιπόλου
με επικεφαλής αξιωματικό (πιθανόν ο ίλαρχος Σπυρίδων Σταθάκης του Κ.Ε.Τ/Θ),
που βρισκόταν ακροβολισμένη στο λόφο του Αγίου Θεράποντος.
Εξέπνευσε ακαριαία και όταν μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο των Παίδων,
απλώς διαπιστώθηκε ο θάνατος του.


18. Αλέξανδρος Βασίλειος (Μπασρί) Καράκας, 43 ετών, 
 Αφγανός τουρκικής υπηκοότητας,
ταχυδακτυλουργός, κάτοικος Μύρων 10, Αγιος Παντελεήμονας, Αθήνα.
Στις 13.00, της 17.11.1973,
ενώ βάδιζε με τον 13χρονο γιο του στη διασταύρωση των οδών Χέϋδεν και Αχαρνών,
τραυματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά από ριπή μυδραλίου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος.
Μεταφέρθηκε απευθείας στο νεκροτομείο, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.


19. Αλέξανδρος Παπαθανασίου του Σπυρίδωνος, 59 ετών,
συνταξιούχος εφοριακός, από το ΚεράσοΒο Αιτωλοακαρνανίας, κάτοικος Νάξου 116, Αθήνα.
Στις 13.30 της 18.11.1973,
ενώ βάδιζε με τις ανήλικες κόρες του στη διασταύρωση των οδών Δροσοπούλου και Κύθνου,
απέναντι από το ΙΣΤ' Αστυνομικό Τμήμα,
βρέθηκε εν μέσω πυρών, προερχομένων από τους αστυνομικούς του Τμήματος,
με αποτέλεσμα να πάθει συγκοπή.
Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.


20. Ανδρέας Κούμπος του Στέργιου 63 ετών,
βιοτέχνης, από την Καρδίτσα, κάτοικος Αμαλιάδος 12, Κολωνός.
Γύρω στις 11.00 με 12.00 της 18.11.1973,
ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Γ' Σεπτεμβρίου και Καποδιστρίου,
τραυματίστηκε στη λεκάνη από πυρά μυδραλίου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος.
Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ.,
κατόπιν στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών και τέλος στο Κ.Α.Τ., όπου και πέθανε στις 30.1.1974.


21. Μιχαήλ Μυρογιάννης του Δημητρίου, 20 ετών,
ηλεκτρολόγος, από τη Μυτιλήνη, κάτοικος Ασημάκη Φωτήλα 8, Αθήνα.
Στις 12.00 το μεσημέρι της 18.11.1973,
ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Στουρνάρη,
τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά περιστρόφου αξιωματικού του Στρατού
(αυτουργός ο συνταγματάρχης Νικόλαος Ντερτιλής).
Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. σε κωματώδη κατάσταση
και κατόπιν στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε αυθημερόν.


22. Κυριάκος Παντελεάκης του Δημητρίου, 44 ετών, 
 δικηγόρος, από την Κροκέα Λακωνίας, κάτοικος Φερρών 5, Αθήνα.
Στις 12.00 με 12.30 το μεσημέρι της 18.11.1973,
ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Γλάδστωνος,
τραυματίστηκε θανάσιμα από πυρά διερχομένου άρματος μάχης.
Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου και πέθανε στις 27.12.1973.


23. Ευστάθιος Κολινιάτης, 47 ετών,
από τον Πειραιά, κάτοικος Νικο-πόλεως 4, Καματερό Αττικής.
Κτυπήθηκε στις 18.11.1973 από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους,
και υπέστη κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, συνεπεία των οποίων πέθανε στις 21.11.1973.


24. Ιωάννης Μικρώνης του Αγγέλου, 22 ετών, 

 φοιτητής στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών,
από την Ανω Αλισσό Αχαΐας.
Συμμετείχε στην κατάληψη του Πανεπιστημίου Πατρών. 
Κτυπήθηκε μετά τα γεγονότα, υπό συνθήκες που παραμένουν ακόμη αδιευκρίνιστες. 
Συνεπεία της κακοποίησης του υπέστη ρήξη του ήπατος, 
 εξαιτίας της οποίας πέθανε στις 17.12.1973 στο Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών, όπου νοσηλευόταν. 
Σύμφωνα με ορισμένες ενδείξεις, ο τραυματισμός του συνέβη στην Πάτρα, 
άλλες όμως πληροφορίες τον τοποθετούν στην Αθήνα. 
Η περίπτωση του παραμένει υπό έρευνα.

***


* Η μελέτη αυτή έχει υιοθετηθεί από τη σχετική βιβλιογραφία
ως η πλέον έγκυρη επιστημονική προσέγγιση στο ζήτημα

(βλ. ενδεικτικά 
 Δημήτρης Παπαχρήστος, Το Πολυτεχνείο ζει, εκδόσεις Λιβάνη, Αθήνα 2004, σελ. 41-45, 

Δημήτρης Χατζησωκράτης, Πολυτεχνείο ’73, εκδόσεις Πόλις, Αθήνα 2004,
σελ. 176-177, 424-425, 

Βαγγέλης Αγγελής & Ολύμπιος Δαφέρμος, Όνειρο ήταν,
έκδοση ΕΔΙΑ-Οδυσσέας, Αθήνα 2005, σελ.378-388).

***