Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2012

Γιώργος Δημακάκος - " Λαβύρινθος "




Ίσως βρεθείς σε μια στιγμή που δεν θα υπάρχω
Ίσως πεθάνω πριν τολμήσεις να με βρεις
Γυάλινα είδωλα στις θάλασσες θ' ανάψω
να σου θυμίζουν πως σ' αγάπησα πολύ

Ίσως χαθείς μέσα σ' ανθρώπους που δεν ξέρω
Ίσως πετάξεις στους απάτητους καιρούς
Κρύβω στις τσέπες μου κουράγιο να παλέψω
φόβους αθάνατους, θανάτους μου μικρούς

Και που λες πως θα' ρθείς, σε πιστεύω
στου μυαλού την φωτιά σ' έχω κρύψει
στις ρωγμές μου σταλάζει το φως

Την σκιά σου τρυγώ κι ημερεύω,
ξεδιψώντας την άγονη θλίψη
σ' ένα ψέμα μ' αρέσει να ζω

Κι αυτός ο κόσμος που παλεύω να αφήσω
μοιάζει παράδεισος και κόλαση μαζί
Στο παραμύθι που δεν πρόλαβα να ζήσω
πάντοτε ήσουνα το τέλος κι η αρχή

Και που λες πως ακόμα υπάρχεις
ψιθυρίζεις στον χρόνο ν' ανοίξει
μια ρυτίδα στην άδεια μου γη

Κι η βροχή που αργά θα περάσει
το φθαρμένο μου σώμα θα σβήσει
κι ότι κρύβω για σένα, θα βρει


3 σχόλια:

  1. Γυάλινα είδωλα στις θάλασσες θ' ανάψω
    να σου θυμίζουν πως σ' αγάπησα πολύ

    .......................................
    Κι εμείς σ’αγαπάμε πολύ !
    Της καρδιάς μου το ποίημα είναι Γιώργο όπως και πολλά άλλα !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ....Κρύβω στις τσέπες μου κουράγιο να παλέψω
    φόβους αθάνατους, θανάτους μου μικρούς....να σου θυμίζουν πως σ' αγάπησα πολύ..παράδεισος και κόλαση μαζί....Οπως όλα τα πράγματα αγαπητέ μου φίλε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Την σκιά σου τρυγώ κι ημερεύω...Στο παραμύθι που δεν πρόλαβα να ζήσω
      πάντοτε ήσουνα το τέλος κι η αρχή...Η απολυτότητα της αγάπης και το μεγαλείο...Σε ευχαριστούμε.

      Διαγραφή